Isabelle Marie Laure Mercédes Ferdinande Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-d'Orléans (urodzona w Eu we Francji, 7 maja 1878 roku, zmarła w Larache w Maroku Hiszpańskim, 21 kwietnia 1961 roku) herb

Córka Filipa VII [Ludwika Filipa II] Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-Orléans, tytularnego króla Francuzów, Jego Królewskiej Wysokości księcia królewskiego Francji, Jego Królewskiej Wysokości księcia Orleanu, Jego Królewskiej Wysokości hrabiego Paryża, I księcia krwi Francji, orleańskiego tytularnego króla Francji i Nawarry, głowy francuskiego Domu Królewskiego i pretendenta do tronu Francji i Nawarry i Maríi-Isabel de Orléans y Borbón [Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-Orléans], córki Antoine Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-Orléans, księcia de Montpensier.

Poślubiła 30 października 1899 roku w Kingston-sur-Thames w Anglii Jean III d'Orléans de Chartres (urodzony w Paryżu, 4 września 1874 roku, zmarł w Larache w Maroku Hiszpańskim, 25 sierpnia 1940 roku), orleańskiego pretendenta do tronu Francji, księcia de Guise.

Członkini IV DOMU D'ORLÉANS.

"Miou", jak nazywa ją rodzina, pierwsze lata życia spędziła w Normandii, u boku swoich rodziców, hrabiego i hrabiny Paryża. Ale w 1886 roku, kiedy miała zaledwie osiem lat, rząd III Republiki wprowadził prawo emigracyjne dotyczące członków rodzin panujących we Francji. Młoda Isabelle opuszcza zamek d'Eu, aby wraz z rodzicami i rodzeństwem udać się do Stowe House w Wielkiej Brytanii, a później do Villamanrique de la Condesa w Hiszpanii. Później jednak Isabelle czasami wracała do Francji, ponieważ prawo wygnania dotyczy tylko głównej rodziny, które panowały we Francji i ich bezpośrednich spadkobierców, a kobiety są wyłączone z funkcji głowy rodziny na mocy prawa 26 ventôse XI (17 marca 1803 roku), który będzie obowiązywał do 1970 roku.

Jako młoda dziewczyna Isabelle of Orleans kształciła się w wybranym środowisku, w którym kultura, a zwłaszcza historia, odgrywają pierwszoplanową rolę. Jednak, jak większość jej rodziców w Orleanie, nabyła tylko bardzo złą pisownię, o czym świadczy jej dzisiejsza korespondencja.

W miarę dorastania staje się bardzo ładną młodą kobietą, co w połączeniu z walorami pretendenta do tronu przez ojca pozwala jej mieć wielu zalotników. Wśród nich najbardziej godnym uwagi jest z pewnością przyszły Albert I belgijski, ale ten ostatni niestety musiał zrezygnować ze swojego dworu w obliczu sprzeciwu swego wuja króla Leopolda II, który obawiał się reakcji Paryża na małżeństwo z córką wygnanego zalotnika.

Wreszcie jednym z głównych kandydatów został kuzyn Isabelle, Jean d'Orléans, którego poślubiła w 1899 roku. Z tej okazji Isabelle i jej mąż otrzymują od swojego brata udającego orleanistę "Filipa VIII", księcia Orleanu, tytuły kurtuazyjny księcia i księżnej de Guise.

Przez kilka lat para dzieliła swoje istnienie między Paryż i swoją ziemię w Nouvion-en-Thierache. Po rok od urodzenia ostatniego dziecka w 1909 roku para przeniosła się do Maroka i ostatecznie osiedliła się tam - pod nazwiskiem d'Orléans. Jean i Isabelle nabyli następnie w regionie Larache rezydencję, "pałac księżnej Guise" (obecnie "Hotel Riad") oraz dużą posiadłość, na której ziemi uprawiają nowoczesne rolnictwo. W drodze do Maroka "przez pewien czas mieszkali w Marsylii, gdzie księżna de Guise stała się w oczach wszystkich kochanką handlarza mydłem Bernis". Siostra tego ostatniego, Armande de Pierre de Bernis - żona Eugene'a d'Harcourta - "potwierdziła, że Henri, hrabia Paryża, był rzeczywiście synem [brata] Gustawa".

W 1912 roku, kiedy Maroko stało się protektoratem francusko-hiszpańskim, rezydencja Larache znalazła się pod panowaniem hiszpańskim, podczas gdy posiadłości Maarif znalazły się pod kontrolą Francji. Jednak prawo wygnania nie obowiązuje w Maroku.

W czasie I wojny światowej książę de Guise wrócił do Francji, by pełnić rolę delegata Czerwonego Krzyża na froncie, ale jego żona i dzieci pozostały w Maroku.

Dopiero po śmierci brata księżnej de Guise i roszczeniu jej męża o tytuł głowy rodu francuskiego, w 1967 roku, Jean i Isabelle d'Orléans powrócili do Europy. Para przeniosła się następnie do Manoir d'Anjou w Belgii, gdzie kierowali ruchem orleańsko-fuzjonistycznym francuskiego ruchu monarchistycznego, z pomocą Charlesa Maurrasa i Action Française. Podczas gdy nowy pretendent rozmawiał o polityce z działaczami francuskimi, którzy regularnie go odwiedzają na jego ziemi, księżna de Guise zajmuje się działalnością charytatywną, a w szczególności zostaje matką chrzestną kolonii dla ubogich dzieci.

Kiedy wybuchła II wojna światowa, książę i księżna de Guise powrócili na swoje marokańskie ziemie. Pretendent nie poparł francuską klęskę w 1940 roku i zmarł wkrótce po rozpoczęciu niemieckiej okupacji. Otoczony przez syna, nowy hrabia Paryża, i jej synowie oraz kilkoro wnucząt, księżna de Guise nie straciła jednak chart ducha. Podtrzymała swoją funkcje charytatywną, regularnie odwiedzając osoby pokrzywdzone, a w szczególności prowadząc założoną przez siebie instytucję "Casa del Nino", której celem jest pomoc ubogim dzieciom.

Isabelle d'Orléans zmarła w Larache w 1961 roku. W rzeczywistości dzięki dobrym stosunkom Orleańczyków z rodziną królewską w Maroku i przywiązaniu księżnej de Guise do mieszkańców Larache narodziła się Isabelle i jej rodzina. nie musiała opuszczać Maroka po uzyskaniu niepodległości.

W 1899 roku poślubiła Jana, z którym miała czworo dzieci:

Isabelle Françoise Hélene Marie de Guise (urodzona 27 listopada 1900 roku, zmarła 12 lutego 1983 roku), żona: Marie Hervé Jean Bruno (urodzony 30 września 1899 roku, zmarł 19 kwietnia 1930 roku), hrabia d'Harcourt; żona: Pierre Murat (urodzony 6 kwietnia 1900 roku, zmarł 30 lipca 1948 roku), książę Murat,

Françoise Isabelle Louise Marie de Guise (urodzona 25 grudnia 1902 roku, zmarła 25 lutego 1953 roku); żona: Krzysztofa (urodzony 29 lipca [10 sierpnia] 1888 roku, zmarł 21 stycznia 1940 roku), księcia Grecji, syna Jerzego I, króla Grecji,

Anne Hélene Marie de Guise (urodzona 5 sierpnia 1906 roku, zmarła 19 marca 1986 roku), żona: Amadeusz II de Savoie-Aoste (urodzony 21 października 1898 roku, zmarł 3 marca 1942 roku), III księcia d'Aosty,

Henryk VI (urodzony 5 lipca 1908 roku, zmarł 19 czerwcu 1999 roku), hrabia Paryża, po nim potomstwo.


Żródła:

Isabelle d'Orléans w "Wikipedii"; tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Isabella d'Orleans w "WORLDHISTORY - Personen der Werltgescichte" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk

05-08-2021