Ludwik I [II] de Dampierre (urodzony w 1304 roku, poległ w bitwie pod Crécy, 25 sierpnia 1346 roku) herb

Syn Ludwika I de Dampierre, hrabiego de Nevers i de Rethel, seniora de Malines i Joanny de Rethel, hrabiny de Rethel, córki Hugona IV de Rethel, hrabiego de Rethel.

Hrabia de Nevers i par Francji jako Ludwik II od 24 lipca 1322 roku do 26 sierpnia 1346 roku, hrabia de Rethel jako Ludwik II, baron de Donzy, senior de Malines jako Ludwik II od 12 marca 1328 roku do 26 sierpnia 1346 roku, hrabia Flandrii jako Ludwik I od 17 września 1322 roku do 26 sierpnia 1346 roku.

21 czerwca lub 21 lipca 1320 roku poślubił Małgorzatę I Robertyng-Capet (urodzona w 1309 lub 1310 roku, zmarła w Paryżu, 9 maja 1382 roku), hrabinę-regentkę Flandrii, hrabinę-regentkę Nevers i Rethel, hrabinę suo iure Artois i seniorę suo iure de Salins, hrabinę suo iure Palatynatu Burgundii i Franche-Comté, córkę Filipa V (II) "Długi, Wysoki" Robertyng-Capet, hrabiego jure uxoris Palatynatu Burgundii (Franche-Comté) i seniora jure uxoris de Salins, hrabiego Poitiers i Brie, króla Francji i Nawarry i Joanny II (I) Anscarids (Anscarii)-d´Ivrea-de Mâcon-Bourgogne [Unrochides-Ivrea-de Mâcon] Burgundzkiej, hrabiny-palatyna Burgundii i Franche-Comté, seniory de Salins, hrabiny Artois, Flandrii i Brabancji.

Syn Ludwika de Nevers (najstarszego syna hrabiego Roberta III Flandryjskiego) i Joanny, dziedziczki hrabstwa Rethel, córki Hugona IV, hrabiego Rethel.

W 1322 roku po śmierci ojca został hrabią Nevers (jako Ludwik II). Niecałe dwa miesiące później zmarł jego dziadek, Robert III, i Ludwik został hrabią Flandrii (jako Ludwik I). Po śmierci matki w 1328 roku został również hrabią Rethel (jako Ludwik II).

Ludwik prowadził politykę profrancuską. Już w 1319 roku odwiódł Roberta III od zbrojnej próby odbicia miasta Lille. Skłonił go natomiast do odnowienia więzi lennej z królem Francji Filipem V. Po zostaniu hrabią Flandrii Ludwik nałożył na poddanych ogromne podatki. Sprawiły one, że już w 1323 roku wybuchło wielkie powstanie ludowe pod wodzą Nicolaasa Zannekina. Zannekin i jego ludzie zdobyli Nieuwpoort, Veurne, Ieper i Kortrijk. W tym ostatnim mieście w ręce buntowników dostał się sam hrabia Ludwik. W 1325 roku buntownicy podjęli nieudaną próbę opanowania przyłączonych w 1305 roku do Francji Gandawy i Oudenaarde.

Wówczas w spór wmieszał się król Francji Karol IV "Piękny". Doprowadził on do podpisania pokoju w Arques i uwolnienia Ludwika z niewoli. Pokój nie trwał długo i rebelia wybuchła ponownie już w 1326 roku Ludwik uciekł do Francji, gdzie starał się o pomoc dworu królewskiego. Został wysłuchany dopiero w 1328 roku przez nowego króla Filipa VI.

28 maja 1328 roku Ludwik został przezeń pasowany na rycerza, a na odbywającej się następnego dnia koronacji Filipa Ludwik podawał mu miecz Karola "Wielkiego". W czasie uroczystości Filip złożył obietnicę pomocy Ludwikowi. Spełnił ją już następnego lata. 23 sierpnia 1328 roku wkroczył do Flandrii i pokonał buntowników pod Cassel. Ludwik został przywrócony na tron Flandrii, a samo hrabstwo poddanie silniejszej kontroli francuskiej.

Profrancuskie rządy Ludwika I dalej nie cieszyły się sympatią flamandzkiego kupiectwa, silnie związanego ekonomicznie z Anglią, której król, Edward III, miał prawa do francuskiego tronu. Kiedy w 1337 r. Edward zdecydował się walczyć o francuską koronę, jego pierwszym krokiem było podporządkowanie Flandrii. Edward natrafił tu na podatny grunt. Zaczął od wstrzymania importu flandryjskiej bawełny, co w krótkim czasie doprowadziło do przyjęcia przez kupców protekcji angielskiej. Ludwik musiał ponownie uciekać do Francji, a władzę we Flandrii przejęła oligarchia kupiecka na czele z Jacobem van Arteveldem.

Podczas dalszych walk wojny stuletniej Ludwik walczył u boku Francuzów.

Ludwik I zginął 26 sierpnia 1346 roku w bitwie pod Crécy. Wdowa po nim w tym samym roku sprawowała regencję w hrabstwach Nevers, Flandrii i Rethel w imieniu ich syna. 21 listopada 1361 roku, po śmierci Filipa I Burgundzkiego, została hrabiną Palatynatu Burgundii i Franche-Comté, seniorą de Salins oraz hrabiną Artois jako Małgorzata I.

Zmarła 9 maja 1382 roku w Paryżu.


Żródła:

Ludwik I (hrabia Nevers) w "WikipediA"


"KAPETYNGOWIE"; autor: Przemysław Jaworski - 2018.

22-06-2024