Edgar (II) "Wygnaniec" Cerdicingas (urodzony na Węgrzech około 1053 roku, zmarł około 1125 roku) herb

Syn Edwarda "Wygnańca" Cerdicingas, tytularnego króla Anglii, adoptowanego przez Edwarda III "Świętego, Wyznawcy" Cerdicingas króla Anglii i Agafii (Agaty) [Rurykowicz Kijowska?] Billungen, najprawdopodobniej była córką Liudolfa Billungen, grafa von Braunschweig, grafa Fryzji i Gertrude von Nordgau [może była córką Włodzimierza I "Świetego, Wielkiego" Rurykowicza, księcia nowogrodzkiego, wielkiego księcia kijowskiego i Adelii Konradiner von Öhningen, córki Konrada I Konradiner von Öhningen księcia Szwabii i Rechlindy Liudolfing Niemieckiej].

Król Anglii od 15 października do 10 grudnia 1066 roku (niekoronowany). Pretendent do tronu Anglii od 5 stycznia do 15 października 1066 roku i od 10 grudnia 1066 roku do około 1125 roku.

Ostatni członek rodu królów anglosaskich z dynastii Wessexu. W 1057 roku został mianowany przez króla Edwarda III "Wyznawcę" swoim następcą, ale po jego śmierci w 1066 roku przegrał z earlem Wessexu Haroldem.

Na wieść o klęsce pod Hastings i śmierci Harolda Witan zebrany 15 października w Londynie obwołał Edgara królem. Jednak szybkie działania Wilhelma "Zdobywcy", normandzkiego pretendenta do tronu i zwycięzcy spod Hastings, sprawiały, że Edgara odstępowali kolejni stronnicy, m.in. arcybiskup Canterbury Stigand. Opuszczany przez kolejnych możnych Edgar skapitulował przez "Zdobywcą" w Berkhamstead pod koniec listopada lub na początku grudnia 1066 roku. Znany jest tylko jeden akt wydany przez Edgara jako króla. Było to zatwierdzenie wybranego przez mnichów nowego opata klasztoru w Peterborough.

Wilhelm traktował Edgara z szacunkiem. Ten początkowo był mu wierny, ale w 1068 roku wsparł rebelię earlów Edwina i Morcara. Po stłumieniu rebelii uciekł do Szkocji, na dwór Malcolma III, który w 1069 roku poślubił siostrę Edgara, Małgorzatę. Zobowiązał się również wspierać pretensje Edgara do angielskiej korony. Edgar doszedł również do porozumienia z innym pretendentem, królem Danii Swenem II.

Połączone siły szkocko-duńskie zaatakowały Anglię w 1069 roku i zdobyły miasto York. Wilhelm zareagował błyskawicznie i ruszył na północ pustosząc tereny na trasie swojego marszu. Opłaceni Duńczycy wycofali się, a Edgar uciekł do Szkocji. Przebywał tam do 1072 roku, kiedy to groźby Wilhelma wobec Malcolma skłoniły tego ostatniego do zaprzestania popierania sprawy pretendenta. W 1074 roku Edgar zawarł ostatecznie pokój z Wilhelmem i stał się lojalnym członkiem anglo-normańskiego dworu.

Po śmierci Zdobywcy w 1087 roku Edgar wsparł jego najstarszego syna Roberta II "Krótkoudego". Tron Anglii zdobył jednak młodszy syn Wilhelma, Wilhelm II "Rudy". Edgar ponownie musiał uciekać do Szkocji. W 1091 roku wsparł swojego siostrzeńca, Edgara, w walce z jego stryjem Donaldem III o tron Szkocji (Edgar został królem w 1091 roku).

Około 1098 roku wyruszył w pielgrzymkę na Wschód. Zatrzymał się jednak w Konstantynopolu i wstąpił do gwardii wareskiej, gdzie służyło już wielu anglosaskich emigrantów. Cesarz Aleksy I Komnen postawił go wkrótce na czele floty i wysłał go z zadaniem pilnowania krzyżowców i zbierania informacji o oblężeniu Antiochii. Po powrocie do Europy związał się z dworem Roberta "Krótkoudego". Brał po jego stronie udział w bitwie pod Tinchebray w 1106 roku i dostał się do niewoli króla Anglii Henryka I. Henryk wybaczył mu jednak i obdarował włościami w hrabstwie Hertfordshire. Około 1120 roku wybrał się w podróż do Szkocji.

Wiadomo, że Edgar żył jeszcze w 1125 roku, ale zmarł niedługo później. Miejsce jego pochówku jest nieznane.

Nie stwierdzono zapisu, że Edgar kiedykolwiek był żonaty. Jednak w 1157 roku ukazały się relacje, że może on mieć potomków. Jeśli to prawda, to jest prawdopodobne, że byli oni z poza małżeńskiego potomstwa, ponieważ nie ma zapisu o ich potwierdzeniu do tronu Anglii.


Żródła:

Edgar II Atheling w "WikipediA"


EDGAR atheling w "MedLands" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Edgar Atheling w "Geneall" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk