Rajmund Bérenger Alfons II "Trubadur, Cnotliwy" Guilhemid-Sunifred z Urgel (urodzony w Huesca, 25 marca 1157 roku, zmarł w Perpignan, 25 kwietnia 1196 roku) herb

Syn Rajmonda Bérengera IV "Świętego" Guilhemid-Sunifred z Urgel, hrabiego Barcelony, księcia Aragonii, regenta Prowansji i Petroneli I Jimenez, królowej Aragonii.

Hrabia Barcelony jako Rajmund Bérenger V, hrabia Girony, Osony, Besalu, d'Ausonne, de Bésalu, de Valespir, de Fenouillčde, de Sant, de Conflent, wicehrabia de Milhaud, de Rodez i de Gévaudan, hrabia Cerdagne od 6 sierpnia 1162 roku do 25 kwietnia 1196 roku jako Alfons I, król Aragonii od 6 sierpnia 1162 roku do 18 lipca 1164 roku (wraz z matką) i od 18 lipca 1164 roku do 25 kwietnia 1196 roku (samodzielnie) jako Alfons II, hrabia Prowansji od 1167 roku do 25 kwietnia 1196 roku jako Alfons I, hrabia d'Urgel, Roussillon od 1172 roku do 25 kwietnia 1196 roku jako Alfons I.

W Saragossie, 18 stycznia 1174 roku poślubił Sanchy Anscarids (Anscarii)-Ivrea-Bourgogne (urodzona 21 września między 1154 rokiem a 1155 rokiem, zmarła w Villanueva de Sigena, 9 listopada 1208 roku), córkę Alfonsa VII "Dobrego, Imperatora" Anscarids (Anscarii)-Ivrea-Bourgogne, cesarza Hiszpanii, króla Kastylii, Leonu, Galisji, Asturii i Rychezy (Ryksy) Piastówny, córki Władysława II "Wygnańca" Piasta, wielkiego księcia-seniora krakowskie, księcia śląskiego.

Hrabią Barcelony został po ojcu, a tron Aragonii odziedziczył po matce, łącząc w ten sposób oba kraje pod rządami jednej dynastii. Unia ta okazała się trwała.

Za panowania Alfonsa zaangażowanie aragońskie w sprawy Francji zwiększyło się, owocując unią aragońsko-prowansalską zawartą w 1168 roku. Tym niemniej, podbicie Teruel w 1171 roku utorowało drogę opanowaniu Walencji, a układ z Cazorla - podpisany w 1179 roku z sojusznikiem Alfonsem VIII, królem Kastylii - wyznaczył obu krajom dalsze kierunki ekspansji. W swoim testamencie Alfons, zgodnie z hiszpańskim zwyczajem, podzielił królestwo i tak od korony Aragonii odpadła Prowansja.

Alfons II był pierwszym królem Aragonii z dynastii barcelońskiej, ponieważ jego ojcu, mimo sprawowania faktycznych rządów w królestwie, przysługiwał jedynie tytuł księcia aragońskiego. Królową Aragonii do momentu abdykacji była matka Petronela, przedstawicielka dynastii pampeluńskiej, sprawującej władzę w Aragonii od początków X wieku.

W odniesieniu do okresu zapoczątkowanego datą wstąpienia na tron Alfonsa II używa się terminu "Korona Aragonii" na określenie terytoriów, nad którymi rozciąga się władza aragońskiego króla.

Początkowo nosił popularne w jego rodzie imię Ramon, jednak później jego ojciec zmienił je na Alfons, bliższe tradycji aragońskiej.

Po śmierci ojca 5-letni Alfons objął nominalną władzę w hrabstwie Barcelony. Do roku 1164 rządy w Katalonii w imieniu syna jako regentka sprawowała Petronela. Matka abdykowała na rzecz syna w lipcu 1164 roku, gdy Alfons miał zaledwie 7 lat. Rządy w Aragonii i Katalonii w imieniu małoletniego władcy sprawowała rada regencyjna złożona z najwyższych rangą dostojników aragońskich i katalońskich.

Alfons II kontynuował rekonkwistę swoich poprzedników, nadto umacniał swoje wpływy w południowej części obecnej Francji, przyłączył w 1172 roku do hrabstwa Barcelony Roussillon i Urgell, wcześniej (w 1166 roku) odziedziczył też władzę w hrabstwie Prowansji oraz podporządkował min. Carcassonne, Nîmes, Bigorre oraz Béarn. Sukcesy króla doprowadziły do sporu z hrabiami Tuluzy oraz z królestwem Kastylii, co spowodowało, iż w 1179 roku Alfons II zawarł układ z królem Kastylii Alfonsem VIII rozgraniczający wpływy Aragonii i Kastylii na obszarach objętych rekonkwistą. Już wcześniej w 1170 roku Alfons II pomógł Alfonsowi VIII w walce o utrzymanie tronu kastylijskiego, w zamian za co odzyskał utraconą w 1158 roku Saragossę i potwierdzenie suwerenności Aragonii wobec Kastylii. Król Alfons II był wielkim protektorem trubadurów.

30 stycznia 1160 roku zaręczony z Infantką Portugalii, Mafaldy Portugalskiej, córki Afonso I, króla Portugalii i Mathildy de Savoie. "Kronica Breve" wymienia "Dona Mafaldę", pierwszą wśród córek króla Alfonsa I, dodając, że wyszła za mąż za "hrabiego Reymon de Barcelona" (choć to źródło jest niedokładne z innych szczegółów).

Ze związku z Sanczą, pochodziło dwóch synów i trzy córki.


Żródła:

Alfons II Aragoński w "WikipediA"


Infante don RAMÓN de Aragón w "MedLands" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Infante don RAMÓN de Aragón w "MedLands" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk