María-Isabel Francisca de Asis Antonia Luisa Fernanda Cristina Amelia Felipa Adelaide Josefa Elena Enriqueta Carolina Justina de Orléans y Borbón [Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-Orléans] (urodzona w Sewillii, 21 września 1848 roku, zmarłą w Villamanrique de la Condesa, 23 kwietnia 1919 roku) herb

Córka Antoine Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-Orléans, księcia de Montpensier i María Luísa Fernanda de Borbón [Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme], córki Ferdynanda VII "Upragnionego" Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme, króla Kastylii, Leonu, Aragonii, Obojga Sycylii, Jerozolimy, Granady, Toledo, Walencji, Galicji, Majorki, Minorki, Sewilli, Sardynii, Kordoby, Korsyki, Murcji, Jaen, Algarve, Algeciras, Gibraltaru, Wysp Kanaryjskich, Indii, Islandii, Arcyksiąże Austrii, Książe Burgundii, Brabantu i Mediolanu, króla Hiszpanii, wielkiego mistrza Zakonu Calatrava i Zakonu Alcántara, króla Nawarry, tytularnego króla Anglii.

30 maja 1864 roku poślubiła Filipa [Louis-Philippe II, Philippe VII] Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-Orléans (urodzony w Tuileries Palace, 24 sierpnia 1838 roku, zmarł w Stowe House, Anglia, 8 września 1894 roku), króla Francuzów, Jego Królewskiej Wysokości księcia królewskiego Francji, Jego Królewskeij Wysokości księcia Orleanu, Jego Królewskiej Wysokości hrabiego Paryża, I księcia krwi Francji, orleańskiego tytularnego króla Francji i Nawarry, głowy francuskiego Domu Królewskiego i pretendenta do tronu Francji i Nawarry.

Wnuczka króla Hiszpanii Ferdynanda VII, ale także francuskiego króla Ludwika Filipa I, która w swoim małżeństwie nosi grzecznościowe tytuły księżnej Orleanu i hrabiny Paryża. Wraz z rodziną opuściła Francję po uchwaleniu prawa z 22 czerwca 1886 roku, zwanego "prawem wygnania". Po śmierci męża wróciła do dóbr ojca, księcia Galliera i Montpensier i zmarła w Sewilli w wieku 70 lat.

Najstarsza córka Antoine d'Orléans, księcia Montpensier, następnie księcia Galliera i następcy tronu Hiszpanii, oraz jego żony, hiszpańskiej infantki Louise-Fernande de Bourbon, co czyni Marie-Isabelle babcią hiszpańską wnuczką dwóch władców. W istocie przez ojca pochodzi od króla francuskiego Ludwika Filipa I, a przez matkę od króla Hiszpanii Ferdynanda VII. Od 1833 roku do 1851 roku jego matka była spadkobierczynią jego siostry królowej Izabeli II, co uczyniło Marie-Isabelle drugą w kolejności tronu, aż do narodzin jej kuzynki, infantki Izabeli, dziecka pierwszej królowej.

30 maja 1864 roku poślubiła Filipa VII. Para ta miała 8 dzieci:

Marie Amélie Louise Hélene d'Orléans (urodzona 28 września 1865 roku, zmarła 25 października 1951 roku), żona: Karol I de Bragança (urodzony 28 września 1863 roku, zmarł 1 lutego 1908 roku), król Portugalii,

Philippe VIII d'Orléans (urodzony 24 sierpnia 1869 roku, zmarł 28 marca 1926 roku), książę d'Orléans, zmarł bezpotomnie,

Hélene Louise Françoise Henriette d'Orléans (urodzona 13 czerwca 1871 roku, zmarła 21 stycznia 1951 roku), żona: Emmanuel Filibert di Savoia (urodzony 13 stycznia 1869 roku, zmarł 4 lipca 1931 roku), książę Aosty,

Charles Philippe d'Orléans (urodzony i zmarł w 1875 roku),

Isabelle Marie Laure Mercédes Ferdinande d'Orléans (urodzona 7 maja 1878 roku, zmarła 21 kwietnia 1961 roku), żona: Jan d'Orléans (urodzony 4 września 1874 roku, zmarł 25 sierpnia 1940 roku), orleański pretendent do tronu Francji, książę de Guise,

Jacques Marie Clément d'Orléans (urodzona w 1880 roku, zmarła w 1881 roku),

Louise Françoise Marie Laure d'Orléans (urodzona 4 lutego 1882 roku, zmarła 18 kwietnia 1958 roku), żona: Karol Tankred de Bourbon (urodzony 10 listopada 1870 roku, zmarł 11 listopada 1949 roku), książę Sycylii,

Ferdinand François Philippe Marie Laurent d'Orléans (urodzony 9 września 1884 roku, zmarł 30 stycznia 1924 roku), książę Montpensier, pretendent do albańskiego tronu, zmarł bezpotomnie.

Na mocy dekretu z 26 maja 1848 roku, który zabraniał francuskiemu wyjazdowi do Orleanu, hrabia i hrabina Paryża żyli od 1864 roku do 1871 roku w Anglii, gdzie ostatni król francuskiego Ludwika Filipa I postanowił udać się na wygnanie w 1848 roku.

W 1871 roku, po uchyleniu tego dekretu, konkurent i jego żona wrócili do Francji i zamieszkali na przemian w Hôtel Galliera (późniejszy Hôtel Matignon), którego parter udostępnił im ich przyjaciółka księżnej Galliera, a na ich terenie zamku Eu. Hrabia Chambord został wówczas uznany przez legitymistów i orleanistów za jedynego kandydata na tron Francji podczas projektu przywrócenia monarchii, a orleaniści mając nadzieję, że nie będzie miał dzieci, mianuje swojego kuzyna Philippe d'Oleans, hrabiego Paryża, jako potencjalnego spadkobiercy.

Po niepowodzeniu osadzeniu na tronie hrabiego Chambord i jego wygnaniu orleaniści, którzy stanowią większość zgromadzenia, głosują za prezydentem, Patrice de Mac-Mahon, który będzie kierował władzą wykonawczą aż do śmierci hrabiego. De Chambord zmarł na wygnaniu, po którym hrabia Paryża mógł zostać nowym "królem" pod imieniem "Philippe VII". Projekt ten uczyniłby zatem Marie-Isabelle potencjalną królową Francji. Ale po obaleniu większości rojalistycznej na rzecz większości republikańskiej, prezydent Mac-Mahon został zmuszony do rezygnacji w 1879 roku. Pomimo tej nowej republikańskiej większości Orleanowie pozostali we Francji i wciąż mieli nadzieję na orleanistyczną restaurację. W 1885 roku, podczas październikowych wyborów parlamentarnych, rojaliści uzyskali 73 mandaty, o 31 więcej niż w wyborach parlamentarnych w 1881 roku. Jednak 17 czerwca 1886 roku we Francji, po hucznym przyjęciu, przyjęto nowe prawo o wygnaniu we Francji. hrabia i hrabina Paryża w Hôtel Galliera za zaręczyny ich córki Amélie d'Orléans z księciem Portugalii. Orleanowie następnie udali się na wygnanie do Wielkiej Brytanii.

W 1894 roku Filip VII zmarł na wygnaniu w zamku Stowe House w Buckinghamshire w Anglii, a wdowa po nim przeżyła 24 lata. W ostatnich latach życia Infantki regularnie przebywały w jej andaluzyjskiej posiadłości w Villamanrique lub w jej posiadłości Auvergne w zamku Randan. W 1915 roku zorganizowała na tym terenie szpital wojskowy, w którym leczyli rannych żołnierzy.

W 1919 roku zmarła w rezydencji Orleanu w Hiszpanii, w pałacu Villamanrique de la Condesa, niedaleko Sewilli. Pochowana w Saint-Charles-Borromée Chapel w Weybridge, Surrey, jej szczątki i jej męża zostały w 1958 roku przeniesione do Królewskiej Kaplicy Dreux (po stronie północnej).


Żródła:

Marie-Isabelle d'Orléans w "Wikipedia", tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Marie Isabel d'Orleans-Montpensier w "WORLDHISTORY - Personen der Werltgescichte" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk

05-08-2021

05-08-2021

21-04-2021