Klemencja Robertyng-Capet-d'Anjou (urodzona w Neapolu, 8 lutego 1293 roku, zmarła w Paryżu na zamku Vincennes, 12 października 1328 roku) herb
Córka Karol I "Martella, Starszego" Robertyng-Capet-d'Anjou, króla Węgier i Klemencji Habsburg, córki Rudolfa I Habsburga, hrabiego Kyburg, landgrafa Turyngii, króla Niemiec, księcia Austrii i Styrii.
Regentka Francji 5 czerwca do 20 listopada 1316 roku.
W Ile de France, Paryżu, 19 sierpnia 1315 roku poślubiła Ludwik X "Kłótnik" Robertyng-Capet (urodzony w Paryżu, 4 października 1289 roku, zmarł w Château du Bois de Vincennes, 5 czerwca 1316 roku), hrabiego Szampanii i para Francji, hrabiego de Brie, króla Nawarry, króla Francji.
Urodziła się 7 lutego 1293 roku w Neapolu jako trzecie, najmłodsze dziecko Karola "Martella, Starszego" i Klemencji Habsburskiej. Imię otrzymała po swej matce, która zmarła niebawem po porodzie. Ojciec Klemencji, jak już wspomniałem wyżej, umarł w 1295 roku w wyniku epidemii. Brat Klemencji, Karol Robert, już jako król węgierski starał się mieć wpływ na matrymonialne plany wysnuwane przez dwór neapolitański względem Klemencji.
Na początku 1310 roku zarówno władca węgierski, jak i przebywający na Węgrzech legat papieski Gentilis prosili króla Neapolu Roberta, aby nic nie czynił w sprawie zamążpójścia Klemencji, albowiem zamiarem Karola Roberta było wydać ją za mąż na Węgrzech. Historycy domniemywali, że władca węgierski chciał wydać Klemencję za potężnego magnata Mateusza Csäka, ale domysł ten pozostał jedynie w sferze przypuszczeń. Propozycja Karola Roberta początkowo wydawała się władcy Neapolu interesująca, bo pozwalała odrzucić ofertę matrymonialną złożoną przez króla Aragonii Jakuba II (dla swojego syna Ferdynanda). Król Neapolu nie miał jednakże zamiaru wysyłać Klemencji na Węgry.
W 1315 roku, w wieku dwudziestu dwóch lat, została wydana za mąż za Ludwika X, króla Francji i Nawarry, syna Filipa "Pięknego". W drodze do nowej ojczyzny Klemencja zabrała ze sobą pokaźny posag, w tym liczne kosztowności. Niestety, w trakcie podróży doszło do potężnego sztormu i wiezione kosztowności zatonęły w morzu. Pomimo tego smutnego doświadczenia ślub Klemencji z Ludwikiem doszedł do skutku 19 sierpnia 1315 roku, a pięć dni później została wraz z mężem ukoronowana na królową Francji w katedrze w Reims.
Po koronacji Ludwika X i zamordowaniu jego pierwszej żony Małgorzaty Burgundzkiej (uwięzionej za cudzołóstwo w Château Gaillard) młody król szukał żony, która dałaby mu męskiego potomka. Klemencja mieszkała w Neapolu, gdzie królem był jej stryj - Robert "Mądry". Była bratanicą Małgorzaty Andegaweńskiej, pierwszej żony stryja króla - Karola de Valois. To właśnie Karol de Valois doprowadził do zawarcia małżeństwa Klemencji i Ludwika.
W chwili ślubu Klemencja miała już 22 lata - znacznie przekroczyła przeciętny wiek zawierania w tych czasach związków małżeńskich przez kobiety z rodów królewskich, była jednak (w przeciwieństwie do Małgorzaty Burgundzkiej) cnotliwa i łagodna. Małżeństwo zostało zawarte 19 sierpnia 1315 roku. 24 sierpnia w katedrze w Reims odbyła się koronacja pary królewskiej.
Małżeństwo okazało się szczęśliwe, ale trwało tylko osiem miesięcy - Ludwik X zmarł 5 czerwca 1316 roku, pozostawiając ciężarną żonę, prawdopodobnie otruty. Klemencja kochała swojego męża, a on zmienił się na lepsze pod jej wpływem. Współregentami Francji zostali Klemecja i Filip, brat zmarłego monarchy. W nocy z 13 na 14 listopada królowa urodziła syna pogrobowca:
Jana I. Synek został królem Francji i panował przez pięć dni; piątego dnia umarł - prawdopodobnie również otruty.
Nie wyszła ponownie za mąż. Klemencja opuściła dwór królewski i udała się do Awinionu, gdzie później w 1318 roku wstąpiła do zakonu. Po powrocie do Paryża, król Filip V "Wysoki" oddał jej na rezydencję twierdzę Temple, w zamian za zamek Vincennes, który zapisał jej w testamencie zmarły małżonek. Tam właśnie Klemencja zmarła 12 października 1328, w wieku 35 lat. Została pochowana 15 października 1328 roku, klasztorze świętego Jakuba w Paryżu (tym samym, w którym spotykali się później Jakobini i wzięli od niego nazwę). Pod koniec życia bardzo się zmieniła, zaczęła się otaczać bogatymi sprzętami i trwonić pieniądze.
Żródła:
Klemencja Węgierska w "Wikipedia"
Klemencja Węgierska "Kobiety w polityce"
"Genealogia Andegawenów węgierskich" - Stanisław A. Sroka, Towarzystwo Naukowe Societas Vistulana; Kraków 2015
CLEMENCE of Hungary w "MedLands" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk
Clemencia, princesa da Hungria w "Geneall" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk
25-06-2023