Henryk Plantagenet (Gâtinais-Anjou) of Lancaster Beaufort (urodzony w Meuse-et-Loire, Francja, około 1375 roku, zmarł w Winchester, 11 kwietnia 1447 roku) herb

Drugi z czterech synów Jana "z Gandawy" Plantagenet (Gâtinais-Anjou) of Lancaster, I hrabiego de Richmond, I hrabiego de Lancastre, I hrabiego de Leicester, I hrabiego de Derby i Lincoln, I księcia de Lancastre, księcia Akwitanii, Lorda Wielkiego Stewarda Anglii, króla jure uxoris Kastylii i León i Catherine (Katarzyna) Roelt (Roet, Rouet, Roët), córki Payne (Paen/Pain/Paon) Roelt (Roet, Rouet, Roët) (Sir Gillesa de Roet).

Biskup Lincoln od 1 stycznia 1398 roku, biskup ordynariusz Lincoln od 14 czerwca 1398 roku, biskup Winchester od 19 listopada 1404 roku, kardynał od 24 maja 1426 roku, kardynał-prezbiter Katedry Sant'Eusebio od 27 maja 1426 roku. Lord Kanclerz Anglii od 1403 roku do 1404 roku i od 1413 roku do 1417 roku, od 1427 roku do 1427 roku. Regent Anglii od 31 sierpnia 1422 roku do 1437 roku. Legat papieski dla Niemiec, Węgier i Czech od 1427 roku.

Średniowieczny angielski duchowny, biskup Winchester, kardynał z Kościołem rzymskokatolickim, członek królewskiej dynastii Lancaster, bocznej linii Plantagenetów, główny oponent księcia Gloucester w Radzie Regencyjnej.

Beaufort urodził się w Anjou, angielskiej domenie we Francji, gdzie również został wykształcony i przygotowany do kariery w Kościele. W 1396 roku jego rodzice swój związek zalegalizowali, co świadczyło iż Henryk i jego dwóch braci oraz siostra urodzili się jako potomstwo z nieprawego łoża. Za sprawą wpływowego ojca papież Bonifacy IX i uprawomocnieniu przez ustawę z dnia 9 lutego 1397 roku, bez prawa do sukcesji do tronu Anglii.

Zastrzeżenie później zostało ogłoszone z wyrażeniem excepta regali dignitate (z wyjątkiem godności królewskiej) zastrzeżonego przez przyrodniego brata Henryka VI. 27 lutego 1398 roku został mianowany biskupem Lincoln, a 14 lipca 1398 roku został konsekrowany. Henryk "Bolingbroke" w 1399 roku obalił Ryszarda II a tron przekazał Henrykowi IV, biskupa Beaufort uczynił Lordem Kanclerzem Anglii. Beaufort z tego stanowiska zrezygnował w 1404 roku, kiedy został mianowany biskupem Winchester w dniu 19 listopada.

W latach 1411-1413 roku, biskup Beaufort był w niełasce politycznej i odstawiony przez swojego siostrzeńca, króla Henryk IV. Kiedy zmarł Henryk IV jego syn objął tron jako Henryk V, i od razu mianował Beauforta kanclerzem Anglii. Beaufort jednak w 1417 roku zrezygnował ze stanowiska, gdyż papież Marcin V ofiarował mu purpurę kardynalską, ale król Henryk V nie pozwoli mu przyjąć ofertę.

Henryk V zmarł w 1422 roku, dwa lata po tym, jak Katarzyna de Valois, córka króla Francji Karola VI, na mocy traktatu z Troyes, syn Karola VI, również Karol VII zotał uznany dziedzicem Francji, a Henryk VI został uznany za dziedzica Anglii. Henryk VI - syn Katarzyny de Valois i Henryka V oraz biskup Beaufort, uznali Henryka jako króla Anglii, a zgodnie z traktatem, został królem Francji jako Karol VII. Biskup Beaufort i innych wujków królewscy podrzędnego utworzyli w 1422 roku rząd Rady Regencyjnej Anglii. W 1424 roku, Beaufort jeszcze raz został kanclerzem Anglii, ale w 1426 roku został zmuszony do rezygnacji z powodu sporów z innymi wujkami króla.

Marcin V w 1426 roku w końcu mianował Beaufort'a kardynałem. W 1427 roku został legat papieski dla Niemiec, Węgier i Czech, oraz wyznaczył go do organizacji IV "krucjaty" przeciwko heretykom husytów w Czechach. Siły Beauforta zostały skierowane do walki z husytami w Czechach i wzięły udział w bitwie pod Tachową w dniu 4 sierpnia 1427 roku.

Po schwytaniu Joanny d'Arc w 1431 roku, Beaufort był obecny jako obserwator podczas przesłuchania Joanny przez przewodniczącego składu sędziowskiego, biskupa Pierre Cauchon z Beauvais. Był również obecny przy jej sądzeniu i wydaniu wyroku skazującego na karę śmierci przez spalenie na stosie. Zapisy twierdzą, że płakał, gdy oglądał straszną scenę, jak ona została spalona na stosie.

W polityce wewnętrznej, Beaufort był aktywnym politykiem w angielskiej polityce od lat walcząc z innymi potężnymi doradcami króla. Zmarł 11 kwietnia 1447 roku.

Kiedy Henryk był biskupem Lincoln, podobno miała romans z Alice FitzAlan (żyła w latach 1378-1415), córką Richarda FitzAlan i Elizabeth de Bohun, wdowy po John Charletona, IV baron de Cherleton. "Henryk spłodził nieślubną córkę, Jane Beaufort w 1402 roku, z Alicji. Jane poślubiła Sir Edwarda Stradling z woli kardynała Beauforta. Ich małżeństwo zostało zawarte około 1423 roku przynosząc Sir Edwardowi duże korzyści wprowadzając go w orbitę polityczną, uchodząc jako bystry i asertywny polityk. Sir Edward zawdzięczał kardynałowi w grudniu 1423 roku nominację na podkomorzego Południowej Walii, które stanowisko piastował do marca 1437 roku.


Henry Cardinal Beaufort w "GCatholic.com" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk