Ermentruda [Hermentruda, Irmtruda] Agilolfinges d'Orléans (urodzona w Orléans, 27 września około 825 lub 27 września 830 roku, zmarła w Saint-Denis, 6 października 869 roku) herb

Córka Eudes [Odona] I, hrabiego Orléanu i Engeltrudis de Paris, córki Liutharda de Paris, hrabiego de Fézensac i Grimhildy.

W Quierzy, Aisne 13 grudnia 842 roku poślubiła (rozwód w 867 roku) Karola II "Łysego" Pépinnide-Caroling (urodzony we Frankfurcie nad Menem, 13 czerwca 823 roku, zmarł w Avrieux=Bries-les-Bains, 6 października 877 roku), króla Zachodnich Franków, króla Akwitanii, króla Franków, wicekróla Lotaryngii, króla Italii, cesarza rzymskiego.

Urodziła się 27 września około (przed) 830 roku i w sierpniu 866 roku w klasztorze św. Medarda w Soissons została ukoronowana na królową Franków (ceremonia miała przypuszczalnie charakter rytuału płodności, celem zapewnienia Karolowi dalszej męskiej progenitury). Karol oddalił ją w 867 roku i podarował opactwo benedyktyńskie w Saint-Denis pod Paryżem, którego sam był świeckim opatem. Królowa zmarła tam 6 października 869 roku i tam również spoczęła.

W 842 roku poślubiła Karola, z którym zapewne, chociaż nie potwierdzono, miała dziesięcioro dzieci:

Judyta Marlet (Judith of France) (urodzona między 843 a 844 rokiem, zmarła w 879 roku), żona: Ethelwulfa (Aerhlwulfa) Cerdicingas (urodzony około 795 lub 810 roku, zmarł 13 stycznia 858 roku), króla Wessexu, Essexu, Sussexu i Kentu; żona: Ethelbalda (Aethebalda) Cerdicingas (urodzony około 834 roku, zmarł 20 grudnia 860 roku), króla Wessexu; żona: Baldwina I "Żelazne Ramię" (urodzony około 837 lub w 840 roku, zmarł 2 stycznia 879 roku), I hrabia Flandrii,

Ludwik II "Jąkała" (urodzony 1 listopada 846 roku, zmarł 10 kwietnia 879 roku), król Bawarii i Wschodnich Franków, król Neustrii (Soissons i Maine), hrabia Meaux, król Akwitanii, król Neustrii, król Zachodniej Lotaryngii od 8 sierpnia 870 roku do 6 października 877 roku, regent Zachodnich Franków, król Zachodnich Franków, cesarz rzymski, po nim potomstwo,

Karol "Dziecię" (urodzony około 849 roku, zmarł 29 września 866 roku), król Akwitanii, zmarł bezpotomnie,

Lotar (urodzony w 848 roku, zmał w 865 roku), mnich, opat Saint-Germain,

Karloman (urodzony około 849 roku, zmał w 876 roku), opat w Saint-Medard of Soissons,

Rotruda (urodzona w 852 roku, zmarła w 912 roku),

Ermentruda (urodzona w 854 roku, zmarła w 877 roku),

Hildegarda (urodzonoa w 856 roku, zmarła ?),

Gisela (urodzona w 857 roku, zmała w 874 roku),

Godehilde (urodzona w 864 roku, zmała w 907 roku), żona: Gozlina III d'Anjou (urodzony w Maine, około 860 roku, zmarł między 907 a 914 rokiem), hrabiego du Maine, regenta Zachodnich Franków.

Tradycyjna historiografia o królach stworzyła wizerunek królowej, która była "pomocniczką" króla. Według J.Nelsona królowa nie była w stanie "rządzić sama" i często występowała tylko prywatnie, była mocno zaangażowana w gospodarstwie domowym i rodzinnym. W najnowszej historiografii zbadano, w jaki sposób królowe były integralną częścią przetrwania dynastii dzięki roli matki. Z. Mistry dokładnie przeanalizował rolę Ermentrude'a z Orleanu w dynastii Karolingów, patrząc na jej oczekiwanie, że zapewni spadkobiercę Karola. Jest jednak jasne, że ich rola została oceniona przez historyków jako rola domowa i rodzicielska.

P. Stafford badał jej królowanie zgłębiając jej życie. Podsumowuje, jak ważna była rola królowej w kontynuacji dynastii, analizując, w jaki sposób "przetrwanie żony zależało od urodzin synów", a jej podstawową funkcji było zapewnienie spadkobierców. Stafford opisał także zaangażowanie królowej w prowadzeniu domu i bycie gospodynią domową. Była odpowiedzialna za wręczanie prezentów wysokim urzędnikom w społeczeństwie, w którym było to bardzo ważne, aby zachowania ich lojalność i więzi. Oczekiwano, że królowe będą działać jako cnotliwe, lojalne i mądre kobiety, którym powierzono zadanie zapewnienia, by rodzina królewska nie była zaangażowana w jakąkolwiek formę skandalu. Wreszcie, były one zaangażowane w codzienie w prowadzenie domu królewskiego, ponieważ były odpowiedzialne za królewski skarb, który miał zapewnić sprawne gospodarowanie domem i kierować edukacją kólewskich dzieci. Mieły władzę w domu i częściowo w państwie.

Ermentruda wpisała się w 866 roku za sprawą arcybiskupa Hincmara z Rheims w burzliwych politycznie czasach dotyczących jego relacji z Karolem "Łysym ". W tym czasie została koronowana po ponad dwadziestu latach po ślubie z Karolem "Łysym", jak później wspomniano. Z. Mistry opublikowało szczegółową analizę koronacji Ermentrudy. Według Mistry koronacja ukazała dwa ważne poglądy na temat królowej Ermentrude i ogólnie królowanie: a) bezpieczeństwo dynastyczne, b) jak być dobrą żoną króla. Podczas koronacji Ermentrudy jest wielokrotnie porównywane do Sary z Biblii, a Mistry dochodzi do wniosku, że jest to próba Hincmara i Karola "Łysiego" błogosławieństwa dla dynastii Karolingów za sprawą Ermentrudy i jej spadkobierców. Jest jak, biblijna Saraha - walczyła o posiadane dzieci, dopóki nie potwierdziła swojej wiary, pokazując, że płodność królewska i przetrwanie dynastyczne były splecione z pobożną wiarą. Mistry zwraca uwagę, że Hincmar opracował także ideologię zachowania królowych podczas święceń i innych prac. Mistry analizuje, w jaki sposób oczekiwano, że Ermentrud była "sympatyczna jak Rachel, mądra jak Rebeka, lojalna jak Sarah". Do tej listy, można dodać: iż być dobrą królową, była powszechna w czasach karolińskich, a John Eruigena chwalił Ermentrudę za jej czystość i pobożność i nieustanną modlitwę, co wszystkie jej przymioty i cnoty przypominają biblijne kobiety.

Ermentruda umiała haftować i była zainteresowana fundacjami religijnymi. Współczesny John Scottus Eriugena opisał ją jako "silną kobietę" (femina fortis). Zachowały się dwa listy napisane w jej imieniu, a kolejne pięć zaadresowanych do niej. Była fundatorką kilku klasztorów, w tym Chelles i Avenay, i była zaangażowana w dwanaście fundatorów wydanych przez króla Karola "Łysego".

W sierpniu 866 roku Ermentruda został koronowana po ponad dwadziestu latach po ślubie z Karolem "Łysym". Sugeruje się, że odzwierciedlało to pragnienie męża i większej liczby ich dzieci. Ermentruda zmarł 6 października 869 roku i została pochowana w Bazylice opactwa Saint-Denis, w Paryżu we Francji.


Żródła:

Ermentrude of Orléans w "Wikipedia" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


ERMENTRUDIS w "Medievan Lands" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


"KAROLINGOWIE IX-X w."- autor: Przemysław Jaworski - 2018

24-09-2021

11-06-2020

18-05-2020

25-02-2020