Rajmund Bérenger IV "Święty" Guilhemid-Sunifred z Urgel (urodzony około 1113 roku, zmarł w Borgo San Dalmazzo, Włochy, 6 sierpnia 1162 roku) herb

Syn Rajmundzie Berengararze III Guilhemid-Sunifred z Urgel, hrabiego Barcelony, Cerdagne, Prowansji i Douce (Dolçi) I de Gévaudaun, dziedziczki Prowansji, córki Gilberta I de Gévaudan, hrabiego de Gévaudan, wicehrabiego de Carlat, hrabiego Arles i Gerbergi Karoling-Gevaudun (Bosonide), hrabiny Prowansji i Arles, córki Gottfrieda I (Josfreda) Karoling-Gevaudun (Bosonide), hrabiego Prowansji i Arles.

Hrabia Barcelony, Bésalu, Cerdagne, Besalu, Girona, Osona i de Carlat, wicehrabia de Millau od 19 sierpnia 1131 roku do 6 sierpnia 1162 roku i książę (współwładca) Aragonii od 13 listopada 1137 roku do 6 sierpnia 1162 roku. Regent Prowansji od 1144 roku do 1157 roku.

11 sierpnia 1137 roku w Huesce, w 1150 roku w Lleidzie, poślubił Petronillę I Jimenez Aragońską (urodzona w 1135 roku, zamrła w Barcelonie, 17 października 1174 roku), córką Ramira II Jimenez, króla Aragonii i Agnieszki Mérovingienne-Guilhemide Akwitańskiej, córki Williama VII [IX] Mérovingienne-Guilhemide, księcia Akwitanii.

Odziedziczył hrabstwo Barcelony po swoim ojcu, Rajmundzie Berengararze III. W 1137 roku, w Huesce ożenił się z podówczas 2-letnią Petronelą Aragońską (ceremonia zaślubin odbyła się jednak dopiero w 1150 w Lleidzie). Król Aragonii szukał wówczas sojusznika w konflikcie z Alfonsem VII Kastylijskim, dążącym do dominacji na Półwyspie Iberyjskim. 13 listopada tego samego roku Ramiro II abdykował, pozostawiając władzę swojej córce i, przede wszystkim, jej mężowi. Zgodnie z układem pomiędzy władcami, ich potomkowie mieli dziedziczyć władzę nad oboma połączonymi krajami. Nawet gdyby Petronela zmarła przed skonsumowaniem małżeństwa, królestwo Aragonii przypadłoby barcelończykom. Oba państwa zachowały odrębność prawa, swoje instytucje i autonomię, tworząc federację połączoną unią dynastyczną.

Przyczyniła się do zjednoczenia Katalonii i Aragonii. Po zjednoczeniu Aragonii i Katalonii Rajmund Berengar IV złagodził konflikt z Alfonsem VII, nie bez pomocy swojej siostry, żony króla Kastylii, Berengueli. Dzięki temu katoliccy królowie mogli zająć się rekonkwistą. Rajmund Berengar najpierw wsparł Kastylię, potem sam skierował się przeciwko Maurom w Katalonii. W 1148 roku odzyskał Tortosę, rok później Fragę, Lleidę i Mequinenzę. Podboje trzeba było okupić hojnymi nadaniami dla magnatów wspierających Rajmunda (jak Ermengol VI z Urgell przy zdobyciu Lleidy). Dzięki temu jednak, wraz ze zdobyciem ważnej strategicznie twierdzy w Siurana w 1153 roku, zakończyła się faktyczna rekonkwista Katalonii. Zdobycze zostały potwierdzone paktem rozbiorowym z Kastylią podpisanym w 1151 roku w Tudilén.

W latach 1144-1157 był również regentem Prowansji, w czasie małoletności bratanka - Rajmunda Berenagara II.

Zmarł w Piemoncie zostawiając władzę swojemu synowi Rajmundowi Berengarowi, który chcąc przypodobać się Aragończykom, zmienił imię na Alfons. Posiadał też nieślubnego syna Berenguera, który został później biskupem Lleidy i arcybiskupem Narbony. Z Petronelą miał 6 dzieci, w tym trzech synów i trzy córki.


Żródła:

Rajmund Berengar IV Święty w "WikipediA"


RAMON BERENGUER [IV] de Barcelona w "MedLands" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk