Jan IV Robertyng-Capet-Bourgogne (urodzony w Arras, 11 czerwca 1403 roku, zmarł w Bruxelas, 17 kwietnia 1427 roku) herb

Syn Antoine Robertyng-Capet-Bourgogne, księcia Brabantu i Jeanne Limburg-Luxembourg, córki Valérana III Limburg-Luxembourg, hrabiego de Saint Pol.

Książę Brabantu, Luksemburga, Lotaryngii i Limburga od 25 października 1415 roku do 17 kwietnia 1427 roku.

W Hadze, 10 kwietnia 1418 roku poślubił (rozwód w 1422 roku) Jakobinę Wittelsbach (urodzona w Haia, Holandia Południowa, 25 lipca 1401 roku, zmarła na Zamku w Teilingen, 8 października 1436 roku), księżną Bawarii-Straubing, hrabinę Hainaut, Holandii i Zelandii, córkę Wilhelma II Wittelsbacha, księcia Bawarii-Straubing i Małgorzaty Robertyng-Capet-Valois, hrabinę Mortagne [Mortain], córki Filipa II "Śmiałego" Robertyng-Capet-Valois, księcia Burgundii.

Został księciem Brabancji w 1415 roku, po śmierci ojca w bitwie pod Azincourt. Jednak jego sukcesja nie została natychmiast przyjęta przez wszystkich. Cesarz Zygmunt zakwestionował jego spadek, który chciał ograniczyć wpływy książąt Burgundii w tym regionie. Interwencja księcia Burgundii, Jana "Nieustraszonego" zapobiegła drugiej wojnie sukcesjnej w księstwie.

W 1418 roku ożenił się z Jakobina Bawarska. Małżeństwo to miało stanowić zabezpieczenie - w osobie Jana IV Brabancji - w dziedziczeniu Jakobiny przed roszczeniami wuja Jana III. Dzięki ich małżeństwa, hrabstwa: Hollandii, Zeelandii i Hainaut oraz księstwo Brabancji i Limburga miały być połączone za pomocą unii personalnej.

Jednak małżeństwo nie zapewniało stabilności tych ziem i ostatecznie doprowadziło do separacji w 1420 roku i w 1422 roku do rozwodu. Jednym z powodów było jego niezdolność do ochrony praw Jakobiny w Holandii i Zelandii. Jego próby, w pierwszym roku ich małżeństwa, spełzły na niczym, po katastrofalnej klęsce w czasie oblężenia Dordrecht (latem 1418 roku). Innym powodem, dla którego ich małżeństwo zostało unieważnione, była próba Jana III do podaważenia praw Jakobiny do Holandii i Zelandia. Pod wpływem swoich doradców, Jan mianowanował wuja Jakobiny, Jana III regentem Hollandii i Zellandii. Holandia w 1420 roku otwarcie wsparła wuja, co spowodowało, iż Jakobina uciekła. Męż ogłosił ich małżeństwo za unieważnione.

Po śmierci Jana III w 1425 roku, hrabstwo Holandii Jana IV ponownie zajął Hollandię. Jednak natychmiast mianował swego kuzyna Filipa "Dobrego", księcia Burgundii, jako nowego regenta, i jak jego następcy zmarł bezpotomnie.

Kiedy Jakobina opuściła męża w 1420 roku, Zjednoczony Brabant jednostronie powołał brata Jana IV, Filipa z Saint-Pol, regentem Brabancji.

Energiczna reakcja księcia spowodowała powstaniu cechów w Brukseli. Oznaczało to, że na razie, Jan musiał zrezygnować ze swoich marzeń. Traktat podpisany w 1421 roku, przywrócił władzę Jan IV w księstwie. W zamian za przywrócenie jego władzy, został zmuszony do rozszerzenia przywilejów miasta i kompetencji państw Brabancji w 1422 roku w rzadach oraz wspierać walkę z Jakobiną i jej nowego męża, Humphrey, książę Gloucester. Nigdy nie przyjął stwierdzenia nieważności ich małżeństwa. W 1428 roku pośmiertnie papieża unieważnił je.

Jan zmarł w Brukseli w 1427 roku, w wieku 23 lat. Jego roszczenia do Holandii, Zelandii i Hainaut, jak mąż Jakobiny, zostały przeniesione do na księcia Burgundii, Filipa "Dobrego". Księstwa Brabancji i Limburgii odziedziczył jego młodszy brat, Filip Saint-Pol.

Często jest charakteryzowany jako słaby książę, na którego z łatwością wpływali bardziej sprytni i zdolni politycznie ludzie, tacy jak: Filip "Dobry" i Jan III Holandii. Jego wiek i brak doświadczenia niestety wpłynęły i odgrywały główną rolę o jego charakterze.

W 1425 roku założył Uniwersytet w Leuven.


Żródła:

John IV, Duke of Brabant w "WikipediA" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Jean IV w "Geneall" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk