Henryk VII Philippe Pierre Marie Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-d'Orléans (urodzony w Woluwe-Saint-Pierre, 14 czerwca 1933 roku, zmarł w Paryżu, 21 stycznia 2019 roku) herb

Najstarszy syn Henryka VI Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-d'Orléans, Jego Królewska Wysokość księcia d'Orléans, Jego Królewska Wysokość księcia de Valois, Jego Królewska Wysokość księcia de Chartres, Jego Królewska Wysokość księcia de Guise, d'Enghien, Jego Królewska Wysokość księcia de Vendôme, Jego Królewska Wysokość księcia de Penthievre, Jego Królewska Wysokość księcia d'Aumale, Jego Królewska Wysokość księcia de Nemours i Jego Królewska Wysokość księcia de Montpensier, delfina Owernii (d'Auvergne), Jego Królewska Wysokość księcia de Joinville, Jego Królewska Wysokość księcia de Condé, głowy Domu Orleańskiego Orleński, Jaśnie Wielmożny (Monseigneur) hrabiego Paryża, tytularnego król Francuzów i Isabell d'Orléans-Bragança y Dobrzensky de Dobrzenicz [Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-Orléans-Bragança], córki Pedro de Alcântara d'Orléans-Bragança [Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-Orléans-Bragança], księcia Grao Pará, następcy cesarskiego tronu Brazylii i Elżbiety Gräfin Dobrzensky de Dobrzenicz, córki Johanna Wenzela Grafa Dobrzensky de Dobrzenicz.

Jego Królewska Wysokość hrabia de Clermont od 30 czerwca 1957 roku do 1 listopada 1984 roku i od 26 września 2009 roku, Jego Królewska Wysokość hrabia de Mortain od 1 listopada 1984 roku, Jego Królewska Mość książę de Valois, de Chartres, de Nemours, de Montpensier, Jego Królwska Mość książę de Joinville, Jego Kólewska Mość delfin Owerni, Jego Kólewska Mość markiz de Coucy, de Folembray, Jego Kólewska Mość hrabia de Soissons, de Dourdan, de Romorantin, Jego Kólewska Mość baron de Beaujolais od 26 września 2009 roku, Jaśnie Wielmożny (Monseigneur) hrabia Paryża od 25 sierpnia 1940 roku do 21 stycznia 2019 roku, Jego Królewska Wysokość książę Francji od 25 sierpnia 1940 roku do 19 czerwca 1999 roku, Jego Królewska Wysokość Pierwszy Książę Królewskiej Krwi Francji i następca tronu Francji (sukcesja orleańska) od 25 sierpnia 1940 roku do 19 czerwca 1999 roku, tytularny król Francuzów i pretendent do tronu Francji jako Henryk VII od 19 czerwca 1999 roku do 21 stycznia 2019 roku.

W Dreux, 5 czerwca 1957 roku (rozwód cywilny 3 lutego 1984 roku, rozwód kościelny 13 listopada 2008 roku) Marie-Therese of Württemberg (urodzona w Altshausen, 12 grudnia 1934 roku), księżną de Montpensier, córkę Filipa Würtemberskiego i Róży Habsburg-Baudemont-Vaudemont-Lotaryńskiej-d'Este, córki Piotra Ferynanda Habsburg-Baudemont-Vaudemont-Lotaryńskiego-d'Este, księcia toskańskiego. W Bordeaux, 31 października 1984 roku (cywilny), w Arcangues 26 września 2009 roku (religijny) Micaelą Cousino y Quinones de León (urodzona w Vichy, 30 kwietnia 1938 roku), księżną de Joinville, córkę Luisa Maximiliano Cousino y Sebire i Antonii Quinones de León y Banuelos, IV markizy San Carlos, córki Fernando Quinones de León, VIII markiza de Montevirgen.

Do 1999 roku używał herbu królów Francji przedstawiającego trzy lilie na niebieskim tle. Był szefem królewskiej dynastii Domu Orleańskiego, czyli prawowitym następcą tytułu: król Francuzów.

Był najstarszym synem Henryka VI Orleańskiego i Izabelli Orleańskiej-Bragança, córki Piotra de Alcântara Brazylijskiego (prawnuczki ostatniego cesarza Brazylii - Piotra II).

Dzieciństwo spędził w Belgii, gdyż ustanowione w 1886 roku prawo we Francji zabraniało pobytu na terenie Republiki potomków panujących tam wcześniej dynastii. Prawo to zostało zniesione w 1950 roku, ale Henryk przybył do Francji w 1948 roku na zaproszenie prezydenta Vincenta Auriola. Ukończył studia w Instytucie nauk politycznych w Paryżu (Institut d'Etudes Politiques de Paris - Sciences Po), a następnie służył w wojsku podczas algierskiej wojny o niepodległość.

Przez swoich zwolenników (tzw. orleanistów, fr. orléanistes) Henryk Orleański jest uważany także za prawowitego następcę królów Francji i Nawarry. Przyznają mu oni imię Henryka VII. Sprzeciwiają się temu tzw. legitymiści (fr. légitimistes), zwolennicy mieszkającego w Hiszpanii - Ludwika Borbona, księcia Turenii, Burbonii i Andegawenii, tytułującego się Ludwikiem XX - królem Francji.

Od 30 czerwca 1957 roku nosił także tytuł hrabiego Clermont (fr. comte de Clermont), który został mu odebrany przez ojca 1 listopada 1984 roku z powodu jego powtórnego małżeństwa, którego ten nie akceptował. Tego samego dnia przyznał mu on mniej znaczący tytuł hrabiego Mortain. Jednakże później po ślubie kościelnym, przywrócił mu tytuł hrabiego Clermont i jego następcy na tronie Francji. Nosi też tytuły księcia de Valois, de Chartres, de Nemours, de Montpensier, księcia de Joinville, delfina Owerni, markiza de Coucy, de Folembray, hrabiego de Soissons, de Dourdan, de Romorantin oraz barona de Beaujolais.

Henryk Orleański jest Wielkim Mistrzem Królewskich zakonów Rycerskiego św. Ducha i św. Michała oraz Suwerennym Protektorem Rycerskiego i Szpitalnego Zakonu św. Łazarza z Jerozolimy Obediencji Orleańskiej.

W 1987 roku wytoczył powództwo przeciwko Ludwikowi Alfonsowi, księciu Andegawenii, legitymistycznemu pretendentowi do tronu Francji. Chodziło o umocnienie pozycji Henryka jako głowy Królewskiego Domu Francji. Sąd francuski uznał jednak, że nie jest właściwy do rozpatrzenia tej sprawy i oddalił powództwo.

Henryk stworzył Instytut Francuskiego Domu Królewskiego (Institut de la maison royale de France), a po śmierci ojca stanął na czele Fundacji Świętego Ludwika (Fondation Saint-Louis) i został jej honorowym prezydentem.

W 2004 roku bez powodzenia startował w wyborach do Parlamentu Europejskiego. Na początku października 2005 roku w wywiadzie dla tygodnika "Point de Vue" zdementował informację, jakoby miał ubiegać się w 2007 roku o urząd prezydenta Francji. Jak wyjaśniał, było to zwykłe nieporozumienie z dziennikarzami.

5 lipca 1957 roku w kaplicy świętego Ludwika (Saint Louis) w Dreux poślubił księżniczkę Marię Teresę Wirtemberską, córkę księcia Filipa Wirtemberskiego. Małżonkowie mieli razem pięcioro dzieci.

Małżeństwo Henryka Orleańskiego i księżniczki Marii Teresy von Würtemberg nie było szczęśliwe i zakończyło się rozwodem 3 lutego 1984 roku. Sąd kościelny nie stwierdził nieważności małżeństwa. W tym samym roku Henryk Orleański ożenił się cywilnie - z wywodzącą się z hiszpańskiej szlachty Micaelą Cousino y Quinones de León, córką Luis Cousino y Sebire i Antonii Quinones de León y Banuelos. Ślub cywilny odbył się 31 października 1984 roku w Bordeaux. Małżeństwo to nie spotkało się z aprobatą rojalistów ani ojca Henryka, który wydziedziczył syna i pozbawił go tytułu hrabiego Clermont. Maria Wirtemberska otrzymała tytuł księżnej de Montpensier. Później jednak Henryk pogodził się z ojcem, który przywrócił mu poprzedni tytuł a jego drugiej żonie nadał tytuł księżnej de Joinville.

Małżeństwo to zostało unieważnione przez Kościół Katolicki w dniu 13 listopada 2008 roku. Na poziomie cywilnym hrabia i hrabina Clermont zostali oddzieleni od ciała wyrokiem z dnia 23 lutego 1977 r. trybunału de grande instance w Paryżu. Ten sam sąd ogłosi ich rozwód 3 lutego 1984 roku.

Mieszkał w Paryżu, a lato spędzał zazwyczaj w swojej posiadłości na Balearach.


Żródła:

Henryk Orleański w "Wikipedii"


Henri d'Orléans w "Geni"; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Henri (VII.) Philippe Pierre Marie d'Orleans w "WORLDHISTORY - Personen der Werltgescichte" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk

08-08-2021