Adam Albert Adrian von Neipperg (urodzony w Wiedeniu, 8 kwietnia 1775 roku, zmarł w Parmie, 22 lutego 1829 roku) herb

Syn Leopolda hrabiego von Neipperg i Marie Wilhelmine von Hatzfeldt, córki Karola Ferdynanda hrabiego von Hatzfeldt.

Hrabia von Naipperg od 5 stycznia 1792 roku.

W Lamotta, 4 lutego 1806 roku poślubił Teresę Józefę Walpurgę hrabinę von Pola (urodzona w Treviso, 2 kwietnia 1778 roku, zmarła w Schwaigern, 23 kwietnia 1815 roku) córkę Antoniego hrabiego von Pola i Maria Antonii von Thurn und Valsássina, córki Jerzego Jana von Thurn und Valsássina. W Parmie, 7 września 1821 roku poślubił Marię Ludwikę Habsburg-Baudemont-Vaudémont-Lotaryńską (urodzona w Wiedniu, 12 grudnia 1791 roku, zmarła w Parmie, 17 grudnia 1847 roku) księżną Parmy, Piacenzy i Guastalli, córkę Franciszka I (II) Habsburg-Baudemont-Vaudémont-Lotaryńskiego cesarza Rzymskiego Narodu Niemieckiego, cesarza Austrii i Marii Teresy Capet-Bourbon-Vendôme-Two Siciles.

Należał do starej szwabskiej rodziny i jako huzar od piętnastego roku życia zrobił wyróżniającą się karierę. Gdy wstąpił do armii austriackiej, stracił oko od cięcia francuską szablą w bitwie pod Neerwinden. Nie przeszkodziło mu to jednak w udziale w niezliczonych innych kampaniach przeciwko rewolucji i Bonapartemu, włącznie z Marengo.

Francji rządzonej przez Napoleona nienawidził bardziej niż czegokolwiek innego na świecie. W 1810 roku wyjechał jako austriacki ambasador do Sztokholmu, gdzie odniósł spory sukces, zachęcając Jana Bernadotte'a, by sprzymierzył się z Rosjanami przeciwko Napoleonowi. Jego zręczne dowodzenie jazdą i osobista odwaga pod Lipskem w 1813 roku dały mu stopień Feldmarschall-Leutnant, otrzymał też przywilej zawiezienia nowin o zwycięstwie do Wiednia.

Rok później odniósł błyskotliwy sukces jako ambasador w Neapolu, zmuszając króla Murata do ostatecznego podpisania traktatu sojuszniczego wymierzonego we Francję, a w 1815 roku osobiście zniweczył na zawsze militarne ambicje Joachima Murata. W 1814 roku poprowadził pierwsze odziały austriackie do Mediolanu, stolicy pasierba Napoleona, Eugeniusza. Z

e swoją przyszłą żoną spotkał się wcześniej, gdy był jednym z jej 12 szambelanów, kiedy przebywała w Pradze w 1812 roku, chociaż wtedy Maria Ludwika nie zwróciła na niego uwagi. Musiała jednak wiedzieć o jego istnieniu, ponieważ był charakterystyczną postacią w błyszczącym husarskim mundurze i z czarną przepaską. Miał silną budowę ciała, kręcone jasne włosy, przystrzyżony wąsik i rumianą, lecz pobrużdżoną twarz. Był młodszy od pierwszego męża cesarzowej o zaledwie sześć lat. Był też wykształcony, lubił poezję, dobrą muzykę i grał na fortepianie. Poza tym pociągał kobiety jako słynny pożeracz serc. Pani de Staël wspominała: "Swoim niezasłoniętym okiem podbijał płeć piękną w krótszym o połowę czasie niż inny mężczyzna z obojgiem oczu". Miał niezliczone romanse, a jego prywatne życie otaczała atmosfera skandalu. W 1813 roku, po unieważnieniu poprzedniego małżeństwa, poślubił hrabinę Teresę Ramondini, z którą uciekł kilka lat wcześniej - mieli już pięcioro dzieci urodzonych z nieprawego łoża.

Gdy Napoleon stracił władzę a Maria Ludwika za wszelką cenę chciała do niego dołączyć na wyspie Elba, Neipperg otrzymał zadanie, aby uwieść byłą cesarzową, żeby ta mogła zapomnieć o mężu. Swoje zadanie wykonał już 24 września, kiedy to po raz pierwszy spędził noc z Marią Ludwiką w Szwajcarii. Po powrocie do Wiednia cesarz Franciszek mianował go szambelanem ekscesarzowej, aby jego córka mogła się czuć mniej zakłopotana, po Wiedniu już krążyły plotki o jej romansie z generałem.

Neipperg stał na czele jednej z dwóch armii, które ruszyły na Bolonię przeciwko królowi Neapolu. W Tolentino osobiście poprowadził druzgocący szturm 2000 konnych na Neapolitańczyków, którzy szybko uciekli. Neipperg poinformował radośnie Wiedeń, że ich zakładniczką została siostra Napoleona, królowa Neopolu, Karolina.

Gdy Maria Ludwika została księżną Parmy, mianowała go na ministra spraw zagranicznych i wewnętrznych, głównodowodzącego armii oraz wielkiego szambelana. Neipperg był bardzo dobrym politykiem, który doprowadził do bogactwa kraju i dał dobrą opinię księżnej.

Po śmierci cesarza Napoleona I Bonapartego oraz jego pierwszej żony, cesarzowej Józefiny - Adam von Neipperg ożenił się z cesarzową-księżną Parmy, Marią Ludwiką. Małżeństwo było bardzo udane.

Z pierwszego małżeństwa z Teresą von Pola, miał:

Alfred Franz Camill Karl August von Neipperg (urodzony 26 stycznia 1807 roku, zmarł 16 listopada 1865 roku), comte de Neipperg, zmarł bezpotomnie,

Erwin Franz Ludwig Bernhard Ernst von Neipperg (urodzony 6 kwietnia 1813 roku, zmarł 2 marca 1897 roku), comte de Neipperg, po nim trzy córki.

Z drugiego małżeństwa z Marią Ludwika Habsburg-Baudemont-Vaudémont-Lotaryńską, miał troje dzieci:

Albertynę von Neipperg (urodzona 5 stycznia 1817 roku, zmarła 26 grudnia 1867 roku), żona Luigi Sanvitale (urodzony 9 listopada 1799 roku, zmarł 3 stycznia 1876 roku), comte di Fontanellato,

Wilhelma Alberta von Neipperg (urodzony 9 sierpnia 1819 roku, zmarł 7 kwietnia 1895 roku), prince de Montenuovo, austriacki feldmarszałek, po nim potomstwo,

Dzieci Neipperga i Marii Ludwiki otrzymały tytuły książąt Monteveno, subtelne włoskie nawiązanie do nazwiska Neipperg, które można też czytać Neuberg, czyli Montenovo.

Hrabia Adam von Neipperg zmarł w 1829 roku na atak serca. Żona, jak i Parmeńczycy wpadli w głęboki smutek po jego śmierci. Żal Parmeńczyków nie był dla nikogo zaskoczeniem. Adam Neipperg rządził sprawiedliwie i łagodnie Parmą. Do tego stopnia nie interesowało go gromadzenie majątku, że poza ubraniami pozostawił po sobie jedynie pudełko z odznaczeniami.

Adam Neipperg rządził sprawiedliwie i łagodnie Parmą. Nie lubił bogactwa - do tego stopnia nie interesował się gromadzeniem majątku, że poza ubraniami pozostawił po sobie jedynie pudełko z odznaczeniami.


Żródła:

Adam Albert Adrian von Neipperg w "Wikipedii"


Adam Albert von Neipperg w "Geneanet" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk