Elżbieta "Zimowa królowa, Królowa Serc" Stuart (urodzona w Dunfermline, 19 sierpnia 1596 roku, zmarła w Leicester House, London, 13 lutego 1662 roku) herb

Córka Jakuba I (VI) Stuarta, króla Anglii i Szkocji i Anny Oldenburg Duńskiej, córki Fryderyka II Oldenburg, króla Danii i Norwegii.

Poślubiła w Londynie, 14 lutego 1613 roku Fryderyka I (V) "Króla Zimowego" Wittelsbach (urodzony w dworku myśliwskim Deinschwang niedaleko Neumarkt in der Oberpfalz, 16 [26] sierpnia 1596 roku, zmarł w Moguncji, 29 listopada 1632 roku), króla Czech, tytularnego króla Czech, księcia-elektora Palatynatu Reńskiego.

Urodziła się w pałacu Falkland, w Fife, jako najstarsza córka króla Szkocji i późniejszego króla Anglii Jakuba Stuarta, i królowej Anny Duńskiej. Była starszą siostrą późniejszego króla Karola I. Po wymarciu dynastii Stuartów w 1714 roku, tron Anglii odziedziczyli jej bezpośredni potomkowie władcy Hanoweru (dynastia hanowerska).

Elżbieta została nazwana tak na cześć królowej Anglii, Elżbiety I, ponieważ jej ojciec chciał przypochlebić się starej władczyni, po której śmierci chciał odziedziczyć królestwo. Kiedy Elżbieta miała 6 lat, w 1603 roku, jej sławna imienniczka zmarła i jej ojciec rzeczywiście został królem Anglii, a to uczyniło z jego małej córki atrakcyjną kandydatkę na żonę.

W 1613 roku poślubiła ona Fryderyka V, elektora Palatynatu Reńskiego, i zamieszkała w Heidelbergu. Fryderyk był dowódcą protestanckiego przymierza w Cesarstwie Rzymskim Narodu Niemieckiego, znanego jako Unia Ewangelicka. Elżbieta została jego żoną, aby przypieczętować przyjaźń jej ojca z protestanckimi książętami niemieckimi. Elżbieta i Fryderyk mieli 13 dzieci:

Fryderyka Henryka (zmarł w 1629 roku),

Karola I Ludwika (zmarł 28 sierpnia 1680 roku), książę-elektora Palatynatu,

Elżbietę (zmarła w 1680 roku), opatkę klasztoru, filozofkę i korespondentkę Kartezjusza,

Ruperta (zmarła w 1682 roku), bohatera Angielskiej Wojny Domowej,

Maurycego (zmarł w 1652 roku), który brał udział w Angielskiej Wojnie Domowej,

Luizę Hollandynę (zmarła w 1709 roku),

Ludwika (zmarł w 1625 roku),

Edwarda (zmarł 10 marca 1663 roku), książę Palatynatu Reńskiego, hrabia palatyn i książę Palatynatu-Simmern,

Henriettę Marię (zmarła w 1651 roku),

Jana Filipa Fryderyka (zmarła w 1650 roku),

Charlottę (zmarła w 1631 roku),

Zofię (zmarła 8 czerwca 1714 roku), żonę Ernesta Augusta elektora Hanoweru, matkę Jerzego I Hanowerskiego, króla Wielkiej Brytanii i Irlandii,

Gustawa Adolfa (zmarł w 1641 roku).

W 1619 roku Fryderykowi zaoferowano koronę Czech, a ten się zgodził. Rządził jednak bardzo krótko i Elżbieta stała się znana jako "Zimowa królowa". Czasem zwano ją również "Królową Serc", ponieważ była bardzo popularna. Para zmuszona została tymczasem do udania się na wygnanie i zamieszkała w Hadze, gdzie w 1632 roku Fryderyk zmarł.

Elżbieta pozostała w Holandii, nawet po tym jak jej syn, Karol I Ludwik, odziedziczył stanowisko swojego ojca jako elektor Palatynatu Reńskiego, w 1648 roku. Po restauracji monarchii Stuartów w Anglii, Elżbieta udała się do Londynu, w odwiedziny do swojego bratanka, Karola II i tam zmarła.

Jej córka znana później jako Zofia Hanowerska i jej potomkowie, na mocy angielskiego Act of Settlement z 1701 roku zostali następcami tronu angielskiego, tak więc wszyscy królowie Wielkiej Brytanii, począwszy od Jerzego I Hanowerskiego, są potomkami Elżbiety Stuart.


Żródła:

Elżbieta Stuart w "Wikipedia"