Barbara Cyllijska (węg. Borbálaur Cillei) (urodzona między 1390 a 1395 rokiem, zmarła w Melnik 11 czerwcu 1451 roku) herb

Córka Hermanna II hrabiego Cylli, bana Chorwacji i Dalmacji i Anny von Schauenberg, córki Henryka VII hrabiego Schaunberg.

Regentka Węgier i Chorwacji od 1412 roku do 1414 roku, od 1416 roku do 1418 roku i od 1431 roku do 1433 roku. Regentka Czech w 1437 roku.

W 1408 roku poślubiła Zygmunda (Sigismund) Wigérides Limburg-Luksemburskiego (urodzony w Pradze z 14 na 15 lutego 1368 roku, zmarł w Znaim 9 grudnia 1437 roku) księcia Luksemburga, króla Czech, króla Węgier, elektor Brandenburgii, króla niemieckiego, cesarza rzymskiego, króla Lombardii.

Zygmunt był kobieciarzem i niedługo po urodzeniu córki zaczął zdradzać żonę. Barbara również nie pozostawała mu wierna i posiadała licznych kochanków. Nie przejmowała się chrześcijańskimi zasadami wiary, a wiarę w życie pozagrobowe uznawała za niedorzeczność. Cieszyła się życiem i nie wierzyła w życie pozagrobowe. Lubiła cieszyć się życiem i bawiły ją historie o chrześcijańskich męczennicach. Podobno nawet zabraniała swoim dwórkom modlić się w jej obecności. Była urodziwą i bystrą kobietą.

Znała język słoweński, niemiecki i łacinę. Postępowanie Barbary przydało jej przydomek "niemieckiej Messaliny".

Powstanie rycerskiego Zakonu Smoka (Ordo equestris Draconis Hungariae) datuje się na 12 grudnia 1408 roku. Obok Zygmunta Luksemburskiego, jego założycielką była druga małżonka króla Barbara Cylejska. Jest to w tym czasie niezwykłe i do dziś nie są znane powody, dla których członkiem zakonu została także kobieta.

Smok na godle ma ranę w kształcie krzyża sławnego męczennika, św. Jerzego, z której płynie krew. Symbol ten wyraźnie nawiązuje do starszego tajnego Zakonu Smoka św. Jerzego, którego członkowie, chrześcijańscy szlachcice, w XIV wieku nastawali na życie groźnego osmańskiego sułtana Murada I.

28 lipca 1410 roku Zygmunt został królem Czech, a 21 lipca 1411 roku - królem Niemiec. 25 listopada 1431 roku w Mediolanie na jego skroniach spoczęła korona króla Włoch. 31 maja 1433 roku Zygmunt i Barbara zostali ukoronowani w Rzymie na cesarza i cesarzową. 8 listopada 1414 roku w Akwizgranie Barbara została koronowana na królową Niemiec. Jej koronacja na królową Czech odbyła się 11 lutego 1437 roku.

Rządziła Węgrami i Chorwacją jako regentka w imieniu męża, który przebywał we Włoszech. W latach 20. XV wieku Zymunt słuchał rad swojej małżonki w sprawach państwa. W 1437 roku, po swej koronacji na królową Czech, rządziła tym krajem przez kilka miesięcy jako regentka. W tym samym roku ogłosiła, że gotowa jest zdetronizować Zygmunta, poślubić króla polskiego Władysława III i wraz z nim rządzić na Węgrzech, w Czechach, Polsce i Chorwacji. Miała wtedy około 47 lat, potencjalny pan młody miał lat 12.

Zygmunt, gdy dowiedział się o planach swojej żony, kazał ją uwięzić 5 grudnia 1437 roku. Rychło jednak zmarł (9 grudnia 1437 roku) i tron czeski i węgierski objął jego zięć, Albrecht II. Nielubiana na Węgrzech Barbara została przez córkę Elżbietę Luksemburską i zięcia wypędzona ze wszystkich (...) zamków, miast i posiadłości, które na Węgrzech w posagu lub jakimkolwiek innym prawem dzierżyła, i pozbawiona prawie wszystkich skarbów i klejnotów, przez długie lata zbieranych. Wygnana królowa udała się do Polski, gdzie przyjęto ją łaskawie i oddano zamek, miasto i ziemię sandomierską, gdzie mieszkała, dopóki jej się podobało opływając w wszelakie dostatki.

Barbara wróciła do Czech pod koniec lipca 1441 roku. Ostatnie lata życia spędziła w Mělníku. Zdaniem kardynała Piccolominiego spędzała życie jak sułtanka w haremie swoich kochanków. Zainteresowała się także okultyzmem i alchemią. Czując zbliżającą się śmierć w 1448 roku starała się o prawo używania przenośnego ołtarza i posiadania własnego spowiednika. Zapewne z tego powodu kardynał Piccolonimi napisał, że zmarła jak prawdziwa chrześcijanka. W 1451 roku umarła na zarazę w Mělníku i została pochowana w kaplicy św. Marcina (dziś św. Andrzeja) w katedrze św. Wita w Pradze.


Żródła:

Barbara Cylejska "Kobiety w polityce"


Barbara Cylejska w "Wikipedii"


"3 rycerze Zakony Smoka: UCIEKINIER Z PÓŁNOCY, wesoły śpiewak i KRWAWA BESTIA" - Jan Bauer