Edric "Streona [Zachłanny]" (urodzony w Shropshire, około 975 roku, zamordowany w Londynie, 25 grudnia 1017 roku)
Syn Ethelrica, dworzanina Ethelreda II "Bezradnego", króla Anglii, ealdorman.
Ealdormana Mercji od 1017 roku do 25 grudnia 1017 roku.
Poślubił między 1007 a 1009 rokiem (może w 1009 roku) Eadgyth [Edyte] Cerdicing (urodzona przed 993 rokiem, zmarła po 11 listopada 1021 roku), córkę Ethelreda II "Beradnego" Cerdicingas, króla Anglii i Elgivę (Elflaedą) z Thored, córkę Ethelberta (Thoreda) z Thored, earldormana Nortumbrii, ealdormana Yorku.
Pseudonim Eadrika "Streona" można luźno przetłumaczyć jako "Chwytliwy" lub "Chciwy" lub "Zachłanny" i po raz pierwszy pojawia się w Cartularium Hemminga napisany około 1100 roku.
Był jednym z głównych doradców króla Ethelreda II od 1006 roku, zdobywając pozycję znacznej władzy. Henry z Huntingdon rejestruje, że został Ealdorman z Mercii w 1007 roku i "Eadric Dux" utrzymuje się na tym stanowisku między 1007 a 1015 rokiem.
Kilkakrotnie zmieniał strony podczas walk między pretendentami do tronu w latach 1014-1016, wahając się między Edmundem Ironsides" lub Canutem, prawdopodobnie w zależności od tego, kto miał w tym czasie przewagę, ale ostatecznie porzucił sprawę Edmunda w bitwie o Ashingdon. Simeon z Durham zapisuje, że król Canute przyznał Mercia "Duke Edricowi" w 1017 roku.
Stanowisko to pozostawało nieobsadzone od 985 roku, kiedy jego poprzednik, Ealfrica Cild, został wygnany pod zarzutem zdrady.
Eadric pojawia się wśród tanów w 1007 roku w opactwie St Albans, w tym samym roku, w którym został mianowany ealdormanem Mercji. Być może w 1007 roku lub około tego czasu Eadric poślubił Eadgyth, córkę króla Ethelreda. Może to odzwierciedlać lub wyjaśniać jego nagły awans, ponieważ Jan z Worcester uważa, że małżeństwo miało miejsce w 1009 roku.
W tym czasie Athelred nakazał zbudować nową flotę okrętów wojennych w całym królestwie, ale została ona osłabła, gdy Wulfgeat, oskarżony przez brata Eadrika, Brihtrica o zdradę, uciekł się do piractwa. Kiedy Anglia była teraz bardziej podatna na inwazje morskie, armia dowodzona przez Thorkila 'Wysokiego" przybyła w 1009 roku i siała spustoszenie w dużej części kraju. Podczas gdy Athelred chciał odpowiedzieć militarnie, został od tego odwiedziony przez Eadrika. Ta niezdecydowanie doprowadziła do kolejnych dwóch lat konfliktu, który zakończył się dopiero, gdy Eadric w Londynie przewodniczył wypłacie 48.000 funtów Duńczykom w Wielkanoc (13 kwietnia) 1012 roku. W tym czasie negocjowano również uwolnienie arcybiskupa Alfheaha z Canterbury, ale arcybiskup odmówił okupu i został zabity w frustracji przez swoich porywaczy. W tym samym roku Eadric splądrował Sant Davids w Walii.
W 1013 roku Swen "Widłobrody" przybył do Anglii z zamiarem koronowania się na króla. Pod koniec 1013 roku angielski opór załamał się, a Swen podbił kraj. Miejsce pobytu Eadrika nie było wówczas jasne, ale według Rogera z Wendover "Eadrik przeprawił się" przez kanał La Manche do Normandii z królową Emmą "i stu czterdziestoma żołnierzami". Ethelred podążył za nimi w styczniu 1014 roku.
Sytuacja zmieniła się jednak nagle, gdy Swen zmarł 3 lutego 1014 roku. Załogi duńskich statków na rzece Trent, które wcześniej wspierały Swena, natychmiast złożyły przysięgę wierności jego synowi Kanutowi. Jednak czołowi arystokraci angielscy wysłali do Ethelreda propozycję negocjacji w sprawie jego powrotu na tron. Był on zobowiązany do zadeklarowania lojalności wobec arystokracji, wprowadzenia reform dotyczących wszystkiego, co wcześniej im się nie podobało, oraz do wybaczenia wszystkiego, co zostało powiedziane i uczynione przeciwko niemu podczas jego poprzednich rządów. Ethelred szybko odzyskał tron z pomocą Olafa Haraldssona. Kanut powrócił do Danii, a jego sojusznicy zostali ukarani za współpracę z nim.
W 1015 roku w Oksfordzie odbyła się sobór, na który Eadric zaprosił braci Sigefertha i Morcara, dwóch tanów East Midlands. Niestety dla nich, Eadric kazał ich zabić, prawdopodobnie z powodu ich współpracy z Duńczykami. Umożliwiło to księciu Edmundowi konfiskatę ich ziem.
Kanut przybył z Danii w sierpniu 1015 roku do Sandwich w hrabstwie Kent z siłami inwazyjnymi liczącymi około 200 statków, ale natychmiast rozpoczął grabież w Dorset, Wiltshire i Somerset. Eadric zebrał armię w Cosham, gdzie chorował król Ethelred. Edmund przybył, by dołączyć do niego z północy, gdzie leżały jego nowe terytoria. Uważa się, że Eadric zamierzał zdradzić Edmunda, ale gdy ich siły połączyły się, nie był w stanie tego zrobić. Armie rozdzieliły się bez zbędnych ceregieli, a Eadric wkrótce wziął czterdzieści statków z królewskiej floty, uciekł do Kanuta i wstąpił na jego służbę.
Około Nowego Roku Eadric podążył za Kanutem do Warwickshire, gdzie splądrowali, spalili i zabili wszystko, co napotkali. Książę Edmund zebrał armię, aby stawić im czoła, ale jego siły Mercji odmówiły walki z Duńczykami i rozproszyły się. Edmund zebrał kolejną armię i z pomocą hrabiego Uhtreda z Northumbrii splądrował ziemie Eadrika w Staffordshire, Shropshire i Cheshire. Uhtred powrócił do okupowanej Northumbrii, aby poddać się Kanutowi, ale został zabity i zastąpiony przez hrabiego Eryka.
Ethelred zmarł 23 kwietnia 1016 roku w Londynie, a jego syn Edmund został wybrany na króla tego, co pozostało z królestwa jego ojca. Edmund jednak nie dawał za wygraną. Armia duńska maszerowała na południe w kierunku Londynu, więc Edmund udał się do Wesseksu. Eadric i Kanut poszli za nim, a dwie bitwy stoczono pod Penselwood w Somerset i Sherston w Wiltshire, nie dając wyraźnego zwycięzcy. Kiedy wydawało się, że Edmund ma przewagę w drugiej bitwie, Eadric uciął głowę mężczyźnie, którego twarz i włosy przypominały króla Edmunda, i krzyknął do wszystkich, że trzyma głowę króla Edmunda w dłoniach i że wszyscy Anglicy mają uciekać. To wzbudziło przerażenie wśród angielskich żołnierzy.
Siły Edmunda początkowo uciekły, ale gdy zorientowały się, że wciąż żyje, walczyły z nim aż do zachodu słońca. Eadric i Kanut porzucili bitwę i wrócili do Londynu pod osłoną ciemności. Edmund wkrótce podążył za nimi, aby uratować Londyn i rozgromił Eadrica i Kanuta, pokonując ich po przekroczeniu Tamizy pod Brentford. Ponosząc jednak ciężkie straty, wycofał się do Wessex, aby zebrać nowe wojska, a Duńczycy ponownie oblegali Londyn. Jednak po kolejnym nieudanym ataku Duńczycy wycofali się do Kentu. Po ostatecznej porażce pod Otford, Eadric spotkał się z Edmundem w Aylesford i odzyskał jego łaski. Kanut popłynął na północ przez morze do Essex i popłynął w górę rzeki Orwell, aby spustoszyć Mercję.
18 października 1016 roku Duńczycy napotkali armię Edmunda wycofującą się na swoje okręty, co doprowadziło do bitwy pod Assandun, stoczonej najprawdopodobniej pod Ashingdon na południowym wschodzie lub Ashdon w północno-zachodnim Essex. W rezultacie bitwy Eadric, którego powrót na stronę Anglików mógł być podstępem, wycofał swoje siły z pola bitwy i, jak podaje Kronika anglosaska: "zdradził swego naturalnego pana i cały lud Anglii", co doprowadziło do decydującej klęski Anglików.
Edmund i Kanut zawarli pokój za radą Eadrica na wyspie Oli w pobliżu Deerhurst. Postanowiono podzielić Anglię na dwie części rzeką Tamizą, przy czym Kanut będzie rządził na północy, a Edmund na południu. Edmund jednak nie żył długo, a Kanut został jedynym władcą Anglii. Eadric zachował pozycję ealdormana Mercji.
Anglo-Saxon Chronicle odnotowuje, że król Canute mianował Eadorman z Mercii w 1017 roku, ale zamordował go później w tym samym roku. Według Florencji w Worcester jego ciało "zostało rzucone z murów miasta i pozostawiono bez pochówku". Kanut rozkazał wyrzucić jego ciało za mury miasta i pozostawić niepochowane. Henryk z Huntingdon podaje, że głowa Eadrika została "umieszczona na palu na najwyższym blanku Tower of London". Pochowany w River Thames w Anglii.
Nie znaleziono żadnych informacji dotyczących pierwszej żony Eadric, ale to pierwsze małżeństwo wskazuje odniesienie do dorosłego syna;
Eadric (możliwe urodzony w 1016 roku).
Przed 1009 roku Eadric poślubił Eadgyth (Edytę), córkę króla Ethelreda. Było to małżeństwo polityczne, mające na celu wzmocnienie sojuszy. Nie ma żadnych zapisów o dzieciach Eadrika i Eadgyth, chociaż twierdzi się, że mieli:
córkę, która była matką Siwarda "Grossusa", bogatego szlachcica z Shropshire.
Eadgyth była prawdopodobnie drugą żoną Eadrika, ponieważ według Henryka z Huntingdon, syn Eadrika "Streony" był odpowiedzialny za morderstwo króla Edmunda "Żelaznobokiego". Ten syn, gdyby istniał, urodziłby się przed małżeństwem Eadrika z Eadgyth, ponieważ dziecko Eadgyth byłoby zbyt młode, aby popełnić morderstwo w 1016 roku, kiedy zmarł król Edmund.
Żródła:
Eadric Streona w "WikipediA"; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk.
Eadric Streona w "Geni"; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk.
EADRIC "Streona/the Acquisitor" w "Medievan Lands"; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk.
16-08-2025