Wilhelm III de Dampierre (urodzony w 1224 roku, zmarł w Trazegnies, 6 czerwca 1251 roku) herb

Syn Wilhelma II, seniora de Dampierre i Margaret II Karoling-Ingelram/Rowland, hrabiny Flanderii i Hainault, córki Baldwina IX [VI] Karoling-Ingelram/Rowland, hrabiego Flandrii i Hainault, cesarza Konstantynopola.

Seniora de Dampierre jako Wilhelm III od 3 września 1231 roku do 6 czerwca 1251 roku, senior de Courtrai, hrabia-koregent Flandrii jako Wilhelm II od 1247 roku do 6 czerwca 1251 roku.

W Louvaine, w listopadzie 1247 roku poślubił Beatrix Pépinnide-Caroling-Reginar Brabancką (urodzona w Leuven, między 1225 a 1241 roku, zmarła w Courtray, w 1288 roku), córkę Henryka II Pépinnide-Caroling-Reginar, księcia Brabancji i Marii Hohenstaufen, córki Filipa Hohenstaufen, króla niemieckiego, margrabiego Toskanii, księcia Szwabii.

William III, zgodnie z "Genealogica Comitum Flandria Bertiniana" i "Continuatio Leidensis et Divionensis" był najstarszym synem Wilhelma II de Dampierre i Małgorzaty II, hrabiny Flandrii, córki cesarza łacińskiego Baldwina I.

Po 1221 roku, według angielskiego mnicha benedyktyńskiego, kronikarza historii angielskiej - Mateusza z Paryża, jego ojciec, Wilhelma II z Dampierre, zaczął utrzymywać bliższe relacje z Margaretą, siostrą hrabiny Flandrii i hrabiny Hainaut Joanną I, która chciała uwolnić od swojego męża, Burcharda d'Avesnes, a uwięzionego przez Joannę I i przetrzymywanego w więzieniu w Gandawie. Za zgodą Joanny miano anulować małżeństw Margarety i Burcharda, i według Matteo di Parigiego, Burchard udał się do Rzymu, aby wytoczyć żonie proces, ale w tym czasie Margherita zmieniła zdanie i postanowiła go pozostawić w więzieniu Joanny.

W 1223 roku ojciec Wilhelm II ożenił się z Margheritą, o czym pisze "Chronica Albrici Monachi Trium Fontium", potwierdza także "Iohannis de Thilrode Chronicon". Małżeństwo rodziców Wilhelma było przez wielu uznawane za nieważne, gdyż rozwód Małgorzaty z jej pierwszym mężem, Bouchardem IV d'Avesnes nie został formalnie orzeczony. Związek ten wywołał pewien skandal dla więzi pokrewieństwa, które ich łączyły: babka ze strony matki Williama była Maria DeChampagne-Blois, była siostry dziadka Margherity, Henryka I z Szampanii. Spór o to, czy dwa śluby jej matki Margherity trwały przez dziesięciolecia i w 1244 roku i doprowadził do wojny o sukcesję Flandrii i Hainaut, która trwała z pewnymi przerwami do 1254 roku. Synowie Burcharda i Margaret przez kościół zostali uznane za nielegalne potomstwo, podczas gdy były one uznawane przez cesarza Fryderyka II.

W 1231 roku, po śmierci ojca, Wilhelm III został panem de Dampierre. Jego matka została 5 grudnia 1244 roku, zgodnie z Nekrologiem Sancta Waldetrudis została hrabiną Flandrii i Hainaut, po śmierci swojej starszej siostry Joanny I. Rozpoczęła się wówczas wojna między Wilhelmem III a jego przyrodnim bratem, Janem d'Avesnes, o sukcesję we Flandrii i Hainaut. Wojna zakończyła się w 1246 roku, kiedy król Francji Ludwik IX narzucił stronom kompromis polegający na przekazaniu Hainaut domowi Avesnes, a Flandrii domowi Dampierre.

Margaret, która była zarówno hrabiną Flandrii, jak i Hainautem, nienawidziła swojego najstarszego syna z pierwszego związku nieuznanego przez kościół, Jana de Avesnes, który w 1246 roku poślubił Adelajdę z Holandii (regentka hrabstw Holandii i Zelandii), siostrę Wilhelma II z Holandii, która miała ofiarować bratu Ludwikowi IX - Karolowi I, hrabiemu d'Anjou i Prowansji, hrabstwo Hainaut w zamian za ochronę Flandrii przed rodem de Dampierre. Porozumienie zostało zawarte na podstawie dotychczasowych układów obu Wilhelmów, co potwierdza Nekrolog Sancta Waldetrudis. Jednkaże Jan d'Avesnes, nie był zadowolony z porozumienia i przekonał swojego szwagra, Wilhelma II Holandii, wybranego w 1247 roku na króla Niemiec (wybranego przez papieża w opozycji do Konrada IV Szwabskiego ), do najazdu na Hainaut i Flandrię wraz z Namur i Zeelandią, które podlegały Imperium. W następstwie najazdu wojsk niemiecko-holenderskich, Margaret i Karola z Anjou zawrli sojusz z Konradem IV. Potem nastąpiła wojna domowa, w której ród d'Avesnes pokonało ród de Dampierre. Wojna została zakończona kompromisowym pokojem 19 maja 1250 roku.

Według "Annales Blandinienses" Wilhelm w 1248 roku, po złożeniu hołdu królowi Niemiec Wilhelmowi II Holandii, podążył za królem Francji Ludwikiem IX do Ziemi Świętej i wziął udział w siódmej krucjacie oraz w 1249 roku brał udział w podboju Damietty, gdzie w 1250 roku został wzięty do niewoli wraz z Ludwikiem IX i wieloma innymi rycerzami. Po odzyskaniu wolności w tym samym roku William powrócił do swojego hrabstwa.

W 1247 roku Wilhelm został dopuszczony przez matkę do współrządów we Flandrii. W listopadzie tego roku Wilhelm poślubił Beatrycze, córkę Henryka II, księcia Brabancji, i Marii Hohenstauf, córki króla Niemiec Filipa Szwabskiego. Małżeństwo to nie doczekało się potomstwa.

Według "Annales Blandinienses" William zmarł w następnym roku i został pochowany w Marquette. Również genealogiczne dokumenty "Comitum Flandria Bertiniana" i "Continuatio Leidensis et Divionensis" przypomina o śmierci Williama, który zmarł w Trazegnies podczas turnieju. Natomiast według Nekrolog Sanctae Waldetrudis zmarł 6 czerwca. Według jego matki Margherity, jego śmierć była spowodowana intrygami Avesnesa. Williamem nie mając dziedzica tron Flandrii i Dampierre przekazał braciom: hrabią Flandrii został Guido I, a w Dampierre został Jan I.


Żródła:

Guglielmo III di Dampierre w "Wikipedia" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Wilhelm III de Dampierre w "Wikipedia"


William II, Count of Flanders w "Wikipedia" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Guillaume III de Dampierre w "Wikipedia" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk

14-10-2020

24-12-2019