Franciszek II Robertyng-Capet-Dreux-Montfort (urodzony w Clisson 23 czerwca 1433 roku, zmarł w Nantes 9 września 1488 roku) herb

Syn Ryszarda Robertyng-Capet-Dreux-Montfort, hrabiego d'Étampes i Małgorzaty Robertyng-Capet-Valois-Orlean, hrabiny de Verus, córki Ludwika Robertyng-Capet-Valois-Orlean, księcia Orleanu.

Książę Bretanii, hrabia de Richmond, hrabia de Montfort-l'Amaury ipar Francji od 26 grudnia 1458 roku do 9 września 1488 roku i hrabia d'Étampes i de Vertus od 2 czerwca 1438 roku do 9 września 1488 roku.

W Vannes 13 listopada (per procura), a później 16 listopada w Nantes (pro futuro) w 1455 roku poślubił Margueritę Robertyng-Capet-Dreux-Bretagne (urodzona w 1443 oku, zmarła 23 września 1469 roku), córkę Franciszka I Robertyng-Capet-Dreux księcia Bretanii i Izabeli Stewart, córki Jakuba I Stewart króla Szkocji. W Clisson 27 czerwca 1471 roku poślubił Margeritę de Foix-Grailly (urodzona w 1449 roku, zmarła w Nantes 15 maja 1486 roku), córkę Gastona IV de Foix-Grailly, hrabiego Foix, wicehrabiego Béarn i Elżbiety I Trastámara-d'Aragona, królowej Nawarry, córki Jana II Trastámara-d'Aragona, króla Aragonii.

W 1438 roku, w wieku 5 lat, po śmierci ojca zostal hrabia d'Étampes. Po śmierci swojego stryja, Artura III, w 1458 roku zostal również księciem Bretanii. Sprzymierzony z Anglia Często znajdował się w konflikcie z królami Francji z Ludwikiem XI i jego synem Karolem VIII. Bral Udział w wojnie Dobra Publicznego przeciwko Ludwikowi i przyjmował na swoim dworze zbuntowanego brata królewskiego, Karola de Berry. W 1484 roku doszło do Konfliktu z krótkotrwałego Anglia, gdyż na dworze Franciszka przebywał pretendent do tronu, Henryk Tudor. Król Anglii Ryszard III York zażądał od pretendenta wydania Franciszka. Franciszek ociągał się, więc Ryszard kazal swojej flocie atakować bretońskie statki. Księcia I ministr - Pierr Landois, który faktycznie rządził Bretonią (Franciszek dostal ataku choroby psychicznej), świadom swojej słabej pozycji (był oskarżany o korupcję i został znienawidzony przez bretońską szlachtę), obiecał wydać Henryka, ale temu udało się zbiec na dwór francuski.

Po śmierci Ludwika XI w 1483 roku Franciszek wszedł w przymierze z wewnątrz-francuską opozycja z księciem Orleanu i hrabią d'Angouleme, którzy występowali przeciwko rządom regentów w imieniu Karola VIII. Byli regentami: Anna de Beaujeu (siostra króla) i jej mąż Piotr II de Burbon. Anna i Karol doprowadzili w tej sytuacji do wojny domowej w Bretanii, ktorej ofiara stał się Landois, powieszony przez tłum. Zaufanie społeczne utracił też Franciszek, aczkolwiek w 1486 roku stany bretońskie uznały następczynią tronu Jego Corke Anne.

W 1487 roku Franciszek podpisał z Francja traktat w Chateaubriant, W którym strona francuska gwarantowała bretońską niepodległość. Francuzi jednak wciąż dążyli do podporządkowania sobie Bretanii. W takiej sytuacji Franciszek sprzymierzył się z arcyksięciem Maksymilianem Habsburgiem, któremu obiecał rękę swojej córki. Wywołało do Krótką wojnę z Francja. 28 lipca 1488 roku Bretończycy ponieśli klęskę pod Saint-Aubin du Cormier. 10 sierpnia Franciszek musiał podpisać traktat w Verger i złożył hołd lenny Karolowi VIII.

Franciszek II zmarł niedługo po podpisaniu traktatu. Jego przyczyna śmierci byl upadek z konia jaki przydarzył się księciu podczas konnej przejażdżki. Po śmierci Franciszka Bretanię odziedziczyła Jego córka Anna. Wkrótce potem Karol VIII najechał księstwo i wziął Anne za strefę. Od tamtej pory Bretania stała się częścią Francji.

W 14600roku książę utworzył Uniwersytet w Nantes.


Żródła:

Franciszek II Bretoński "w Wikipedii"


François II tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


François II tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk