Alfonso Carlos I (Alfonso Carlos Fernando José Juan Pío de Borbón) Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-Spain y Austria-d'Este (urodzony w Londynie 12 września 1849 roku, zmarł w Wiedniu 29 września 1936 roku) herb

Syn Jana (III) Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-Spain, infanta Hiszpanii, hrabiego Montizon, pretendenta do tronu hiszpańskiego i Marii Beatryczy Habsburg-Baudemont-Vaudemont-Lotaryńskiej-d'Este, córki Franciszka IV Habsburg-Baudemont-Vaudemont-Lotaryńskiego-d'Este, arcyksięcia Austrii, księcia Modeny.

Infant hiszpański. Hrabia de Alcaria. Książę de San Jaime i d'Anjou od 1849 roku do 1931 roku. Pretendent do tronu hiszpańskiego, karlistowski król Hiszpanii od 2 października 1931 roku do 29 września 1936 roku jako Alfonso Carlos I de Borbón y Absburgo. Głowa Domu de Bourbon i pretendent do tronu francuskiego, legitymistyczny król Francji jako Charles XII de Borbón y Absburgo.

Na zamku w Kleinheubach, Miltenberg, Bawarii 26 kwietnia 1871 roku poślubi Maria das Neves Robertyng-Capet-Bourgone-Bragança (urodzona na zamku w Kleinheubach, Miltenberg, Bayern 5 sierpnia 1852 roku, zmarła w Wiedniu 14 lutego 1941 roku), córkę Michała I "Uzurpatora" Robertyng-Capet-Bourgone-Bragança księcia Braganza, króla Portugalii i Adelajdy zu Löwenstein-Wertheim-Rosenberg, córki Konstantyna, księcia zu Löwenstein-Wertheim-Rosenberg.

Po bezpotomnej śmierci "Jakuba III" 2 października 1931 roku sukcesja przypadła jego 82-letniemu stryjowi - jako "Alfonsowi-Karolowi I" w Hiszpanii, i "Karolowi XII" we Francji. Używał również tytułów księcia San Jaime w Hiszpanii i księcia Andegawenii we Francji. W Carta Manifiesto al Marqués de Villores z 12 października 1931 roku proklamował on przemianowanie ruchu na Wspólnotę Katolicko-Monarchiczną (Comunión Católica Monárquíca), do której przyjęci zostali ponownie mellistos z Partii Tradycjonalistycznej. Liderem frakcji parlamentarnej karlistów został Tomás Domínguez Árévalo, hrabia de Rodezno (żył w latach 1883-1952), ale faktyczne kierownictwo ruchu objął obdarzony szczególnym charyzmatem (niezwykle, nawet jak na Hiszpana-tradycjonalistę, żarliwy katolik, który również na froncie przystępował codziennie do Komunii św., a dla karlistowskich "czerwonych beretów" napisał modlitewnik, oraz ojciec 7 dzieci) - Andaluzyjczyk Manuel José Fal Conde (żył w latach 1894-1975).

Podczas III wojny karlistowskiej w latach 1872-1876 Don Alfonso Carlos został wyznaczony przez swojego brata, pretendenta Karola VII, na dowódcę wojsk karlistowskich w Katalonii. Po klęsce znalazł się na wygnaniu we Francji.

Był ostatnim męskim potomkiem Don Carlosa, hrabiego Molina, pierwszego karlistowskiego pretendenta. Zgodnie z zasadami prawa salickiego, na które powoływali się karliści, dziedzicem Don Alfonso Carlosa powinien zostać potomek młodszego brata hrabiego Molina, którym był król Hiszpanii - Alfons XIII. Jednak książę San Jaime wyznaczył tuż przed swoją śmiercią siostrzeńca swojej żony, księcia Ksawerego Parmeńskiego na "regenta Tradycyjnej Wspólnoty". Spowodowało to rozpad karlistów na alfonsinos (popierających Alfonsa XIII) oraz cruzadistas (popierających Ksawerego).


Żródła:

KARLIZM


Alfonso Carlos I "w Wikipedii"