Albrecht I "Jednooki" Habsburg (urodzony w lipcu w 1255 roku, zmarł nad rzeką Reuss koło Brugg, 1 maja 1308 roku) herb

Syn Rudolfa I (IV) Habsburga, hrabiego Kyburg, landgrafa Turgau, króla Niemiec, księcia Austrii i Styrii i Gertrudy Anny Hohenzollern von Zollern-Hohenberg, córki Burkharda V (VIII) Hohenzollern von Zollern, hrabiego von Hohenberg i Mechtyldy von Tübingen.

Regent Austrii od maja 1281 roku do 17 grudnia 1282 roku, hrabia Habsburga i Kyburga, landgraf Alzacji, hrabia Marchii Wendyjskiej i Port Naon od 15 lipca 1291 roku do 1 maja 1308 roku, książę Austrii, Styrii, Karnioli od 27 grudnia 1282 roku do 1 maja 1308 roku, król Niemiec od 27 sierpnia 1298 roku do 1 maja 1308 roku.

Tytulara: Z łaski Bożej król Rzymian, książę Austrii i Styrii, pan Karnioli, Marchii Wendyjskiej i Port Naon, hrabia Habsburga i Kyburga, landgraf Alzacji

W Wiedniu, 20 grudnia 1274 roku poślubił Elisabeth Meinhardyn de Görtz (urodzona w1263 roku, zmarła w Wiedniu, 28 paździenrika 1313 roku), córkę Meinharda IV (II, V) Meinhardyn de Görtz, hrabiego Gorycji i Tyrolu i Elżbiety Wittelsbach, córki Ottona II "Dostojnego" Wittelsbacha, księcia Bawarii, palatyna Reńskiego.

W 1282 roku książęta elektorzy zgodzili się przyznać Albrechtowi i jego bratu Rudolfowi odebrane Przemysłowi Ottokarowi II dziedzictwo po Babenbergach, Austrie i Styrie, wynosząc ich tym samym do godności książąt Rzeszy. Rudolf I rozdzielił dobra rodowe Habsburgów w Szwabii od nowych nabytków, które ostatecznie przypadły Albrechtowi. W Austrii i Styrii "wybuchło powstanie przeciw twardym rządom Albrechta, stłumione dopiero w 1288 roku, a w latach 1292-1296 walczyć musiał z koalicją salzbursko-bawarską. Mimo zabiegów Rudolfa I nie udało sie zapewnić następstwa tronu dla Albrechta.

W 1298 roku obrany został antykrólem przeciw Adolfowi z Nassau, który zginął w bitwie z Albrechtem pod Gôllheim. Albrecht już w 1295 roku sprzymierzył się z Filipem IV "Pięknym", a jako król poczynił spore ustępstwa na rzecz Francji w zamian za wsparcie przez Filipa starań o zapewnienie dziedziczności tronu w Niemczech. Gdy Albrecht usiłował wykorzystać spór o hrabstwo Holland-Seelland, aby włączyć je do posiadłości Habsburgów, zniechęcił do siebie nadreńskich książąt elektorów, którzy nawet planowali jego detronizacje. Albrecht złamał ich potęgę, znosząc wszystkie nielegalne cła narzucone przez nich w Nadrenii, czym zyskał popularność wśród szlachty i miast. Nadto zmusił ich do oddania zagarniętych dóbr Rzeszy.

Albrecht popadł również w konflikt z papieżem Bonifacym VIII, gdyż ten, nie będąc proszony o aprobatę wyboru - do czego rościł sobie pretensje - nie uznał wyboru Albrechta ani nie przystał na jego koronację cesarską. Poza tym Albrecht był sprzymierzeńcem głównego wroga papieża, Filipa IV "Pięknego".

W zawirowaniach wokół tronu polskiego poparł Wacława II, ale przeciwstawił się jego zakusom na tron węgierski, gdzie razem z papieżem Bonifacym VIII, co było wyrazem zmiany jego polityki na propapieską - popierał Andegawenów. Po zamordowaniu Wacława III w 1306 roku dał Czechy w lenno swojemu synowi Rudolfowi III, ale jego nagła śmierć w 1307 roku i wybór przez stany czeskie Henryka z Karyntii na króla, pogrzebały czeskie plany Habsburgów. Albrecht zginął zamordowany przez swojego bratanka, który czuł się przez niego pokrzywdzony. Jego śmierć przerwała konsolidację Niemiec pod rządami Habsburgów.

Pochowany w katedrze w Spirze (Speyer).


Żródła:

"Słownik władców Europy średniowiecznej" - pod redakcją Józefa Dobosza i Macieja Serwańskiego