Klaudia "Walezjuszka" Robertyng-Capet-Valois-d'Orleans (urodzona w Romorentin 13 października 1499 roku, zmarł w Blois 20 lipca 1524 roku) herb

Córka Ludwik XII Orleański (Robertyng-Capet-Valois-d'Orleans), księcia d'Orléans, hrabiego de Blois, hrabiego de Valois i i para Francji, księcia Mediolanu, hrabiego d'Asti, tytularnego cesarza Bizancjum, delfina Viennois, króla Francji, króla Neapolu, księcia Bretanii iure uxoris, tytularnego króla Sycylii i Jerozolimy i Anny Robertyng-Capet-Dreux-Montfort, księżnej Bretanii, córki Franciszka II Robertyng-Capet-Dreux-Montfort, księcia Bretanii.

Księżna Bretanii i Berry, hrabina suo iure Blois, Ast, Coucy, Montfort, Richemont, Estampes i Vertus od 9 stycznia 1514 roku do do 20 lipca 1524 roku.

18 maja 1514, w Saint-Germain-en-Laye poślubiła Franciszka I Robertyng-Capet-Valois-d'Orleans-Angoulęme (urodzony w Cognac 12 września 1494 roku, zmarł w Chateau de Rambouillet 31 marca 1547 roku), króla Francji, hrabiego d'Angoulęme, księcia de Valois, d'Orléans, de Romorantin, księcia Mediolanu.

Jako dziedziczce Anny Bretońskiej przysługiwał jej po śmierci matki tytuł księżnej Bretanii (Claudia ducissa Britannie), niekiedy występujący w źródłach w formie Claudia matrona Britannica. Ponadto suo iure Klaudia była hrabiną Blois, Ast, Coucy, Montfort, Richemont, Estampes i Vertus. Niekiedy dwa tytuły książęce Klaudii występowały w dokumentach łącznie: Claudia Britannie et Mediolani Ducissa.

Z chwilą objęcia tronu Francji przez Franciszka I jego żona automatycznie stała się królową Francji (serenissima domina Claudia regina Francie), chociaż została koronowana dopiero w maju 1517 roku. Tytulatura Klaudii w wersji skróconej występowała najczęściej w formie Claudia regina Francie et ducissa Britannie lub madame Claude, reyne de France et duchesse de Bretagne.

Klaudia była starszą córką króla Francji Ludwika XII i jego żony, księżnej Bretanii Anny, dziedziczki księcia Franciszka II Bretońskiego. Jej matka dwukrotnie wychodziła za mąż, za każdym razem za króla Francji, jednak nie urodziła oczekiwanego następcy tronu Francji. Klaudia jako najstarsza córka Anny została dziedziczką księstwa Bretanii, ale jako kobieta nie mogła dziedziczyć tronu Francji. Anna dążyła do utrzymania niezależności Bretanii i w 1504 roku obiecała rękę Klaudii arcyksięciu Karolowi Habsburgowi, który był już dziedzicem Burgundii. Te działania Anny nie zyskały aprobaty Francuzów i król Ludwik XII zerwał umowę zawartą przez żonę i w 1506 roku zaręczył Klaudię ze swoim kuzynem Franciszkiem d'Angouleme, który był dziedzicem korony francuskiej. Anna Bretońska sprzeciwiała się temu małżeństwu aż do swojej śmierci w 1514 roku. Po śmierci matki Klaudia została księżną Bretanii, a jej ślub z Franciszkiem odbył się 18 maja 1514 roku.

Kiedy w 1515 roku Franciszek został królem, wśród swoich dwórek Klaudia miała dwie siostry z Anglii - Marię i Annę Boleyn. Maria zanim wróciła do domu w 1519 roku, została kochanką króla. Anna służyła Klaudii jako tłumaczka podczas oficjalnych wizyt Anglików na francuskim dworze (np. w 1520 roku). Anna Boleyn zaprzyjaźniła się z młodszą siostrą Klaudii - Renatą de Valois, a do Anglii wróciła w 1521 roku. Po śmierci Klaudii jej mąż ożenił się z Eleonorą Austriacką - siostrą cesarza Karola V Habsburga (niedoszłego narzeczonego Klaudii). Miał jednak wiele kochanek i podobno przyczyną jego śmierci w 1547 roku, była kiła.

W 1514 roku, w Saint-Germain-en-Laye Klaudia poślubiła przyszłego króla Francji Franciszka I. Franciszek i Klaudia mieli razem trzech synów i cztery córki:

Ludwika,

Karolina,

Franciszek III, delfin Francji i książę Bretanii,

Henryk II, król Francji,

Magdalena, żona Jakuba V Stewarta, króla Szkocji,

Karol, książę Orleanu,

Małgorzata de Valois, księżna de Berry, żona Emanuela Filiberta, księcia Sabaudii,

Ciekawostka

Od tytułu i imienia królowej Klaudii (La Reine Claude) pochodzi nazwa odmiany śliwy domowej - renkloda. Śliwa ta została sprowadzona do Francji w czasach królowej i tak nazwana na jej cześć.


Żródła:

Klaudia Walezjuszka w "WikipediA"