Małgorzata Berenger Guilhemid-Sunifred z Urgel Prowansalska (urodzona w St. Maime, w 1221 roku, zmarła w Paryżu, Convento de Cordeliers, 21 grudnia 1295 roku) herb

Najstarsza córka Rajmunda Berengara IV z Urgel, hrabiego Prowansji i Beatryczy Sabaudzkiej, córki Tomasza I, hrabiego Sabaudii.

W Sens, 27 maja 1234 roku poślubiła Ludwika IX "Świętego" Robertyng-Capet (urodzony w Poissy, 25 kwietnia 1214 roku, zmarł w Tunisie, 27 sierpnia 1270 roku), króla Francji.

Jej młodszymi siostrami były: Eleonora Prowansalska, królowa Anglii jako żona Henryka III, Sancza Prowansalska, żona Ryszarda, earla Kornwalii, antykróla Niemiec oraz Beatrycze Prowansalska, królowa Sycylii jako żona Karola I Andegaweńskiego.

Urodziła się około 1221 roku, jako córka hrabiego Prowansji i Forcalquier, Rajmunda Berengara IV i Beatrycze Sabaudzkiej. Początkowo urodziła mu ona dwóch chłopców, urodzonych martwych, potem na świat przyszły cztery córki - z których każda poślubiła króla. Rajmund postanowił, że jego następczynią zostanie Beatrycze. Zmarł on 19 sierpnia 1245 roku. Małgorzata w latach 1245-1285 starała się obalić testament ojca i samej objąć rządy nad Prowansją i Forcalquier.

27 maja 1234 roku poślubiła króla Francji Ludwika IX "Świętego". Jej koronacja odbyła się następnego dnia. Podobnie jak jej siostry Małgorzata była znana ze swojej urody, podczas pierwszych lat małżeństwa Ludwik naprawdę kochał swoją żonę.

Była bardzo ambitna i starała się oddziaływać na politykę swojego męża. Była też odważna, towarzyszyła mężowi do Egiptu, podczas VI krucjaty, w 1248 roku (w Damietcie urodził się jej syn Jan Tristan). Małgorzata bardzo kochała swoją siostrę Eleonorę, z którą stale się kontaktowała, aż do śmierci Eleonory.

6 kwietnia 1250 roku jej mąż i jego wojsko znaleźli się w niewoli u muzułmanów. Leżąca jeszcze w połogu królowa zdecydowała się zwrócić Damiettę sułtanowi w zamian za życie króla oraz zapłacić okup za uwolnienie armii. Damiettę zwrócono 6 maja 1250 roku. Małgorzata przez miesiąc była jedyną kobietą kierującą kiedykolwiek krucjatą. Po powrocie do kraju w 1254 roku przekonała męża, by nie zrzekł się tronu i nie wstąpił do klasztoru. Nie odwiodła go jednak od zorganizowania nowej wyprawy krzyżowej. Ludwik zginął podczas niej 25 sierpnia 1270 roku w Kartaginie.

Ostatnie lata życia spędziła w rodzinnej Prowansji, zmarła 21 grudnia 1295 roku w Paryżu, w wieku 75 lat.

Małgorzata w związku z Ludwikiem urodziła 11 dzieci:

Blankę (zmarła 29 kwietnia 1243 roku),

Ludwika (zmarł około 13 stycznia 1259 roku), regenta Francji,

Filipa III (zmarł 5 października 1285 roku), króla Francji, po nim potomstwo,

Jana (zmarł 10 marca 1248 roku),

Jana Tristana de Damiette (zmarł 3 sierpnia 1270 roku),

Piotra I (zmarł 6 kwietnia 1284 roku), książę d'Alençon, po nim potomstwo,

Roberta (zmarł 7 lutego 1317 roku), hrabiego Clermont, był on założycielem dynastii Burbonów, przodkiem króla Henryka IV Burbona,

Blankę (zmarła w 1323 roku), poślubiła infanta kastylijskiego Ferdynanda de la Cerda, syna Alfonsa X "Mądrego", antykróla Niemiec, króla Kastylii,

Izabelę (zmarła 17 kwietnia 1271 roku), poślubiła Tybalda V, hrabiego Szampanii,

Blankę (zmarła 29 kwietnia 1243 roku),

Małgorzatę (zmarła w 1271 roku), poślubiła Jana I, księcia Brabancji,

Agnieszkę (zmarła 19 grudnia 1327 roku), poślubiła Roberta II, księcia Burgundii.


Żródła:

Małgorzata Prowansalska "Kobiety w polityce"


Małgorzata Prowansalska w "Wikipedia"