Eleonora Guilhemid-Sunifred z Urgel Prowansalska (urodzona w Aix-en-Provence około 1217 lub 1223 roku, zmarła w Amesbury 24 stycznia 1291 roku) herb

Córka Raimund Berengar V Guilhemid-Sunifred z Urgel, hrabiego Prowensji i Forcalquier i Beatrice Sabaudzkiej, córki Tomasza I, hrabiego Sabaudii.

Królowa-regentka Anglii i pani-regentka Irlandii od 6 sierpnia 1253 roku do 29 maja 1254 roku.

Poślubiła w Canterbury 14 stycznia 1236 roku Henryka III Plantagenet (Gâtinais-Anjou) (urodzony w Winchester Castle 1 października 1207 roku, zmarł w Westminster Palace 16 listopada 1272 roku) króla Anglii i pana Irlandii.

Siostrami Eleonory były: Małgorzata Prowansalska (królowa Francji), Sancza Prowansalska (żona Ryszarda, hrabiego Kornwalii i antykróla Niemiec) i Beatrycze Prowansalska (królowa Sycylii).

Podobnie jak jej babka, matka i siostry, Eleonora słynęła z urody. W 1236 roku została żoną króla Anglii Henryka III. Młodzi spotkali się osobiście po raz pierwszy podczas ceremonii ślubnej w katedrze w Canterbury. Ich dziećmi byli:

Edward I Dłogonogi przyszły król Anglii,

Małgorzata żona Aleksandra III króla Szkocji,

Beatrycze, żonę Jana II, księcia Bretanii,

Edmund "Crouchback", I hrabia Lancaster,

Ryszard (istnienie niepewne),

Jan (istnienie niepewne),

Wilhelm (istnienie niepewne),

Katarzyna i

Henryk (istnienie niepewne).

Królowa kochała wszystkie swoje dzieci, ale ulubieńcem matki był najstarszy Edward.

Piękna monarchini zdobyła serce swego małżonka i wielki wpływ na rządy nad krajem. W 1249 roku przekonała Henryka do tego, aby uczynił pierworodnego Edwarda księciem Gaskonii. Razem z nią na królewski dwór przyjechało jej wielu "kuzynów" (nazywanych Savoyards). Jej wpływ na męża budził zazdrość wśród angielskich baronów, co prowadziło do utarczek.

Eleonora władała Anglią jako regentka w okresie małoletności syna. Jej mąż bronił w tym czasie swoich posiadłości w Gaskonii we Francji. Henryk III zmarł w 1272 roku. Nowym władcą Anglii został najstarszyn jej syn Edward I "Długonogi". W momencie śmierci męża Eleonora była jedyną osobą w królestwie mianowaną do rady królewskiej. Edward w owym czasie przebywał na krucjacie w Ziemi Świętej. To ona wydała zgodę na zniszczenie starej pieczęci królewskiej i utworzenie nowej. Wydała także deklarację o rozpoczęciu panowania przez nowego króla. Nie rządziła jednak w tym czasie jako regentka. Edward wrócił do kraju w 1273 roku. Eleonora otrzymała tytuł królowej wdowy i zajęła się wychowywaniem kilkorga swoich wnuków. Zarządzała swoją wielką oprawą wdowią w Amesbury. W 1286 roku udała się do zakonu, ale pozostała w kontakcie z ukochanym synem i swoją siostrą Małgorzatą. Syn radził się jej w sprawach państwowych od czasu do czasu. Królowa Eleonora Prowansalska zmarła w 1291 roku w Amesbury.


Żródła:

Eleonora Prowansalska "Kobiety w polityce"


Eleonor de Provence w "Geneall" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Eleonore de Provence w "Worldhistory" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk