Ludwik VIII "Lew" Robertyng-Capet (urodzony w Paryżu 3 września 1187 roku, zmarł w w Château de Montpensier-en-Auvergne 8 listopada 1226 roku) herb

Syn Filipa II Augusta Robertyng-Capet króla Francji i Izabela Flandryjskiej, córki Baldwina (VIII) V Flandryjskiego, hrabiego Hainaut i Flandrii, margrabiego Namur.

Król Francji od 14 lipca 1223 roku do 8 listopada 1226 roku jako Ludwik VIII. Król Anglii (proklamowany w maju 1216 roku) od 2 czerwca 1216 roku do 11 września 1217 roku jako Ludwik Capet.

23 maja 1200 roku w Normandii, na zamku Neuf, w Port-Mort poślubił Blankę Alfonsina (Robertyng-Bourgogne-de Mâcon) Kastylijską (urodzona w Palencji 4 marca 1188 roku, zmarła klasztorze Maubuisson-les-Pontoise (obecnie Saint-Ouen-l'Aumône na przedmieściach Paryża) 27 listopada 1252 roku), regentkę Francji, córkę Alfonsa VIII "Szlachetnego" Alfonsina (Robertyng-Bourgogne-de Mâcon) króla Kastylii i Eleonory Plantagenet (Gâtinais-Anjou) Angielskiej, córki Henryka II Plantagenet (Gâtinais-Anjou) króla Anglii i Eleonory Mérovingienne-Guilhemide księżnej Akwitanii.

Był pierwszym z Kapetyngów, który objął tron po śmierci ojca, bez uprzedniej elekcji za jego życia.

W 1216 roku angielscy baronowie zbuntowali się przeciwko rządom króla Jana "bez Ziemi" i zaproponowali tron angielski Ludwikowi. Inwazja Anglii spotkała się z niewielkim tylko oporem, Ludwik wkroczył do Londynu, gdzie w maju 1216 roku został proklamowany (lecz nie koronowany!) królem Anglii w katedrze św. Pawła. 14 czerwca zdobył Winchester i kontrolował ponad połowę królestwa Anglii. W 1217 roku stopniowo utracił poparcie wspierających go baronów i na mocy traktatu z Lambeth zmuszony został do rezygnacji z roszczeń do korony angielskiej na rzecz Henryka III.

Ludwik objął tron francuski po śmierci swojego ojca, Filipa II Augusta, 14 lipca 1223 roku. Koronacja jego i jego żony - Blanki Kastylijskiej nastąpiła 6 sierpnia 1223 roku, w katedrze w Reims. Jako król kontynuował konflikt z Plantagenetami, zdobywając na nich Poitou i Saitonge w 1224 roku.

1 listopada 1223 roku Ludwik wydał edykt zabraniający arystokracji francuskiej pożyczania pieniędzy od Żydów. Egzekwowanie tego edyktu było jedną z przyczyn długoletniego konfliktu z Tybaldem IV, hrabią Szampanii.

W 1225 synod w Bourges ekskomunikował hrabiego Tuluzy Rajmunda VII i ogłosił krucjatę przeciwko niemu. Król Ludwik chętnie przyłączył się do krucjaty, pragnąć umocnić i rozszerzyć władzę królewską w Langwedocji. Hrabia Foix, Roger Bernard II próbował mediacji pomiędzy monarchą a wyklętym arystokratą, ale Ludwik odrzucił rozwiązania dyplomatyczne na rzecz siłowych. W lipcu 1226 roku król dotarł do Awinionu i zdobył miasto po trzymiesięcznym oblężeniu. Chory na dyzenterię, umarł we wsi Montpensier w Owerni 8 listopada 1226 roku.

W wieku trzynastu lat poślubił 23 maja 1200 roku Blankę Kastylijską, córkę króla Alfonsa VIII, z którą miał liczne potomstwo:

Filip,

Ludwik IX "Święty", król Francji w latach 1226-1270, kanonizowany w 1297 roku,

Robert I d'Artois, hrabia Artois,

Filip,

Jan, hrabia Andegawenii i Maine,

Alfons z Poitiers, książę Owernii, hrabia Poitiers i Tuluzy,

Filip Dagobert,

Izabela "Świeta"kanonizowana,

Stefan,

Karol Andegaweński, hrabia Andegawenii i Maine, Prowansji i Forcalquier, król Sycylii, król Neapolu, tytularny król Jerozolimy, etc.


Żródła:

Ludwik VIII Lew w "WikipediA"


Louis VIII, roi de France w "Geneall" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Louis VIII. de France w "Worldhistory" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk