Joanna Robertyng-Capet-d'Evreux (urodzona w Pampelonie w 1370 roku, zmarła w Havering-atte-Bower, Essex, Anglia 10 czerwca 1437 roku lub 9 lipca 1437 roku) herb

Córka Karola II "Złego" Robertyng-Capet-d'Evreux, hrabiego d'Evreux, króla Nawarry, hrabiego de Beaumont, seniora de Mantes, de Meulan, de Montpellier i Joanny Robertyng-Capet de France, córki Jana II "Dobrego" Robertyng-Capet, króla Francji.

Regentka Bretanii od 1 listopada 1399 roku do 1401 roku.

Poślubiła 2 września (per procura), w Saillé, Near Guerrand, Nawarra 11 września (pro futuro) 1386 roku Jana V "Zdobywcy" Robertyng-Capet-Dreux-Montfort (urodzony w 1340 roku, zmarł w Nantes 1 listopada 1399 roku), księcia Bretanii, hrabiego de Richemont i Monfort. W 3 kwietnia 1402 roku w Eltham, Nawarra (per procura), w Winchester Cathedral, London, Anglia (pro futuro) 7 lutego 1403 roku poślubiła Henryka IV Plantagenet-Lancaster (Gâtinais-Anjou) (urodzony w Bolingbroke, w Lincolnshire 3 kwietnia 1367 roku, zmarł 20 marca 1413 roku), króla Anglii.

W 1386 roku poślubiła Jana V, księcia Bretanii, z którym miała dziewięcioro dzieci:

Joanna,

nieznana z imienia córka,

Jan VI "Mądry", książę Bretanii,

Maria, pani de La Guerche, żona Jana I, księcia d'Alençon,

Małgorzata, pani de Guillac, żona Alana IX, wicehrabiego de Rohan,

Artur III, książę Bretanii,

Gilles, pan de Chantocé i de Ingrande,

Ryszard, hrabia d'Étampes,

Blanka, żona Jana IV, hrabiego d'Armagnac.

Pierwszy mąż Joanny zmarł 1 listopada 1399 roku. Do 1401 roku rządziła Bretanią jako regentka w imieniu syna Jana VI "Mądrego". Joanny była wdową tylko przez 4 lata.

W 1403 roku poślubiła owdowiałego króla Anglii Henryka IV Lancastera. Nie mieli oni dzieci, ale Joanna opiekowała się dziećmi Henryka z jego pierwszego małżeństwa - podczas sprzeczek Henryka z synem, zawsze brała stronę przyszłego Henryka V Lancastera.

Królowa szybko stała się bardzo popularna wśród ludu. Joanna owdowiała po raz drugi w 1413 roku. W 1419 roku, za panowania Henryka V, została fałszywie oskarżona o czary, nekromancję i próbę otrucia pasierba. Jej sytuację pogarszał fakt, że jej syn, książę Bretanii, był wrogiem Anglii. Więziono ją przez cztery lata w zamku Pevensey w Sussex. Po uwolnieniu żyła dalej w ciszy i spokoju, przeżyła krótkie panowanie Henryka V i żyła podczas panowania jego syna - Henryka VI. Zmarła 10 czerwca 1437 roku lub 9 lipca 1437 roku. Pochowano ją w katedrze w Canterbury.


Żródła:

Joanna z Nawarry w "WikipediA"


Joanna z Nawarry "Kobiety w polityce"