Manuel Francisco Domingo de Godoy y Álvarez de Faria de los Ríos y Sánchez Zarzosa (urodzony w Castuera, Badajoz 12 maja 1767 roku, zmarł w Paryżu 4 października 1851 roku) herb

Syn José de Godoy y Sánchez de los Ríos Cáceres Morillo y Rodríguez "Godoy de Cáceres y Ovando y Ríos" i Antonii Justa Álvarez Serrano de Faria y Sánchez Zarzosa, córki Diego Álvarez de Faria.

I markiz de Alcudia od 6 czerwca do 10 lipca 1792 roku. I książę de Alcudia od 10 lipca 1792 roku. I książe de la Paz od 27 września 1795 roku. I hrabia de Évora Monte (w Portugalii) od 2 lipca 1797 roku. I książę de Sueca i Grand Hiszpanii od 28 grudnia 1803 roku. I książę di Bassano (nadania papieża) od 1803 roku. I baron de Mascalbó (Cataluna) od 24 marca 1806 roku. I hrabia de Evoramonte "de jure", senior de Soto i Roma, senior de la Albufera od 24 marca 1806 roku. Generalissimus od 14 października 1801 roku. Wielki admirał Hiszpanii i Indii od 13 stycznia 1807 roku. I sekretarz stanu Królestwa Hiszpanii od 1792 roku 1808 roku. Marszałek polny od 1792 roku. Minister Spraw Zagranicznych hiszpanii od 15 listopada 1792 roku do 30 marca 1798 roku.

W Madrycie 2 sierpnia 1797 roku poślubił (anulowane w Rzymie w 1808 roku) Maríę Teresę Karolinę Józefę Antoninę de Borbón y Vallabriga y de Rozas (urodzona w Velada, Toledo 26 marca 1779 roku, zmarła w Paryżu 24 listopada 1828 roku), I markizę de Boadilla del Monte od 4 sierpnia 1799 roku, XV hrabinę de Chinchón i II Granda Hiszpanii od 1803 roku, księżną de Sueca od 1804 roku, córkę Ludwika de Borbón y Vallabriga, infanta hiszpański, byłego arcybiskupa Toledo i prymasa Hiszpanii, XII hrabiego de Chinchón i Marii Teresy de Vallabriga y de Rozas, córki Józefa Ignacego de Vallabriga.W Rzymie 7 stycznia 1829 roku ożenił się z Josefą Petrą Franciscą Tudó y Catalán Alemany y Luesia (urodzona w Cádiz 19 maja 1779 roku, zmarła w Madrycie 20 września 1869 roku), I hrabinę de Castillo Fiel od 13 maja (faktycznie od 14 lipca) 1807 roku, córkę Antonia de Tudó y Alemany, brygadiera i N Catalán.

Polityk hiszpański, faworyt Marii Luizy, żony króla Hiszpanii Karola IV.

Dzięki sprawowanemu urzędowi i nieformalnym wpływom pozostawał rzeczywistym władcą Hiszpanii.

Uwikłał Hiszpanię w niekorzystne wojny, m.in. w latach 1793-1795 wszedł do koalicji antyfrancuskiej, od 1797 roku w sojuszu z Francją przeciwko Wielkiej Brytanii (wojna w 1805 roku - połączone siły morskie Francji i Hiszpanii poniosły klęskę pod Trafalgarem). W 1807 roku zawarł traktat hiszpańsko-francuski o podziale Portugalii. W związku ze wzrostem nastrojów antyfrancuskich w Hiszpanii i ingerencją Napoleona I w sprawy dynastyczne, w 1808 roku obalony przez powstanie w Aranjuez, opuścił Hiszpanię udając się na emigrację do Francji.

W 1795 roku otrzymał tytułu księcia pokoju za kapitulację na rzecz Francji i podpisanie pokoju w Bazylei.

W 1808 roku minister Godoy zezwolił Francuzom na wejście do Hiszpanii, przez co 17 marca 1808 roku Karol IV został obalony przez powstańców z Aranjuez i zmuszony do abdykacji na rzecz syna, księcia Ferdynanda, który przybrał imię Ferdynanda VII.


Żródła:

Manuel de Godoy - genealogia tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk