Ferdynand VI Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme "Przezorny" (urodzony w Madrycie 23 września 1713 roku, zmarł w Villaviciosa de Odón, Hiszpania 10 sierpnia 1759 roku ) herb

Drugi syn Filipa V Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme króla Hiszpanii i Marii Ludwiki Sabaudzkiej, córki Wiktora Amadeusza II Sabaudzkiego króla Sardynii.

Książę Asturii od 6 września 1724 roku do 10 lipca 1746 roku. Król Hiszpanii, tytularny król Jerozolimy i wielki mistrz Zakonu Calatrava i Zakonu Alcántara jako Ferdynand VI, król Nawarry jako Ferdynand II od 10 lipca 1746 roku do 10 sierpnia 1759 roku.

Tytulara: Jego Wysokość Król Hiszpanii, Król Kastylii, Król Leonu, Król Aragonii, Król Jerozolimy, Król Nawarry, Król Granady, Król Toledo, Król Walencji, Król Galicji, Król Sardynii, Król Kordoby, Król Korsyki, Król Murcji, Król Jaen, Król Algeciras, Król Wysp Kanaryjskich, Król Wysp Filipińskich, Król Hiszpańskiego Wschodu i Indii Zachodnich, Arcyksiążę Austrii, Książę Burgundii, Książę Brabancji, Książę Mediolanu, Książę Aten i Neopatrii, Hrabia Habsburg, Hrabia Flandrii, Hrabia Tyrolu, Hrabia Rousillon, Hrabia Barcelony, senior Biskajów, senior Moliny, Generalny Kapitan Królewskich Sił Zbrojnych i ich Najwyższy Zwierzchnik, Suwerenny Wielki Mistrz Orderu Złotego Runa, Wielki Mistrz Królewskiego Orderu Karola III, Wielki Mistrz Królewskiego Orderu Izabeli Katolickiej, Wielki Mistrz Królewskiego Orderu St. Hermenegildo, Wielki Mistrz Królewskiego Orderu Świętego Ferdynanda, Wielki Mistrz Zakonu Montesa, Wielki Mistrz Zakonu Alcántara, Wielki Mistrz Zakonu Calatrava, Wielki Mistrz Zakonu Santiago, Wielki Mistrz Zakonu Marii Ludwiki, Wielki Mistrz pozostałych Zakonów Rycerskich

W Badajoz 20 stycznia 1729 roku poślubił Marię Barbarę Robertyng-Capet-Bourgogne-Bragança (urodzona w Lizbonie 4 grudnia 1711 roku, zmarła w Aranjuez 27 sierpnia 1758 roku), córki Jana V Robertyng-Capet-Bourgogne-Bragança króla Portugalii i Marii Anny Habsburg Austriackiej, córki Leopolda I Habsburga cesarza Rzymskiego Narodu Niemieckiego, króla Węgier, Czech.

10 lipca 1746 roku w madryckim pałacu Buen Retiro nowym królem Hiszpanii obwołano Ferdynanda VI, drugiego syna Filipa V i jego pierwszej żony Marii Ludwiki Sabaudzkiej. Po śmierci najstarszego brata Ludwika, Ferdynand przyjął tytuł księcia Asturii, przysługujący desygnowanemu na następcę tronu członkowi dynastii panującej.

Ferdynand VI był równie pobożny jak ojciec i - niestety - tak samo jak on zdradzał z wiekiem coraz większą skłonność do melancholii. Współcześni sławili go za umiłowanie pokoju i łagodność. Namiętnie lubił polowanie i operę włoską, do spraw rządzenia państwem wtrącał się równie rzadko jak jego poprzednik.

Obowiązek sporządzenia generalnego spisu katastralnego. Planował również zniesienie niezliczonych podatków pośrednich i ustanowienie w ich miejsce powszechnego podatku od majątku i dochodów - nica contribución. Mimo oporu, jaki reformy budziły wśród magnaterii hiszpańskiej, polityka finansowa ministra okazała się tak skuteczna, że w ciągu kilku zaledwie lat Estemada zdołał całkowicie zrównoważyć budżet państwa.

Wszechstronne zabezpieczenia gospodarcze inicjatywy ministra obejmowały również zakładanie i subwencjonowanie manufaktur królewskich, zwłaszcza w kastylijskich ośrodkach produkcji sukna i tkanin jedwabnych. Jego też, w znacznej mierze, zasługą była rozbudowa hiszpańskiej marynarki wojennej, sieci twierdz i warowni oraz modernizacja manufaktur zbrojeniowych - co w konsekwencji znacznie zwiększyło potencjał obronny kraju. Minister Ferdynanda VI - Jose de Carvajal y Lancaster - nie dążył jednak do wplątania odbudowanej militarnie Hiszpanii w nowe awantury wojenne. Przeciwnie, był zwolennikiem polityki konsekwentnej neutralności. Z habsburską Austrią podpisano układ o podziale wzajemnych sfer wpływów we Włoszech, a z Portugalią porozumienie w kwestii delimitacji granic południowoamerykańskich posiadłości kolonialnych obu krajów. Z Wielką Brytanią Carvajal zawarł konwencję anulującą zawartą wcześniej umowę o przyznaniu jej asiento - monopolu na dostawy niewolników do kolonii hiszpańskich w Ameryce. Nowego przymierza nie zawarto tylko z Francją, Carvajal pragnął bowiem uwolnić Hiszpanię spod zbyt dokuczliwej kurateli tego państwa.

W 1756 roku po wybuchu wojny siedmioletniej następca Carvajala, Ricardo Wali, musiał stawić czoło presji zarówno Wielkiej Brytanii, jak i Francji, które starały się wciągnąć Madryt do udziału w konflikcie po ich stronie. Ostatecznie jednak udało mu się oprzeć naciskom; Hiszpania zachowała w tej wojnie ścisłą neutralność. Pokojowa polityka zagraniczna państwa stwarzała korzystne warunki kontynuacji procesu reform wewnętrznych i rozwoju gospodarczego.

Prowadził politykę neutralności kraju i stopniowo wprowadzał reformy.

Nie brat udziału w życiu politycznym w okresie panowania ojca, który znajdował się pod wpływem drugiej żony Elżbiety Farnese. Po objęciu tronu w lipcu 1764 unikat sporów i konfliktów, i taki stan rzeczy utrzymał się przez całe jego panowanie. W sprawowaniu władzy polegał na ministrze ojca, utalentowanym markizie de la Ensenada, który przeprowadził w Hiszpanii reformy administracyjne i finansowe.

Ferdynand był mecenasem sztuki i nauki. W 1752 założył w San Fernando akademię sztuk pięknych, a także ogród botaniczny i obserwatorium. Gospodarcze Towarzystwa Przyjaciół Kraju wprowadzały w Hiszpanii nowinki techniczne i rolnicze. Był oddany żonie, królowej Marii Barbarze de Braganca, dzielącej z nim zamiłowanie do muzyki i patronat nad operą.

W 1753 roku Ferdynand VI zawarł konkordat z papiestwem, dzięki czemu odzyskał prawa, których zrzekł się ostatni z Habsburgów Karol II - przede wszystkim prawo do mianowania biskupów i pobierania podatków od kleru. Po śmierci królowej Marii Barbary w 1758 roku, Ferdynand VI zapadł na melancholię i zmarł niebawem. Ponieważ nie zostawił potomstwa, korona Hiszpanii przeszła w ręce jego przyrodniego brata, wcześniej króla Neapolu, Karola III.

Koniec panowania Ferdynanda VI, 27 sierpnia 1758 roku w Aranjuez zmarła chora na astmę czterdziestosiedmioletnia królowa Barbara. Strata ukochanej małżonki ciężko dotknęła Ferdynanda; król wyjechał do pod madryckiej posiadłości Villaviciosa de Odon, gdzie żyjąc samotnie, gasł dosłownie w oczach. Zmarł 10 sierpnia 1759 - w niecały rok po śmierci żony.

Po śmierci nadano mu przydomek "el prudente" - przezorny. Następne pokolenia oceniły panowanie raczej ujemnie, przeważnie dlatego, że brak im w nim było militarnego blasku. "W przeciwieństwie do ojca - konstatuje jednak zajmująca się tym okresem dziejów Renata Pieper - doprowadził do końca rozpoczęte reformy administracyjne i oszczędził swemu krajowi dalszych wojen [...], pozostawił po sobie umocnione od wewnątrz i zabezpieczone przed wrogiem zewnętrznym państwo o zrównoważonym budżecie i uzdrowionych finansach".


Żródła:

"Wielkie Dynastie - Mit i Historia - Hiszpański Dom Panujący" Marta Schad, przekład: Ewa Morycińska-Dzius