Alaina IV "Młodszy" Cornouaille-Fergent (urodzony w Châteaulin, około 1070 roku, zmarł w Redon, 13 października 1119 roku) herb

Syn Hoël II (V) Cornouaille-Fergent, hrabiego de Cornuaille, de Nantes i de Leon, księcia Bretanii i Jadwigi Tours Bretońskiej, córki Alana III Tours, księcia Bretanii .

Hrabia de Cornuaille, Rennes, Nantes i de Leon i książe Bretanii od 13 kwietnia 1084 roku do 1115 roku.

W Caen, w 1086 roku poślubił Konstancję FitzRobert Angielską (urodzona między 1061 a 1066 rokiem, zmarła 13 sierpnia 1090 roku), córkę Wilhelma I "Bastarda, Zdobywcy" FitzRobert, księcia Normandy, króla Anglii i Matylda Pépinnide-Caroling-Baudouins Flandryjska, córki Baldwina V "de Lille" Pépinnide-Caroling-Baudouins, hrabiego Flandrii, regenta Francji. W 1093 roku poślubił Ermengardą "Błogosławioną" Ingelger-Anjou (Gâtinais-Anjou) Andegaweńską (urodzona około 1067 roku, zmarła w Redon, 1 czerwca 1146 roku), córką Fulka IV Ingelger-Anjou (Gâtinais-Anjou), hrabiego Andegawenii i Hildegardy [Lanceloty] Rorgonides du Maine, córki Lancelina II Rorgonides du Maine, seniora de Beaugency.

Wszystkie tytuły odziedziczył po śmierci swojego ojca w 1084 roku. W 1086 roku Bretanię najechał król Anglii Wilhelm "Zdobywca" i zmusił Alana do ucieczki z księstwa. W tym samym roku zawarto jednak pokój na mocy którego Alan poślubił Konstancję, córkę Wilhelma i Matyldy z Flandrii. Małżeństwo to nie było szczęśliwe. Konstancja zmarła w 1090 roku. Krążyły plotki, że otruto ją na rozkaz męża. Kronikarz Wilhelm z Malmesbury napisał, że otruto ją, gdyż była zbyt konserwatywna jak na gust bretońskiego dworu.

W 1093 roku Alan ożenił się ponownie. Jego drugą żoną została Ermengarda Andegaweńska, córka hrabiego Andegawenii Fulka IV. Ermengarda uzyskała wielki wpływ na męża. Kiedy ten wyruszył w 1096 roku na wyprawę krzyżową. Sprawowała regencję aż do jego powrotu w 1101 roku.

Alan był stronnikiem króla Anglii Henryka I w jego konflikcie z księciem Normandii Robertem II. W 1106 roku zbrojnie wsparł Henryka i brał udział w bitwie pod Tinchebray. W następnych latach Alan złożył hołd Henrykowi.

Alan był bardzo niepopularnym władcą. W 1112 roku został zmuszony do abdykacji na rzecz syna Conana. Usunął się do klasztoru w Redon, gdzie zmarł w 1119 r.


Żródła:

Alan IV Fergant w "WikipediA"


ALAIN de Cornouaille w "MedLands" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Alain IV, duc de Bretagne w "Geneall" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk

03-06-2020