Anna Walezjusz (Robertyng-Capet-Valois) (urodzona w Genappe, w kwietniu 1461 roku, zmarła w Chantelle, 14 listopada 1522 roku) herb

Córka Ludwika XI Walezjusz (Robertyng-Capet-Valois), króla Francji i Karoliny Sabaudzkiej, córka Ludwika I, księcia Sabaudii.

Hrabina de Gien, wicehrabina de Thouars i de Chatellerault od 1468 roku do 14 listopada 1522 roku. Regentka Królestwa Francji od 30 sierpnia 1483 roku do 27 czerwca 1491 roku i od 23 sierpnia 1494 roku do października 1495 roku.

Poślubiła 8 listopada 1473 roku Piotra II Robertyng-Capet-Bourbon-Clermont (urodzony 1 grudnia 1438 roku, zmarł w Moulins, 10 października 1503 roku), seniora de Beaujeu, księcia de Bourbonnais i d'Auvergne, hrabiego Clermont, Forez, de Gien i de La March.

W młodości początkowo Annę swatano z Karolem "Zuchwałym", księciem Burgundii, do małżeństwa jednak nie doszło. Następnie została zaręczona z Mikołajem I Andegaweńskim, księciem Lotaryngii i w 1468 roku uprzedzając to małżeństwo otrzymała tytuł wicehrabiny Thouars. Mikołaj jednak złamał zaręczyny, żeby poślubić dziedziczkę Burgundii, Marię i zmarł niespodziewanie w 1473 roku nie doczekawszy ślubu. Tego samego roku Anna poślubiła Piotra II, księcia de Burbon.

Po śmierci jej ojca w 1483 - Piotr i Anna razem sprawowali regencję na czas małoletności jej młodszego brata Karola VIII, który został królem Francji. Regencja trwała od 1483 do 1491, małżonkowie razem zachowali królewski autorytet oraz jedność królestwa - wszystko na przekór dążeniom partii orleańskiej.

Anna musiała przezwyciężyć wiele trudności, m.in. bunty licznych książąt i możnych, którzy stracili wiele władzy i majątków pod rządami poprzedniego króla, ojca Anny. Poczyniła ona kilka ustępstw na ich korzyść, a na niekorzyść ulubieńców byłego króla - np. przywróciła odebrane ziemie nawet wrogim rodzinom (m.in. rodzinie przyszłego króla Ludwika XII, znanej jako książęta Orleanu).

To Anna była autorką końcowego traktatu pokojowego kończącego formalnie wojnę stuletnia - pokoju w Etaples. W 1491 (mimo sprzeciwu Austrii i Anglii) zaaranżowała małżeństwo swojego brata z Anną, księżną Bretanii, dzięki czemu Bretania miała stać się częścią Francji. Jednak kiedy Karol po ślubie z Anną objął samodzielne rządy, poszedł na daleko idące ustępstwa względem Anglii i Habsburgów przekreślając możliwość ścisłego włączenia Bretanii do korony. Wiązało się to z włoskimi planami młodego króla.

W 1484 roku na miejscu dawnego królewskiego pawilonu myśliwskiego w Gien zleciła zbudowanie zamku. Po 1495 roku Anna odsunęła się od spraw królestwa.

Piotr zmarł w 1503 roku, i po sobie pozostawił jedynie ich córkę Zuzannę, księżna de Burbon i dziedziczkę księstwa Bourbon.

Anna, która zawsze dominowała w swoim małżeństwie, pozostała jednak administratorem ziemi Burbonów nawet po śmierci Piotra. Chroniła je przed wchłonięciem do ziem królewskich. Jej córka Zuzanna poślubiła innego księcia de Burbon, Karola Burbon-Montpensier, przyszłego konetabla Francji. Para ta miała 3 synów, zmarłych we wczesnym dzieciństwie. Sama Zuzanna zmarła przed swoją matką, a jej dobra odziedziczył w większości jej mąż i jako Karol III został księciem de Burbon.

Kiedy Anna zmarła w 1522 roku, jej własna linia zdążyła wygasnąć, nie miała ona żadnych żyjących potomków. Spadkobiercami stali się potomkowie jej ciotki Anny de Laval. Pochowana w Souvigny.

Z małżeństwa z Piotrem de Beaujeu miała:

Karola de Bourbon (zmarł w 1498 roku), hrabia Clermont,

Suzanne (zmarła 28 kwietnia 1521 roku), poślubiła Karola III de Bourbon (zmarł 6 maja 1527 roku), księcia Montpensier, konetabla Francji.


Żródła:

Anna de Beaujeu w "Wikipedia"