Joseph-Marie de Boufflers (urodzony w Paryżu, 22 maja 1706 roku, zmarł w Geniu, 2 lipca 1747 roku) herb

Syn Louis-François de Boufflers, hrabiego de Cagny, księcia de Boufflers i para Francji, marszaka Francji i Catherine de Gramont, córki Antoine IV Charles de Gramont, hrabiego de Louvigny, I hrabiego de Guiche, III księcia de Gramont i para Francji, I księcia de Bidache, seniora de Lesparre, wicehrabiego d'Aster, barona d'Andouins, des Angles, d'Hagetmau, seniora d'Arthez, d'Arzacq, de Larrey, gubernatora Béarn i Nawarry, ambasadora Francji w Hiszpanii, marszałka Francji.

Hrabia de Boufflers od 22 marca 1711 roku do 22 sierpnia 1711 roku, II książę de Boufflers od 22 sierpnia 1711 roku do 2 lipca 1747 roku, par Francji od 22 maja 1731 roku do 2 lipca 1747 roku, hrabia de Ponches i d'Estauges, senior de Ligescourt i de Anconnay, gubernator Flandrii i Hainaut od 2 kwietnia 1711 roku do 2 lipca 1747 roku, gubernator i suwerenny komornik Lille, gubernator, kapitan i dziedziczny wielki komornik Beauvais, gubernator i wielki bailli Douai od 22 sierpnia 1711 roku do 2 lipca 1747 roku, feldmarszałek od 1 stycznia 1740 roku do 7 stycznia 1744 roku, generał-porucznik armii królewskiej od 7 stycznia 1744 roku, marszałek Francji do 2 lipca 1747 roku.

15 września 1721 roku poślubił Madeleine-Angélique de Neufville de Villeroy (urodzona w październiku 1707 roku, zmarła 24 stycznia 1787 roku), córka (Ludwika)-Nicolas VI de Neufville, III księcia de Villeroy i para Francji i Marie Marguerite de Cossé Brissac, córki Louisa de Cossé Brissac, III księcia de Brissac.

Joseph Marie był trzecim, ale jedynym żyjącym synem Louisa-François de Boufflers i Katarzyny Charlotte de Gramont, córki Antoine'a Charlesa de Gramont, III księcia Gramont. Jego ojciec był marszałkiem Francji, który w 1708 roku został parem Francji jako książę Boufflers.

Po śmierci starszego brata 22 marca 1711 roku przyjął tytuł hrabiego de Boufflers, a 28 marca 1711 roku, mimo że miał zaledwie pięć lat, został mianowany pułkownikiem pułku piechoty swojego zmarłego brata. 22 sierpnia 1711 roku Józef Maria odziedziczył tytuł i majątki po ojcu. Objął także stanowiska ojca jako gubernator Flandrii oraz Hainut, Lille i Beauvais.

1 grudnia 1720 roku został mianowany pułkownikiem pułku de Beaufort, który od maja 1721 roku przemianowano na Régiment de Boufflers. 1 lipca Joseph Marie otrzymał Régiment de Bourbonnais, za co zrezygnował z pułku swojego imienia.

Służył Ludwikowi XV w wojnie o sukcesję polską i był obecny podczas oblężenia Kehl w październiku 1733 roku, ataku na linię Ettlingen w maju 1734 roku i oblężenia Philippsburga od maja do lipca 1734 roku. 1 sierpnia 1734 roku awansował do stopnia brygadier. W dniu 1 stycznia 1740 roku został awansowany do stopnia feldmarszałka, po czym zrzekł się dowództwa pułku Bourbonnais.

Walczył w wojnie o sukcesję austriacką i został oddelegowany do armii elektoratu Bawarii. Brał udział w bitwie pod Pragą w listopadzie 1741 roku i bitwie pod Sahay w maju 1742 roku Joseph Marie brał udział w późniejszej obronie Pragi i odwrocie Francuzów w grudniu 1741 roku.

1 stycznia 1743 roku Józef Maria został kawalerem Zakonu Ducha Świętego; został później namalowany przez Jean-Marca Nattiera noszącego szarfę zakonu. 1 maja 1743 roku został przydzielony do Armii Renu pod dowództwem marszałka Noaillesa i 27 czerwca 1743 roku został ranny w bitwie pod Dettingen. W 1744 roku został mianowany generałem porucznikiem francuskiej armii królewskiej, gdzie brał udział w oblężeniu Veurne. Później tego samego roku towarzyszył królowi w podróży do Alzacji oraz podczas jego pobytu w Metz jako jego adiutant. Pozostał na tym stanowisku podczas oblężenia Tournai i późniejszej bitwy pod Fontenoy w maju 1745 roku. W 1746 roku został ponownie zatrudniony w Armii Flandrii jako adiutant królewski. Otrzymał osobne polecenie i służył pod dowództwem księcia Conti Ludwika François I podczas oblężenia Mons od 1 czerwca 1746 roku, po czym wrócił do króla. Później walczył w bitwie pod Rocoux w październiku 1746 roku.

Joseph Marie został przydzielony do armii włoskiej jako dowódca wojsk francuskich w Republice Genui w ich walce z Królestwem Sardynii. Do miasta dotarł 1 maja 1747 roku, lecz 2 lipca zmarł na ospę. Został pochowany w Genui.

W drugiej połowie lat trzydziestych XVIII wieku - prawdopodobnie aż do śmierci księcia w 1747 roku - książę i księżna Boufflers wynajęli Hôtel Chanac de Pompadour i uczynili z niego swoją rezydencję w Paryżu. W zależności od źródła księżna mogła zakupić majątek po śmierci męża w 1747 roku.

W 1721 roku poślubił Madeleine-Angélique de Neufville de Villeroy, damą pałacową królowej Marii Leczszyńskiej, córka (Ludwika)-Nicolas VI de Neufville de Villeroy, para Francji i Marguerite Le Tellier de Louvois (29 czerwca 1750 roku w Paryżu poślubiła Charles-François II Frédéric de Montmorency znany jako "marszałek de Luxembourg" (urodzony 31 grudnia 1702 roku, zmarł 18 maja 1764 roku), następnie owdowiały Charles-François II Frédéric de Montmorency poślubił Marie-Sophie Emilie Honorate Colbert de Seignelay).

Ze związku z Madeleine-Angélique de Neufville de Villeroy, miał:

Josephe-Eulalie de Boufflers (urodzona 4 września 1727 roku, zmarła 8 czerwca 1742 roku) zmarł bezżennie i bezpotomnie,

Charles-Joseph-Marie de Boufflers (urodzony 16 sierpnia 1731 roku, zmarł 14 wrzesnia 1751 roku), III książę de Boufflers i par Francji, hrabia de Ponches, senior de Milly, pułkownik pułku piechoty walońskiej, gubernator Flandrii i Hainaut, gubernator Châtellenie i Lille, pułkownikiem pułku Nawarry, brygadierem armii królewskiej, zmarł bezpotomnie.


Żródła:

Joseph Marie de Boufflers w "WikipediA"; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Maison deBoufflers "Racines et historie"; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Joseph Marie Duc De Bufflers w "Geni"; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Joseph-Marie de Boufflers w "L'ÉCOSYSTEME GÉNÉALOGIQUE"; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Madeleine Angélique de Neufville de Villeroy w "Geni"; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk

31-05-2024