Alfons I Sánchez "Waleczny" Jimenez (urodzony w Jaca, około 1073 roku, zmarł w pobliżu Alumiente, 7 września 1134 roku) herb

Młodszy syn Sancha I (V) Ramírez Jimenez, króla Nawarry i Aragonii i Felicia de Roucy-de Ramerupt, córki Hilduina IV de Montdidier, hrabiego d'Arcies, de Ramerupt, de Roucy.

Król Aragonii i Nawarry od 27 września 1104 roku do 7 września 1134 roku.

W Castellon de Monzón, w Burgos, 30 czerwca 1109 roku (w seperacji od 1111 roku, rozwód w 1114 roku) poślubił Urrakę I Jimeno (Jimenez, Ximena) Kastylijską (urodzona w 1081 roku, zmarł w Palencie, Saldanha, 8 marca 1126 roku), królową Kastylii i Leonu, córkę Alfonso VI "Mężnego" Jimeno, króla Kastylii i Leonu i Konstancji Robertyng-Bourgogne-de Mâcon Burgundzkiej, córki Roberta I "Mocnego" Robertyng-Bourgogne-de Mâcon, księcia Burgundii, hrabiego d'Auxerre.

Odziedziczył Króleswto Nawarry i Aragonii, po śmierci swojego starszego brata Piotra I w 1104 roku.

Alfons VI. król Leónu i Kastylii, nakłonił go do poślubienia swojej sukcesorki Urraki, wdowy po Raymondzie Burgundzkim. W konsekwencji, po śmierci w 1109 roku Alfonsa VI cztery królestwa chrześcijańskie zostały zjednoczone i Alfons przejął tytuł królewski po swoim teściu. Unia jednak upadła z powodu wrogości królestwa Kastylii i Leónu wobec króla Aragonii, niechęci Urraki do drugiego męża oraz planów Bernarda, francuskiego arcybiskupa Toledo, który chciał widzieć na tronie swego protegowanego Alfonsa Ramireza, niepełnoletniego syna Urraki z jej pierwszego małżeństwa. Ulegając naleganiom Bernarda, papież uznał małżeństwo Aragończyka za nieważne. Jednak Alfons nadal walczył o swoje królestwo i dopiero po śmierci Uraaki w 1126 roku zrzekł się roszczeń na korzyść Pasierba. Pomimo trudności odniósł Alfons wiele zwycięstw nad Maurami i zdobył Sarragossę w 1118 roku. Dokonał też spektakularnego wypadu w głąb terytorium Andaluzji w 1125 roku.

W swoich wyprawach otrzymywał pomoc od władców hrabstw położonych na północ od Pirenejów, co doprowadziło do zaangażowania się Aragonii w sprawy południowej Francji. Został ciężko ranny w bitwie pod Fragą w 1134 roku. Głęboko religijny przekazał swoje królestwo templariuszom i szpitalnikom. ale poddani odmówili wykonania jego ostatniej woli i ostatecznie królestwa dostały się pod panowanie hrabiów Barcelony.

Alfons w czasie swojego panowania podbił wiele miast na obszarze doliny Ebro: Egeę, Tudelę w 1119 roku, Saragossę (po 7-miesięcznym oblężeniu), Calatayud, Borję, Tarazonę, Darokę oraz Monreal del Campo. Zmarł we wrześniu 1134 roku po nieudanej bitwie z Maurami podczas oblężenia Fragi.

Ten miłośnik wojowania (brał udział w dwudziestu dziewięciu bitwach przeciwko chrześcijanom lub Maurom), ożenił się z Urraką z Kastylii, wdową po Rajmundzie z Burgundii, wyjątkowo rozwiązłą i zapalczywą kobietą. Małżeństwo zostało zaaranżowane przez jej ojca, Alfonsa VI z Kastylii, w 1106 roku, by zjednoczyć dwa kraje chrześcijańskie przeciwko Almorawidom oraz by dostarczyć im zdolnego przywódcę militarnego. Urraca jednak była wyjątkowo upartą królową. Mąż i żona kłócili się bezustannie, nieraz uciekając się do przemocy fizycznej, aż w końcu rozpoczęli ze sobą otwartą wojnę. Będąc znacznie lepszym żołnierzem niż którykolwiek z jego przeciwników, Alfons wygrywał bitwy pod Sepalwedą i Fuente de la Culebra, jednak jego jedynymi godnymi zaufania poplecznikami byli Aragończycy, którzy nie byli dość liczni, by zwyciężyć Kastylię i León. Papież unieważnił jego małżeństwo z Urraką, pod pretekstem kuzynostwa trzeciego stopnia.

Król kłócił się z Kościołem - przede wszystkim z cystersami - prawie tak brutalnie jak ze swoją żoną. Gdy tylko ją zwyciężył, wygnał arcybiskupa Bernarda wraz z mnichami z Sahagun. W końcu Aragończyk został zmuszony do odstąpienia Kastylii i Leonu swojemu pasierbowi Alfonsowi, dziecku Urraki i jej pierwszego męża. Interwencja papieża Kaliksta II pomogła w ustanowieniu porozumienia między imiennikami.

Alfons "Waleczny" zdobył uznanie i wygrywał swoje najwspanialsze bitwy w środkowym Ebro, gdzie wygnał Maurów z Saragossy; podczas wielkiego rajdu 1125 roku, kiedy to odbijał chrześcijańskich poddanych z Grenady; w południowo-zachodniej Francji, do której miał prawa jako król Nawarry. Trzy lata przed śmiercią ogłosił wolę, na mocy której jego królestwo miało przypaść templariuszom, joannitom i bożogrobcom; jego poddani odmówili jej spełnienia. Był gwałtownym, brutalnym człowiekiem, pobożnym jedynie z pozoru. Odegrał ogromną rolę podczas rekonkwisty.

Pochowany Opactwie Jesusa z Nazaretu w Montearagón, a w 1845 roku przeniesiony do San Pedro el Viejo, w Huesca.


Żródła:

Alfons I Waleczny w "WikipediA"


ALFONSO de Aragón w "MedLands" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Afonso I w "Geneall" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk