Alfons IV "Łagodny, Dobry" Guilhemid-Sunifred z Urgel (urodzony w Neapolu w styczniu lub w lutym 1299 roku, zmarł w Barcelonie 24 stycznia 1336 roku) herb

Młodszy syn Jakuba II "Sprawiedliwego" Guilhemid-Sunifred z Urgel, króla Aragonii i Sycylii i Blanki Robertyng-Capet-Anjou, córki Karola II "Kulawego" Robertyng-Capet-Anjou, króla Neapolu.

Infant Aragonii, książę Sycylii od stycznia lub lutego 1299 roku do 2 listopada 1327 roku. Następca tronu Domu Aragonii od 18 października 1319 roku do 2 listopada 1327 roku. Król Aragonii i Walencji, król Sardynii i Korsyki, hrabia Barcelony, de Gérone, d'Osona, de Besalú, de Pallars Jussa, de Sobrarbe, de Ribagorce od 2 listopada 1327 roku do 24 stycznia 1336 roku.

W Lerida 10 listopada 1314 roku poślubił Teresę de Entença (urodzona w 1300 roku, zmarła w Saragossie 20 października 1327 roku), hrabina d'Urgel i wicehrabina d'Ager, córkę Gombaldo de Entença, barona de Alcolea i Constance d' Antillon, córki Sancho d' Antillon. W Tarragona 5 lutego 1329 roku poślubił Eléonore (Leonor) Alfonsina (Robertyng-Bourgogne-de Mâcon) de Castille (urodzona w 1307 roku, zamordowany w Chateau de Castroheriz w 1359 roku), córkę Ferdynanda IV "Pożwanego" Alfonsina (Robertyng-Bourgogne-de Mâcon), króla Kastylii i Leonu i Costanca Alfonsina (Robertyng-Capet-Bourgogne), córki Dionizego I Alfonsina (Robertyng-Capet-Bourgogne) "Rolnika", króla Portugalii, Algarve.

W czasie jego panowania wybuchła poważna rewolta na Sardynii, która doprowadziła do wojny z Genua. Ustanowiono wtedy stosunki dyplomatyczne z mauretańskimi królestwami Afryki Północnej. Nieudana próba przeciwstawienia się drugiej żonie, zabiegającej o zapewnienie interesów swoich synów kosztem Piotra, następcy Alfonsa, doprowadziła do niepokojów politycznych.

Gdy jego starszy brat Jakub w 1319 roku wstąpił do zakonu joannitów, Alfons jako następny w kolejności syn królewski przejął prawa do dziedziczenia we wszystkich krajach tzw. Korony Domu Aragonii (hiszp. La Corona de Aragón - w Aragonii, Katalonii, Walencji i na Sardynii). Jeszcze za życia ojca Alfons wziął udział w wyprawie rozpoczętej w 1323 roku, której celem było zdobycia wyspy Sardynii, podporządkowanej w tamtym czasie włoskiej republice kupieckiej w Pizie. Alfons był dowódcą floty, która pokonała Pizańczyków w bitwie pod Locucisterną w 1324 roku, w lutym tego roku zajął największe miasto wyspy Cagliari. Po podboju wyspy Alfons z ramienia ojca, który przyjął tytuł króla Sardynii, władał wyspą, jednak musiał zmagać się z antyaragońskimi powstaniami inspirowanymi przez agentów Pizy i Genui. Pizańczycy zrezygnowali ze swych praw do Sardynii w lipcu 1326 roku, ale mimo to do końca 1329 roku na wyspie co jakiś czas wybuchały zamieszki.

Po śmierci ojca w 1327 roku, Alfons wstąpił na tron Królestwa Aragonii obejmując władzę również w hrabstwie Barcelony, Królestwie Walencji i Królestwie Sardynii (tzw. Korona Domu Aragonii). Powołując się na roszczenia swego ojca do Korsyki, należącej do republiki Genui, podjął nieudaną próbę zdobycia tej wyspy. Obejmując władzę Alfons spotkał się z opozycją stanów królewskich, które wymusiły na królu zapewnienie, że bez ich zgody król nie podzieli władztwa Domu Aragonii i nie zastawi żadnego z krajów wchodzących w skład Domu Aragonii. W późniejszych latach król znów popadł w konflikt z szlachtą, która sprzeciwiła się nadmiernemu rozdawaniu dóbr królewskich członkom rodziny Alfonsa, zwłaszcza jego młodszym synom. Król był zmuszony cofnąć część nadań, dzięki czemu uzyskał zgodę kortezów na podjęcie przygotowań do kolejnej wojny z Genuą, jednakże król nie uzbierał potrzebnej ilości pieniędzy dla wystawienia armii oraz floty i musiał zrezygnować z ze swych wojennych planów.

Król Alfons IV zmarł 24 stycznia 1336 roku w Barcelonie.


Żródła:

Alfons IV Łagodny w "WikipediA"


Afonso IV, rei de Aragao w "Geneall" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Infante don ALFONSO de Aragón w "MedLands" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Infante don ALFONSO de Aragón w "MedLands" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk