Gaspar Felipe de Guzmán y Pimentel (urodzony w Rzymie 6 stycznia 1587 roku, zamordowany w Toro 22 lipca 1645 roku) herb

Syn Enriqua de Guzmán, II księcia d'Olivares, wicekróla Sycylii, wicekról Neapolu i Any Maríi Pimentel de Fonseca, córki Jerónimo de Acevedo y Zúniga, IV hrabiego de Monterrey.

Polityk hiszpański. Grand Hiszpanii od 10/12 kwietnia 1621 roku, XIV senior de Sanlúcar, książę de Sanlúcar la Mayor, I markiz de Eliche od 1624 roku, I książę de Sanlúcar la Mayor od 5 stycznia 1625 roku, I hrabia de Arzacollar od 30 stycznia 1632 roku, XIII hrabia de Niebla, IX książę de Medina Sidonia de las Torrres i VII markiz de Cazaza od 1636 roku do 22 lipca 1645 roku. III hrabia de Olivares od 1632 roku, a następnie I książę de Olivares. I minister Filipa IV króla Hiszpanii i faktyczny władca państwa od 1622 roku do 1643 roku .

W 1607 roku ożenił się z Inés de Zúniga y Velasco (urodzona w 1584 roku, zmarła 12 września 1647 roku), dame dworu królowej Małgorzaty, żony króla Filipa III Habsburga, córką Gaspara de Acevedo y Zúniga, V hrabiego de Monterrey, wicekróla Nowej Hiszpanii, wicekróla Peru i Inés de Velasco y Aragón, córki Inigo Fernández de Velasco, IV księcia de Frías, IX kondestabla Kastylii, VI hrabiego de Haro, II marqués de Berlanga.

W wieku 40 lat, został brutalnie zamordowany.

W wieku 14 lat został wysłany na uniwersytet, od 1604 roku czas spędzał między trzema miastami: Valladolid, Sewillą, a Madrytem. W 1607 roku Enrique zmarł, także w tym roku Gaspar ożenił się.

Olivares sprytnie zacieśniał swoją przyjaźń z młodym księciem Filipem (przyszłym Filipem IV) zjednując sobie jego uczucia.

Z racji nieletniości władcy miał stać się praktycznie, faktycznym władcą. Wiadomo, że w swoim programie zawarł chęć walki z korupcją na dworze, ograniczenie przywilejów latyfundystów kościelnych, głębokie reformy administracyjne. Ten plan miał pozostać tajny. Czyżby przez to, że ktoś go odkrył, został zamordowany?

Usiłował powstrzymać upadek polityczny i gospodarczy Hiszpanii, lecz jego nieudane reformy administracyjne (próby centralizacji), skarbowe oraz poczynania militarne przyczyniły się do spotęgowania kryzysu państwa. Zwolennik współdziałania z Habsburgami austriackimi. W 1635 roku rozszerzył obszar walk z Francją na pogranicze w Pirenejach. Po wybuchu 1640 roku powstania w Katalonii i secesji Portugalii został odwołany w 1643 roku przez królową Izabelę.

Zmarł bezdzietnie.

Guzman był mecenasem artystów i popierał takich malarzy jak Rubens, Diego Velazquez i Bartolomé Estéban Murillo oraz pisarzy: Lopę de Vegę i Quevedo y Villegas.


Żródła:

Gaspar de Guzmán "w Wikipedii"


Gaspar de Guzmán: tłumaczenie - Bogdan Pietrzyk