Otto II "Wybitny, Dostojny" Wittelsbach (urodzenia w Kelheim, 7 kwietnia 1206 roku, zmarł w Landshut, 29 listopada 1253 roku) herb

Syn Ludwika I Wittelsbacha, księcia Bawarii, hrabiego Palatynatu Reńskiego i Ludmiły Przemyślidówny, córki Biedrzycha (Fryderyka) Przemyślida, księcia ołomunieckiego, księcia Czech, księcia Moraw.

Książę Bawarii od 15 września 1231 roku do 29 listopada 1253 roku i hrabia Palatynatu Reńskiego od 28 kwietnia 1227 roku do 29 listopada 1253 roku, gubernator Austrii od 1248 roku do grudnia 1248 roku, hrabia Bogen od 1242 roku do 29 listopada 1253 roku.

W Worms, w maju 1222 roku poślubił Agnieszkę Welf Palatynównę (urodzoną około 1201 roku, zmarła w München, 16 sierpnia 1267 roku), córkę Henryka V "Długiego" Welfa, hrabiego Palatynatu Reńskiego i Agnieszki Hohenstaufównu, córki Konrada Hohenstaufena, hrabiego Palatynatu Reńskiego.

W wieku szesnastu lat, w 1222 roku w Worms, poślubił Agnieszkę z Palatynatu, wnuczkę księcia bawarskiego Henryka "Lwa" i palatyna reńskego Konrada Hohenstaufena. W tym małżeństwie Wittelsbachowie odziedziczyli Palatynat Reński i utrzymywali go do 1918 roku. Od tego czasu lew został włączony do heraldyki herbowej w Bawarii i Palatynatu.

Zgodnie z "Rocznikiem" Hermanna z Altach, w dniu Pięćdziesiątnicy, to jest 14 maja 1228 roku, Otto był obecny na zjeździe w Straubing wraz z ojcem i królem Henrym (VII), wraz z innymi książętami i biskupami Rzeszy. Tam właśnie otrzymał tytuł szlachecki i otrzymał hrabstwo Palatynat Reński od króla Henryka (VII) i jego ojca cesarza Fryderyka II, z siedzibą w Heidelbergu.

Po zamordowaniu ojca w 1231 roku, Otto został także księciem Bawarii. Krążyły pogłoski, że morderca został przekupiony przez Hohenstaufen, więc Otto miał zdystansował się do cesarza Fryderyka II, gdzie dotychczas popierał i wpierał jego politykę.

Jego pierwsze lata rządów rozpoczęły się od wojny z Babenbergami i Andechsem, która ropczęła się w 1231 roku. Zażądali oni zwrotu dawnego terytorium Andechs. W toku walk w 1232 roku zajął Neckarau. Doprowadziło to do powstania sporu z Henrykiem II, biskupem Worms i jego diecezją przez dziesięciolecia.

Podczas konfliktu z księciem Austrii Fryderykiem II, Otto w 1233 roku zajął Wels i Górną Austrię. Spowodowało to wybuch konfliktu z królem Henrykiem, który zbuntował się przeciw ojcu cesarzowi Fryderykowi II i który sprzymierzył się z Fryderykiem Austriackim. Jednak według "Roczników Scheftlarienses Maiores", w tym samym roku, Henryk i niemieccy książęta zawiązali spisek przeciwko cesarzowi i rządali podziału królestwa. Otto odmówił przyłączenia się do spisku, co Henryk wykorzystał i wypowiedział mu wojnę, spustosząc Bawarię. W toku walk i po zawarcia rozejmu, książę Otto musiał wydać swojego syna Ludwiga jako zakładnika, co poprawiło jego stosunek z cesarzem, który obawiał się niemieckich książąt, nakazał uwolnić Ludwiga.

W 1234 roku książę Otto rozpoczął walkę z biskupami Salzburga, Regensburga, Augsburga, Tölza, Hohenburga i Freising, którzy odmówił uznania jego władzy. Wojna w 1235 roku dobiegła końca, po podpisaniu w Land Peace of Mainz rozejmu za sprawą cesarza Fryderyka II.

Na początku lipca 1235 roku książę Otto spotkał się z Henrykiem (VII) w Heidelbergu, gdzie został uwięziony. Następnie został przeniósł do Apulii.

Pod koniec 1236 roku książę Otto przyłączył się do cesarza Fryderyka przeciwko Fryderykowi II Austriackiemu i wraz z liczną grupą innych książąt barał udzaił w oblężeniu Wiednia, po tym jak Fryderyk wielokrotnie odmawiał spotkania z cesarzem. Armia koalicji cesarskiej zajęła miasto, gdzie zimowali. W rezultacie Fryderyk Austriacki uciekł do Wiener Neustadt, gdzie umocnił swoją władzę.

Dopiero w 1241 roku, po zakończeniu sporu z cesarzem Fryderykiem II, Otto przystąpił do koalicji Hohenstaufenów. Poprzednio niepewny, Otto pozostał wierny cesarzowi. Powodem była również groźba inwazji Mongołów na Europę i rosnące walki z Wacławem I w Czechach. W końcu, po 50 latach wrogości z domem Bogen, ostatnim spadkobiercą był Albert IV, hrabia Bogen, który zmarł w 1242 roku. Przekazał on wszystkie swoje prawa do posiadłości Opactwa w Niederaltaich księciu Ottonowei, który był przyrodnim bratem. Wraz z przejęciem hrabstwa Bogen, Wittelsbachowie nabyli również biało-niebieską flagę rombową, która od tego czasu była flagą Bawarii (i Palatynatu). Nie wszyscy byli zadowoleni z przejęcia hrabstwa. Dwaj byli ministrowie Bogen, Albert i Werhard z Moos, złamali prawo dziedziczenia i zostali pozbawieni głowy przez księcia Ottona na rynku w Hengersberg.

W wojnach domowych po 1245 roku, prokurator księcia Ottona w Nadrenii, Conrad z Alzey, został uwięziony przez papieskich zwolenników i wysłany do Norymbergii burgrabiemu Konradowi I. Książę poprosił o uwolnienie, ale Konrad odmówił za sprawą Siegfrieda III, arcybiskupa Moguncji, który nazwał banitą. W 1246 roku zmarł Fryderyk II Austriacki, po którym zarówno Otto i Wacław Czeski zgłosili pretensje do schedy. Podejrzewano Henryka Raspe'a, że może dokonać aneksji Austrii. Jednakże córka Ottona, Elizabeth, poślubiając syna Fryderyka, Konrada IV w tym samym roku, zgłosiła pretensje do Austrii. Z tego powodu Otto został ekskomunikowany przez papieża Innocentego IV.

W 1247 roku książę Otto rozpoczął wojnę z księciem Ottonem VIII Andechsa i cesarskim marszałkiem Henrykiem z Pappenheim. Jego zwycięstwo nad nimi przyniosło zdobycie Wasserburga i Neuburga i zakończyła zniszczeniem domu marszałka Pappenheim, uwięzieniem Henryka (VII), który zmarł w więzieniu, i pokonaniu Ottona VIII, który w rok później zmarł bezdzietnie. Po tym cesarz zaczął bardziej polegać na Wittelsbachach.

16 sierpnia 1249 roku w Worms, syn księcia Ottona II, Ludwig II, hrabia Palatynatu Reńskiego, przebywający u cystersów, wraz marszałkiem księcia Ottona, Zurna z Alzey, pokłócił się z ludźmi Filipa Hohenfelsa. Podczas biesiady rozpętała się kłutnia i doszło do walk i "pospolitego motłochu", jak nazywał ją Annales Wormatienses. Ukradli konie, zranili wielu Bawarczyków, a nawet zabili jednego. Marszałek Zurno i Ludwik II dla ich bezpieczeństwa zostali eskortowani do różnych pokojów. Następnego dnia Ludwig II publicznie pogodził się z mieszkańcami Worms, zapominając o wszystkich doznanych ranach i szkodach, które poniósł on i jego domownicy. Otrzymał list podpisany przez króla Konrada, książę Otto, Herman VI, margrabia Badenii i kilku innych pomniejszych szlachciców, przyznając, że ani Ludwik II, ani marszałek Zurno, ani nikt inny nie powinni próbować pomścić tych obrażeń. A próba uczynienia tego przywiodłaby tych szlachciców przeciwko nim. Ci sami Ludwig, Zurno i ich orszak mieli nie opuszczać Wormów, dopóki nie zadośćuczyli obywatelom za krzywdę. 17 sierpnia 1249 roku wszyscy złożyli przysięgę.

Otto w 1250 roku został ostatecznie przekonany przez Bertolda z Regensburga, aby odprawił pokutę. Ale kiedy Otton zmarł w Landshut w 1253 roku zaledwie 12 lat później, na prośbę wdowy i synów, jego ciało zostało pochowane w Worms. Papież Klemens IV oświadczył, że książę dał nieomylne oznaki skruchy. Podobnie jak jego przodkowie, Otto został pochowany w krypcie Opactwa Scheyern.

W 1248 roku nabył bogaty region Andechs, Ortenburg poszerzając swoje dziedzictwo.

Zmarł w 1253 roku. Po śmierci Ottona II, Bawaria została podzielona między jego dwóch synów: Ludwika II i Henryka XIII. Z Agnieszka Palatynówną miał razem pięcioro dzieci (dwóch synów i trzy córki).


Żródła:

Otton II Bawarski w "Wikipedia"


Otto II, Duke of Bavaria w "Wikipedia" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


OTTO von Bayern w "MedLands" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


OTTO von Bayern w "MedLands" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk