Hugo Karol I Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-Spain-Parma (Hugues Marie Sixte Robert Louis Jean Georges Benoît Michel de Bourbon-Parme, Carlos-Hugo de Borbón-Parma y Borbón-Busset) (urodzony w Paryżu, 8 kwietnia 1930 roku, zmarł w Barcelonie, 18 sierpnia 2010 roku) herb

Syn Franciszeka Ksawerego I Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-Spain-Parma, tytularnego księcia Parmy i Piacenzy, karlistowskiego pretendenta do tronu hiszpańskiego, króla Hiszpanii i Magdaleny Robertyng-Capet-Bourbon-Busset, córki Jerzego Robertyng-Capet-Bourbon-Busset hrabiego de Lignieres.

Tytularny książę Parmy i Piacenzy jako Carlos-Hugo I de Borbón-Parma y Borbón od 7 maja 1977 roku do 18 siernia 2010 roku, książę Asturii od 5 maja 1957 roku, książę of San Jaime od 29 września 1961 roku do 4 listopada 1963 roku, książę Madrytu od lutego 1964 roku, karlistowski pretendent do tronu hiszpańskiego i tytularny król Hiszpanii od 17 stycznia 1965 roku do 18 sierpnia 2010 roku jako Carlos Hugo I, hrabia de Montemolin od 28 września 2003 roku do 18 sierpnia 2010 roku.

Naturalizowany w Hiszpanii jako Carlos-Hugo de Borbón-Parma y Borbón na mocy Królewskiego Dekretu z 5 stycznia 1979 roku.

W Kaplicy pałacu Borghese, w Rzymie 29 kwietnia 1964 roku (rozwiódł się w Hadze, 27 maja 1981 roku) poślubił Irenę d'Orange-Nassau zur Lippe-Biesterfeld (urodzona w Baarn, 5 sierpnia 1939 roku), księżną zur Lippe-Biesterfeld, córkę Juliany d'Orange-Nassau, królowej Holandii i Bernarda zur Lippe-Biesterfeld księcia-małżonka Holandii.

Kompromitacji ideowej przyczynił karlistów syn "Ksawerego I" - Karol Hugon (Don Carlos Hugo de Borbón-Parma y de Borbón-Busset), na którego rzecz ojciec "abdykował" 17 stycznia 1965 roku (Acto de Puchheim).

Poślubiony bez zgody niderlandzkiego parlamentu, co wykluczyło księżniczkę Irenę i jej potomstwo z sukcesji niderlandzkiego tronu. W 1979 roku zrzekł sie z pretensji do karlikowskiego tronu Hiszpanii, ale ponownie zgłosił pretensji i przyjął tytuł hrabiego Montemolin 28 września 2003 roku), głowa Parmeńskiej Rodziny Książęcej od 1977 roku. Ekscentryczny pretendent - wydalony przez Franco z Hiszpanii w 1968 roku - okazał się zwolennikiem "demokracji ludowej", "uspołecznienia środków produkcji" oraz "społeczeństwa alternatywnego" i założycielem przez siebie w 1976 roku Partię Karlistowską (Partido Carlista) wprowadził do antyfrankistowskiej opozycji demokratycznej i przypisał jej program "monarchii socjalistycznej". Będący aż nazbyt oryginalną reinterpretacją doktryny karlistowskiej, którą ideolog tej partii - Josep Carles Clemente nazwał "politycznym przejściem" (transición política) w kierunku karlistowskim "ludowej" i "społecznej", zrzucającego balast karlizmu "integrystycznego" i "arystokratycznego", a stającego w awangardzie ogólnoświatowego ruchu "wyzwoleńczego" pod 3 przewodnimi hasłami: 1. "samostanowienia" (autodeterminación); 2. "konfederacji" (confederación); 3. "socjalizmu samorządowego" (socialismo autogéstión).

"Tradycjonalistyczny inaczej" pretendent zrzekł się jednak w 1977 roku aspiracji do korony na audiencji pojednawczej u Jana Karola I, a w 1980 roku zrezygnował z kierowania partią, która też wkrótce zniknęła ze sceny politycznej.

Najmniejszej cechy legitymizmu nie ma w oczach karlistów również (legalna jedynie pozytywnie) władza Jana Karola I, który nie jest królem katolickim (el Rey Católico), skoro zatwierdził laicką konstytucję. Jego królestwo nie jest "prawdziwą monarchią" (monarquía verdadera), a jedynie "ukoronowaną republiką partiokratyczną" (república partitocrática coronada).

W powstałej sytuacji karliści uznali, że "na tronie" panuje wakans, co umożliwiło im ponowne zjednoczenie Wspólnoty podczas zorganizowanego w Eskurialu Kongresu Jedności w maju 1986 roku.

W 1977 roku, po śmierci swojego ojca, Karol Hugo odziedziczył pretensje do książęcego tronu Parmy. Wcześniej, 28 czerwca 1963 roku wyrokiem sądu we francuskim La Seine, zmienił imię na Charles Hugues i został obywatelem Francji. Od 1980 roku jest również naturalizowanym obywatelem Hiszpanii.

20 maja 1952 roku karliści oficjalnie ogłosili ojca Karola Hugona, Ksawerego, królem Hiszpanii. W praktyce Ksawery został kolejnym karlistowskim pretendentem do hiszpańskiego tronu pod imieniem Javier I i znalazł się w opozycji do generała Franco, który na tronie Hiszpanii widział Jana Karola Burbona, wnuka króla Alfonsa XIII. W 1956 roku rząd hiszpański wygnał Ksawerego z kraju. 5 maja 1957 roku Ksawery ogłosił Karola Hugona, księciem Asturii i diukiem San Jaime, a w lutym 1964 roku księciem Madrytu.

W 1972 roku Ksawery został ranny w wypadku samochodowym, a Karol Hugo został przywódcą karlistów i zainicjował powstanie nowej odmiany karlizmu - przekształcając go w ruch socjalistyczny. Pozyskał również nowych zwolenników (i sponsorów) dla socjalistycznego karlizmu, ale też zraził do niego wieli starych karlistów. Jego matka i młodszy brat Sykstus Henryk odcięli się od niego i pozostali przy starym ruchu karlistowskim.

W sierpniu 1975 roku ojciec Ksawery abdykował na korzyść Karola Hugona. Po śmierci generała Franco karliści trwale się podzielili się i nie potrafili już zainteresować opinii publicznej swoją sprawą. W maju 1976 roku dwóch karlistów zostało zastrzelonych przez prawicowych zamachowców, incident nazwano Masakrą w Montejurra. W pierwszych demokratycznych wyborach, 15 czerwca 1977 roku, do senatu dostał sie tylko jeden karlista - niezrzeszony dziennikarz i pisarz Fidel Carazo z Sorii. W wyborach parlamentarnych w 1979 roku, karliści w koalicji z Unión Nacional zdobyli jedno miejsce w kongresie madryckim. Od tego czasu, karliści nie mieli już swojej reprezentacji w parlamencie, a jedynie w radach miejskich. Karol Hugo w 1979 roku zrzekł się karlistowskich pretensji i na mocy dekretu króla Jana Karola I został naturalizowanym obywatelem Hiszpanii jako Carlos-Hugo de Borbón-Parma y Borbón-Busset. W 1980 roku wycofał się w polityki I opuścił nową partię Partido Carlista, którą wcześniej sam utworzył. Partia ta weszła do Zjednoczonej Lewicy. W 2002 roku Karol Hugo podarował archiwa swojej rodziny Narodowemu Archiwum Historycznemu Hiszpanii. Przeciwko podarunkowi zaprotestował brat Karola Hugona - Sykstus Henryk.

28 września 2003 roku we francuskim Arbonne, Karol Hugo ponownie ogłosił się karlistowskim pretendentemi ogłosił, że od tej pory będzie używać tytułu hrabiego Montemolin (hiszp. conde de Montemolín), a trojgu ze swoich dzieci nadał karlistowskie tytuły; księcia Madrytu (duque de Madrid), księcia San Jaime (duque de San Jaime) i księżnej Gernika (duquesa de Gernika).

Zaręczyny Karola Hugona z Ireną, księżniczką holenderską, córką królowej Juliany, spowodowały kryzys konstytucjonalny w Holandii. Irena poprzez zamążpójście straciła prawo do sukcesji tronu, ponieważ rząd odmówił uchwalenia prawa pozwalającego na małżeństwo i jej matka nie mogła udać się do Rzymu, aby skonsultować z Ireną sprawę jej małżeństwa i przejścia na katolicyzm. Rząd nie uchwalił prawa z powodu karlistowskich pretensji do tronu Hiszpanii Karola Hugona. Następczyni tronu Holandii nie mogła jednocześnie nosić kontrowersyjnego tytułu pretendentki do tronu innego państwa, a w razie gdyby Irena została królową Holandii - konstytucja Holandii nie pozwala monarsze holenderskiemu na noszenie korony innego państwa.

Karol Hugo i Irena pobrali się w Bazylice Santa Maria Maggiore. Ślubu udzielił im kardynał Paolo Giobbe, były nuncjusz apostolski w Holandii. Na ślubie nie było żadnego członka holenderskiej rodziny królewskiej, rodzice panny młodej oglądali ceremonię w telewizji. Karol Hugo i Irena udali się na prywatną audiencję do papieża Pawła VI. Miesiąc miodowy spędzili w Las Palmas de Gran Canaria, a następnie zamieszkali w Madrycie. Rozwiedli się w 1981 roku, a po rozwidzie wyjechał do satnów Zjednoczonych.


Żródła:

KARLIZM


Karol Hugo Parmeński "w Wikipedii"


Carlo Ugo of Bourbon w "Geneall" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk

26-04-2022