Adrien de Croy (urodzony około 1475 roku, zmarł w Thérouanne, 5 czerwca 1553 roku) herb

Syn Ferry'ego de Croy, seniora du Roeulx, de Beaurain, de Long, de Longpré i de Hangest-sur-Somme, szambelana Maksymiliana I i Lamberte de Brimeu, córki Guy de Brimeu, hrabiego de Meghem, seniora d'Humbercourt.

Senior de Beauraing, de Hangestsur-Somme, du Roeulx od 10 grudnia 1524 roku do 5 czerwca 1553 roku, I hrabia du Roulx od 24 lutego 1530 roku do 5 czerwca 1553 roku, gubernator de Lille, de Douai i de Orchies od czerwca 1532 roku do 5 czerwca 1553 roku, gubernator Artois od 10 grudnia 1524 roku do 5 czerwca 1553 roku, gubernator Flandrii od 27 grudnia 1540 roku do 5 czerwca 1553 roku.

9 sierpnia 1531 roku poślubił Claude de Melun (urodzona około 1474 roku, zmarła 27 maja 1563 roku), córkę François de Melun, hrabiego Épinoy, barona d'Antoing i Louise de Foix-Candale, córki Gaston II de Foix, hrabiego de Candale.

Został Kawalerem Złotego Runa w Barcelonie w 1519 roku i piastował urzędy szambelana i pierwszego majordoma cesarza Karola V.

Po raz pierwszy wyróżnił się w służbie wojskowej w 1521 roku podczas kampanii we Francji, nagle atakując Thérouan i zdobywając kilka zamków w pobliżu Ardres.

W 1523 roku rozpoczął tajne negocjacje z konstablem Bourbonem, co nakłoniło go do zdrady króla Francji. W latach 1523-1524 pełnił misje dyplomatyczne w Anglii i Rzymie, po bitwie pod Pawią udał się do Pizzigeton, gdzie przetrzymywany był zdobyty król francuski.

W 1524 roku odziedziczył tytuły i stanowiska po ojcu. 10 grudnia 1524 roku zastąpił go na stanowisku gubernatora Artois, ale mógł przybyć do Arras, aby objąć urząd dopiero 30 kwietnia 1526 roku.

W 1525 udał się do Francji i Włoch, aby prowadzić negocjacje pokojowe i był jednym z komisarzy przy zawarciu traktatu madryckiego. W 1525 został członkiem Rady Stanu Karola V, zajmując konsekwentne stanowisko antyfrancuskie.

Został drugim szambelanem cesarza, zastępując na tym stanowisku senatora Montigny, a w 1526 roku został naczelnym koniuszym w miejsce wysłanego do Neapolu Cesare Ferramosco. W 1529 roku towarzyszył Karolowi V w podróży do Włoch, dowodząc jednym z oddziałów.

Podczas koronacji cesarza w Bolonii dnia 24 lutego 1530 roku został podniesiony do rangi hrabiego du Reux i godności hrabiego cesarstwa. W tym samym roku otrzymał stanowisko pierwszego majordomusa, które wcześniej piastował jego ojciec. Następnie z powodzeniem przeprowadzał złożone misje dyplomatyczne.

W czerwcu 1532 roku został mianowany gubernatorem de Lille, de Douai i de Orchies. Przysięgę złożył w Lille 7 lipca 1533 roku.

Brał udział w kampanii 1532 roku przeciwko Turkom, którzy najechali Austrię; przybył z oddziałem do Linzu, gdy przed miastem pojawił się chan krymski, niszcząc brzegi Muru. Zapewnił obronę miasta, a 8 września zaatakował wroga, który nie mógł wytrzymać ciosu flamandzkiej żandarmerii i po krótkiej strzelaninie uciekł.

Po bitwie pod Fernitz, w której zniszczono tylną straż osmańską, hrabia zamierzał ścigać wroga i zirytowała go powolność palatyna Fryderyka, zasypując go tak surowymi wyrzutami, że cesarz był zmuszony osobiście interweniować, aby przywrócić pokój.

Nie mniej złe stosunki miał z markizem del Guasto i komandorem Penalozą, którego wojska zajmowały się rabunkami i grabieżami, a którego jako marszałek maszerujący (maréchal de l'ost) chciał ukarać.

Na początku 1535 roku odbył długą podróż po dworach europejskich, próbując uniknąć nowej wojny z Francją. W maju 1536 roku został wysłany przez Karola V, aby powiadomić Marię Austriaczkę o zbliżającym się zerwaniu z Franciszkiem I.

W 1536 roku został mianowany porucznikiem Heinricha von Nassau , który dowodził armią zgromadzoną w Holandii i pustoszącą północną Francję. Odpierając nieprzyjacielską próbę zajęcia Saint-Riquier na granicy z Boulogne, przedostał się do Pikardii, zdobył Bray-sur-Somme, niespodziewanie zwrócił się w stronę Guise i zniszczył kilka fortec w okolicy.

W następnym roku walczył z Francuzami w Holandii. Odznaczył się w kilku bitwach z żandarmerią francuską, umacniając swoją reputację wojskową. Zajął pozycję w Merville z siłą 4000 ludzi wziętych z garnizonów Artois i bronił przeprawy przez rzekę Lys. Dowodząc cesarską awangardą, osobiście brał udział w masakrze dokonanej przez wojska hrabiego van Burena w Saint-Paul.

Podczas powstania w Gandawie w 1539 roku został wysłany przez cesarza na negocjacje z magistratem; przybył do miasta 30 października, a następnego dnia przedstawił żądania władcy, odmawiając podjęcia rozmów z rebeliantami.

Po brutalnym stłumieniu zamieszek, 27 grudnia 1540 roku Karol mianował Adriena de Croy na gubernatora Flandrii i nakazał mu zbudować i uzbroić cytadelę, która odtąd miała trzymać zbuntowanych Genueńczyków w posłuszeństwie. W tym samym roku hrabia został członkiem Rady Państwa Niderlandów, w 1542 roku członkiem Rady Wojskowej, a w 1549 roku szefem finansów.

W 1542 roku Francuzi rozpoczęli rabunki na granicach Holandii, a Artois znalazł się w wielkim niebezpieczeństwie. Hrabia du Reux, dowódca wojsk holenderskich, najechał Pikardię i odparł wroga. Zajął dobrą pozycję pomiędzy Gravelines i Saint-Omer, po czym zorganizował obronę Bapaume, a w następnym roku poprowadził nieudane oblężenie Landrecy.

W 1547 brał udział w bitwie pod Mühlbergiem.

Z sukcesem brał udział w kampanii 1552 roku w Pikardii, gdzie spowodował straszliwe zniszczenia, a w 1553 roku poprowadził oblężenie Thérouan, wówczas najsilniejszej z twierdz we Francji. Zginął podczas tego oblężenia, zanim zdążył przeprowadzić planowany na dużą skalę niszczycielski najazd wzdłuż doliny Sommy, gdzie miał splądrować Laon, Sancerre i Roy.

Zmarł 5 czerwca 1553 roku podczas oblężenia Thérouanne.

Z żoną Claude de Meulun, miał:

Jean IV de Croy (zmarł 9 czerwca 1581 roku), II hrabia du Reux, senior de Beaurain, gubernator Tournai i Flandrii, zmał bezpotomnie,

Eustache de Croy (zmarł w 1585 roku lub w 1609 roku), senior du Rumenghien, III hrabia du Reux, biskup Arras,

Gerard de Croy (zmarł 13 listopada 1585 roku lub 24 maja 1607 roku), senior de Fromentsan, IV hrabia du Reux, gubernator de Lille, kanonik Tournai i Saint-Omer, zmarł bezpotomnie,

Lambertina de Croy (zmarła 11 lutego 1601 roku), żona: Antoine de Croy-Sempy (urodzony około 1533 roku, zmarł 20 listopada 1555 roku), seniora Fontaine-l'Eveque; żona: Gilles de Berlaymont (urodzony około 1545 roku, zmarł 18 maja 1579 roku), I burmistrz Maastricht, seniora d'Hierge,

Claude'a de Croy (urodzona około 1520 roku, zmarła w 1576 roku), żona: Antoine de Rubempre (zmarł w 1576 roku), wicehrabia de Montenac,

Marie de Croy, niezamężna

Ludwika de Croy, niezamężna.

Adrien de Croy uchodził za jednego z najlepszych kapitanów swoich czasów, według jednego z miejscowych historyków "Belgia straciła w nim jednego ze swoich najlepszych synów, a Karol V - jednego ze swoich najwierniejszych sług".

Brantôme charakteryzuje de Croya jako wybitnego kapitana, upartego i konsekwentnego wroga Francji, który nie przepuścił żadnej okazji, aby wyrządzić temu krajowi jak największe szkody.


Żródła:

Adrien de Croy w "WikipediA"; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Adrien de Croy w "WikipediA"; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Adrien de Croy w "Geni"; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk

31-05-2024