Ramiro II Sánchez "Mnich" Jimenez (urodzony 24 kwietnia 1086 roku, zmarł w Opactwie San Pedro el Viejo, 16 sierpnia 1157 roku) herb

Syn Sancza I (V) Ramíreza Jimenez, króla Aragonii, Nawarry i Felicji de Roucy-de Ramerupt, córki Hilduina IV de Montdidier, hrabiego d'Arcies, de Ramerupt, de Roucy i Alix de Roucy.

Biskup Burgos od 1119 roku do 1134 roku, biskup Pampeluny, biskup Barbastro-Roda od 1134 roku do 8 września 1134 roku. Król Nawarry od 8 września 1134 roku do stycznia 1135 roku. Król Aragonii, hrabia Ribagorza i Sobrarb od 8 września 1134 roku do 13 listopada 1137 roku.

W Jaca, 13 listopada 1135 roku poślubił Agnieszkę Mérovingienne-Guilhemide-Ramnulfids z Poitiers-Poitou Akwitańską (urodzona około 1103 roku, zmarła w Opactwa Fontevraud, 8 marca [1160 lub później]), córka Wilhelma IX "Trubadura" Mérovingienne-Guilhemide-Ramnulfids z Poitiers-Poitou, księcia Akwitanii i hrabiego Poitiers i Fillipa Matylda (Mahaut-Philippa) Mérovingienne-Guilhemide-Raimondine-Fredelon de Rouergue, hrabiny Tuluzy, regentki Akwitanii, córki Wilhelma IV Mérovingienne-Guilhemide-Raimondine-Fredelon de Rouergue, hrabiego Tuluzy, de Perigord, de Carcassonne, de Rodez, d'Albi i de Dijon, księcia de Narbonne, markiza Prowansji, hrabiego Rouergue i Gévaudan, d'Agde i Béziers, d'Uzčs, de Quercy.

Data urodzin Ramiro II nie jest dokładnie znana. Przyjmuje się, iż urodził się około roku 1075, podawany jest również rok 1086. Jako młodszy syn został przeznaczony do stanu duchownego.Ojciec umieścił go jako dziecko do benedyktyńskiego klasztoru w mieście Saint Pons de Thomieres w Viscounty Béziers. Jako szanowany mnich tam został wybrany opatem kastylijskiego królewskiego klasztoru Santos Fecundo y Primitivo w Sahagún, a później został opatem klasztoru San Pedro el Viejo w Huesca. Nastepnie został biskupem Burgos, biskupem Pampeluny, a w chwili śmierci swego starszego brata, króla Aragonii i Nawarry - Alfonsa I, był biskupem w Barbastro-Roda (Barbastro zostało zdobyte na muzułmanach przez jego ojca w 1064).

Gdy jego brat zmarł nie pozostawiając potomków, Ramiro zrezygnował z biskupiej sakry i został obwołany królem Aragonii. Musiał toczyć walki o utrzymanie tronu z królem Kastylii Alfonsem VII, którego matka Urraka była pierwszą żoną króla Alfonsa I (on z kolei był jej drugim mężem). Początkowo Alfons VII zajął Saragossę i wyparł Ramiro w Pireneje. Później jednak Ramiro pokonał kastylijczyków, odzyskując Saragossę, która jednak na mocy późniejszych układów pozostała kastylijskim lennem. Nie udało mu się za to utrzymać władzy w Nawarrze, gdyż królem Nawarry został Garcia VI, wychowany na dworze aragońskim, prawnuk króla Nawarry Garcii III. Na mocy układu z Vadoluongo (styczeń 1135 roku) Ramiro II uznał władzę Garcii VI. Według treści układu król Ramiro II zachowywał zwierzchność nad Nawarrą, jednak jeszcze w tym samym 1135 roku Garcia VI złożył hołd lenny Alfonsowi VII Kastylijskiemu. W ten sposób Aragonia utraciła władzę nad królestwem Nawarry, zdobytą w 1076 roku, kiedy to król Aragonii Sanczo I przyjął tytuł króla Nawarry (jako Sanczo V).

Ramiro II jednak zdołał oderwać kilka prowincji baskijskich od Nawarry i przyłączył je do Aragonii. Chcąc zabezpieczyć się przed kastylijską dominacją, Ramiro II zawarł sojusz z hrabią Barcelony - Rajmundem Berengerem IV (Ramonem Berenguerem IV) i zaaranżował zaręczyny hrabiego ze swoją dwuletnią wówczas córką - Petronelą. W 1137 roku możni aragońscy podnieśli bunt przeciwko królowi, który musiał uciekać do Barcelony, na dwór hrabiego Rajmunda Berengera, który pomógł królowi objąć z powrotem władzę. Wkrótce potem Ramiro zrzekł się władzy królewskiej, przekazując ją hrabiemu Barcelony wraz z tytułem księcia Aragonii, zaś sam zachował tytuł królewski i udał się do klasztoru San Pedro el Viejo w Huesca, gdzie po kilku latach przywdział mnisi habit i pozostał w klasztorze do swej śmierci 16 sierpnia 1157 roku.

Żoną króla Ramiro II była Agnieszka Akwitańska, córka Wilhelma IX Trubadura, księcia Akwitanii i hrabiego Poitiers i jego drugiej żony Filipy z Tuluzy, choć niektórzy badacze uważają, że była nieślubnym dzieckiem księcia Wilhelma IX i jego metresy o imieniu Amauberge. Po decyzji króla o wstąpieniu do klasztoru małżonkowie pozostawali w separacji. Jedynym dzieckiem króla była:

Petronela, późniejsza królowa Aragonii.


Żródła:

Ramiro II Mnich w "WikipediA"