Knut [Knut, Kanud] VI [IV] Valdemarsen Estrydsen (urodzony w 1163 roku, zmarł 12 listopada 1202 roku) herb
Syn Waldemara I Knudsena "Wielkiego, Pogrobowca" Estrydsena, króla Danii, księcia Szlezwiku i Zofii Volodarsdatter [Wołodarównę] Rurykowiczówny, córki Włodzimierza Glebowicza Rurykowicza, księcia mińskiego, gorodeńskiego i połockiego.
Król Danii od 25 czerwca 1170 roku do 12 listopada 1202 roku, król Wendów (Obodrytów) od 1184 lub 1185 roku do 12 listopada 1202 roku.
Poślubił w lutym 1177 roku w katedrze w Lund Gertrudę Welf Saską (urodzona w 1154 lub 1155 roku, zmarła 1 lipca 1197 [1196?] roku), córkę Henryka XI [III, XII] "Lwa" Welf, księcia Saksonii, księcia Bawarii, księcia Brunszwiku i Lüneburga i Klementyny von Zähringen, córki Konrad I, hrabiego Zähringen.
Urodził się w 1163 roku. 25 czerwca 1170 roku w kościele N.M.P. (dziś św. Benedykta) w Ringsted na wyspie Zelandii, jako siedmioletni chłopiec został koronowany przez arcybiskupa Lund Eskila na króla Danii - koregenta ojca, podczas uroczystości złożenia relikwii swojego dziadka św. Kanuta "Lavarda".
W lutym 1177 roku w katedrze w Lund Knut VI pojął za żonę Gertrudę, córkę Henryka "Lwa".
Po śmierci Waldemara I w 1182 roku objął samodzielne rządy. W rzeczywistości jednak w jego imieniu sprawował władzę biskup Absalon. Od 1184 roku lub 1185 roku tytułował się także królem Wendów (Obodrytów).
Nowy etap stosunków pomorsko-duńskich otworzyła śmierć Waldemara I w 1182 roku i przejęcie władzy przez jego syna Kanuta VI. Młody król z namowy arcybiskupa Absaloma opuścił szeregi stronników Fryderyka I "Barbarossy" i odmówił złożenia hołdu. Tym samym uznał, że ma wolną rękę w stosunku do Pomorza. Już w 1182 roku ruszyły kolejne wyprawy duńskie na Pomorze. Bogusław I odpowiadał przez zawarcie sojuszu z Meklemburgią i atakami na posiadłości wiernej Danii Rugii.
Knut VI naśladując ojca zmierzał do narzucenia zwierzchności Słowiańszczyźnie Nadbałtyckiej. W tym celu w 1184 roku zorganizował zbrojną wyprawę morską. Duńska flota pod dowództwem arcybiskupa Absalona pokonała Pomorzan w okolicach Danholm. Przełomową okazała się wyprawa podjęta rok później. Duńczycy znów zaatakowali Wołogoszcz, a następnie przepłynęli przez Pianoujście i dotarli do Wolina i Kamienia. Zniszczenia, jakich dokonali Duńczycy skłoniły w końcu Bogusława I do zawarcia pokoju z Knutem i złożenia mu hołdu lennego. Tym samym król duński osiągnął cele, do których tak długo i zapamiętale dążył jego ojciec.
Relacje między Knutem VI a cesarzem systematycznie się psuły. Jeszcze w 1181 roku siostra Knuta została wydana za mąż za cesarskiego syna Fryderyka. Jednak sukcesy duńskie na Pomorzu oraz pomoc Knuta dla antycesarskich opozycjonistów spowodowały, że w 1187 roku cesarz odesłał do Danii siostrę Knuta. Spodziewano się wojny, gdyż obrażony król Danii najechał Holsztyn. Do starcia nie doszło, ponieważ Fryderyk coraz więcej uwagi poświęcał idei krucjaty.
W marcu 1188 roku zmarł Bogusław I. Wdowa po nim, Anastazja, starała się zrzucić duńską zwierzchność poprzez poddanie swego władztwa Fryderykowi "Barbarossie". Okoliczności zdawały się jej sprzyjać. W 1189 roku, korzystając z pomocy Rugian, wtargnął w ujście Odry, dotarł do Szczecina, który zdobył i spalił, przywracając tym samym duńską zwierzchność nad Pomorzem.
W 1198 roku po okresie wojennych wypraw do Finlandii i Estonii Kanut VI postanowił wykorzystać walki wewnętrzne w Niemczech i zintensyfikować próby rozciągnięcia swego zwierzchnictwa na całym Połabiu. We wspomnianym roku przeciwko duńskim dążeniom wystąpił siostrzeniec Mieszka III "Starego", margrabia brandenburski Otton II. Walki te dość szybko przeniosły się w rejony pomorskie. W 1201 roku, w czasie walk o władzę w Niemczech, Knut VI wsparł zbrojnie Ottona IV Welfa.
Przełom XII i XIII wieku naznaczyło kolejne pasmo sukcesów władców Danii, którzy w tym okresie zdołali podporządkować sobie byłych lenników Henryka "Lwa" na Połabiu i na północy Niemiec. W latach 1201-1202 Duńczycy rozciągnęli swą zwierzchność na Holsztyn. W kolejnym roku podporządkowali sobie Lubekę. Władzy pozbawiony został pan Holsztynu i Lubeki - hrabia Schauenburga, Adolf III. W 1203 roku królewskim namiestnikiem w Holsztynie został szwagier Waldemara II - Askańczyk, Zygfryd z Orlamünde. Po jego śmierci w 1206 roku na najważniejszego stronnika Danii w Niemczech wyrósł jeden z synów Zygfryda, siostrzeniec Waldemara II - Albrecht von Orlamünde.
Zmarł 12 listopada 1202 roku i znalazł spoczynek u boku ojca w kościele N.M.P. (św. Benedykta) w Ringsted.
Kanut VI i Absalon wzmocnili władzę królewską w Danii. Dzięki wprowadzeniu prawa Vederlov (potwierdzanego przysięgą obowiązku wierności i służby królowi) Kanut zgromadził wokół siebie powstającą klasę duńskich feudałów i osłabił potencjalną opozycję. Dzięku temu mógł ustanawiać własne prawo, które zastępowało prawo uchwalane powszechnie na wiecach (tingach).
Żródła:
"WŁADCY SKANDYNAWII - GENEALOGIA KRÓLÓW DANII, NORWEGII I SZWECJI OD IX W." - autor: Przemysław Jaworski - 2018.
KNUT VI w "Władcy Danii".
Kanut VI w "WikipediA".
Knud VI Valdemarson af Danmark w "Geni"; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk.
28-07-2025