fotografia regenta Karola Koburga z 1945 roku - domena publiczna

Karol [Charles] Théodore Henri Antoine Meinrad Wettin von Saxe-Coburg-Gotha-Belgium (urodzony w Brukseli, 10 października 1903 roku, zmarł w Ostendzie, 1 czerwca 1983 roku) herb

Młodszy syn Alberta I Wettin von Saxe-Coburg-Gotha-Belgium, króla Belgów i Elżbiety Gabrieli Wittelsbach, córki Karola Teodora Wittelsbach, księcia bawarskiego.

Hrabia Flandrii od 2 lutego 1910 roku do 1 czerwca 1983 roku, książę-regent Królestwa Belgów od 20 września 1944 roku do 20 lipca 1950 roku.

14 września 1977 roku w kościele Saint-Pierre-de-Montrouge w Paryżu poślubił Louise Marie Jacqueline Peyrebrune (urodzona w La Réole, Gironde we Francji, 16 lutego 1921 roku, zmarła w Saint Hilaire De La Noaille, Gironde we Francji, we wrześniu 2014 roku), córkę Alfreda Peyrebrune i Marii Madeline Triaut. Poślubił w 1942 roku Jacqueline Wehrli (zmarła w 1947 roku)

Urodził się 10 października 1903 roku w pałacu Assche w Brukseli. Dekretem królewskim z dnia 2 lutego 1910 otrzymał tytuł hrabiego Flandrii. Po wybuchu I wojny światowej w 1914 roku został wysłany do Wielkiej Brytanii. Tam przeszedł szkolenie w Royal Navy. W 1926 roku powrócił do Belgii i wstąpił do École royale militaire w Brukseli. Następnie otrzymał dowództwo nad pułkiem gwardii konnej. Karol odziedziczył po matce zamiłowanie do sztuki oraz nonkonformistyczną postawę. Stanowił pod tym względem przeciwieństwo swojego starszego brata. Utrudniło im to porozumienie w najtrudniejszych momentach "kwestii królewskiej".

W maju 1940 roku walczył z Niemcami jako oficer armii belgijskiej. Po kapitulacji 28 maja przeniósł się do Brukseli, gdzie żył z dala od polityki. W 1944 roku zagrożony aresztowaniem wstąpił do oddziałów partyzanckich w Ardenach. Po wyzwoleniu Belgii we wrześniu 1944 roku kraj podzielił się na stronników i przeciwników króla Leopolda III, oskarżanego o kolaborację z Niemcami. Król przebywał w tym czasie w niewoli w Hirschstein, ale nawet po wyzwoleniu w 1945 roku nie wrócił do kraju. W takiej sytuacji Karol został 20 września 1944 roku regentem Królestwa Belgii.

Czas regencji to odbudowa kraju ze zniszczeń wojennych, co udało się w znacznej mierze dzięki amerykańskiej pomocy w ramach planu Marshalla. W jego ramach Belgia otrzymała (razem z Luksemburgiem) 195 milionów dolarów w latach 1948-1949, 222 miliony w latach 1949-1950 i 360 milionów w latach 1950-1951. Sektor budowlany działał sprawnie dzięki rządowym dotacjom na odbudowę zniszczonych budynków. Finanse królestwa zostały ustabilizowane dzięki reformom ministra Camille'a Gutta. Usprawniono system opieki społecznej. W 1947 roku Belgia weszła (razem z Holandią i Luksemburgiem) w skład Beneluxu. Była również członkiem założycielem ONZ i NATO. W 1948 roku kobiety otrzymały w Belgii pełne prawo wyborcze.

Regencja Karola dobiegła końca 20 lipca 1950 roku. Dwa dni później do Belgii wrócił Leopold III. W przeprowadzonym wkrótce potem referendum większość Belgów opowiedziała się za pozostaniem Leopolda na tronie. Jednak król został przekonany przez większość swojego otoczenia do abdykacji na rzecz swojego syna Baldwina, co nastąpiło w 1951 roku. Jednym z namawiających Leopolda do abdykacji był książę Karol. Niektórzy historycy przypisują mu chęć zabrania bratu korony.

Po tym fakcie Karol, bojkotowany przez rodzinę królewską, został zmuszony do wycofania się z życia politycznego. Musiał opuścić dwór i zamieszkać w swej posiadłości w Raversijde, którą nazywał "podwórkiem". W tym czasie dużo czasu poświęcał malarstwu. Swoje obrazy podpisywał po flamandzku: "Karel van Vlaanderen". Nigdy już nie spotkał się z bratem, który później nie wziął nawet udziału w jego pogrzebie. W 1960 roku Karol zrezygnował z korzystania z listy cywilnej. Ostatnie lata życia upłynęły byłemu regentowi na sporach z władzami Ostendy, które próbowały go wywłaszczyć, oraz na procesach z dwoma biznesmenami, którym Karol powierzył swój majątek, a ci jakoby mieli go oszukać. Mimo iż procesy zakończyły się sukcesem Karola, prasa uznała, że książę chciał uniknąć płacenia podatków oraz uniemożliwić przejęcie spadku po nim przez rodzinę królewską.

W 1980 roku powoli zaczęły mu się kończyć środki do życia. Karol wystawił więc na licytację przedmioty osobiste i pamiątki rodzinne. Zmarł w 1983 roku w szpitalu św. Serca na Gouwelozestraat 100 w Ostendzie. Został pochowany w krypcie królewskiej kościoła Notre-Dame w pałacu Laeken pod Brukselą.

Jego żoną została 14 września 1977 roku w kościele Saint-Pierre-de-Montrouge w Paryżu (według nowszych opracowań oficjalnie małżeństwo zostało uznane za nieważne, ponieważ ceremonia miała charakter prywatny i było błogosławieństwem, a nie sakramentem i nie może być uznana za ślub kościelny. Co więcej, w świetle prawa ważne jest tylko małżeństwo cywilne) Jacqueline Peyrebrune, córkę Alfreda Peyrebrune i Marii Magdaleny Triaut, która była wcześniej żoną Jerzego Schaack; z hrabią Flandrii dzieci nie miała.

Książę Karol miał bogate życie miłosne. Przypisuje mu się związek z Karine Vernooy, którą bywał w Raversijde oraz z brukselską tancerką Renée Damoiseau. W latach trzydziestych książę Karol podobno miał romans z Jacqueline Wehrli (zmarła w 1947 roku). To coś więcej niż przygoda, to prawdziwa historia miłosna hrabiego Flandrii i Jacqueline, córki brukselskiego piekarza i cukiernika. Ścieżki Jacqueline skrzyżowały się z księciem w wieku około 30 lat, gdy rodzinna piekarnia była oficjalnym dostawcą na dwór. Karol, hrabia Flandrii, pozostawił naturalną córkę ze związku Jacqueline Wehrli, zamężną później z byłym wojskowym nazwiskiem Wybo:

Izabelę Wehrli-Wybo (urodzona w Strasburgu, 8 października 1938 roku).

Dla króla Leopolda III niemożliwe jest zaakceptowanie związku jego brata z plebejuszką. Jednak 8 października 1938 roku w Strasburgu urodziła się Isabelle. Aby usprawiedliwić obecność Jacqueline w otoczeniu rodziny, królowa-matka Elżbieta i jej córka Marie-José aranżują małżeństwo dla pozoru.

Jacqueline Wehrli poślubi w 1942 roku byłego oficera pracującego w pałacu, niejakiego Artura Wybo, który ma problemy ze zdrowiem. Oficjalnie zostanie ojcem małej Isabelle, która będzie nosić imię Isabelle Wehrli-Wybo. Książę Karol, choć nie może oficjalnie uznać swojej nieślubnej córki, nie odmówi jej prywatnie. Matka Isabelle, oficjalnie poślubiona Arthurowi Wybo, weteranowi, który służył rodzinie królewskiej, uzyskała stanowisko, jak mówi się, dzięki stosunkom rodziny królewskiej, z generałem Banku. Zachorowała w 1947 roku, a rodzina królewska podobno pomogła w opłaceniu jej opieki. Isabelle straciła matkę w wieku ośmiu lat.


Żródła:

Karol Koburg w "Wikipedia"


La cousine cachée d'Albert II : cette fille illégitime cachée par la famille royale belge [Ukryta kuzynka Alberta II: ta nieślubna córka ukryta przez belgijską rodzinę królewską] w "Histoires Royales"; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


HRH Prince Charles of Belgium w "Geni"; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


"WŁADCY BENELUKSU - Genealogia domów panujących w Niderlandach, Belgii i Luksemburgu"- autor: Przemysław Jaworski - 2018

06-04-2023

20-03-2023