Hugo Karol I Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-Spain-Parma (Hugues Marie Sixte Robert Louis Jean Georges Benoît Michel de Bourbon-Parme, Carlos-Hugo de Borbón-Parma y Borbón-Busset) (urodzony w Paryżu 8 kwietnia 1930 roku, zmarł w Barcelonie 18 sierpnia 2010 roku) herb

Syn Franciszeka Ksawerego I Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-Spain-Parma, tytularnego księcia Parmy i Piacenzy, karlistowskiego pretendenta do tronu hiszpańskiego, króla Hiszpanii i Magdaleny Robertyng-Capet-Bourbon-Busset, córki Jerzego Robertyng-Capet-Bourbon-Busset hrabiego de Lignieres.

Tytularny książę Parmy i Piacenzy od 7 maja 1977 roku do 18 siernia 2010 roku jako Carlos-Hugo I de Borbón-Parma y Borbón. Książę Asturii od 5 maja 1957 roku. Książę of San Jaime od 29 września 1961 roku do 4 listopada 1963 roku. W lutym 1964 roku przyjął tytuł księcia Madrytu i zaliczony do rycerzy Zakonu Złotego Runa. Karlistowski pretendent do tronu hiszpańskiego i tytularny król Hiszpanii od 20 kwietnia 1975 roku do 5 stycznia 1979 roku jako Carlos Hugo I. Hrabia de Montemolin od 28 września 2003 roku.

Naturalizowany w Hiszpanii jako Carlos-Hugo de Borbón-Parma y Borbón na mocy Królewskiego Dekretu z 5 stycznia 1979 roku.

W Kaplicy pałacu Borghese, w Rzymie 29 kwietnia 1964 roku (rozwiódł się w Hadze 27 maja 1981 roku) poślubił Irenę d'Orange-Nassau zur Lippe-Biesterfeld (urodzona w Utrecht, Pałac Soestdijk 5 sierpnia 1939 roku) księżną zur Lippe-Biesterfeld, córkę Juliany d'Orange-Nassau królowej Holandii i Bernarda zur Lippe-Biesterfeld księcia-małżonka Holandii.

Kompromitacji ideowej przyczynił karlistów syn "Ksawerego I" - Karol Hugon (Don Carlos Hugo de Borbón-Parma y de Borbón-Busset), na którego rzecz ojciec "abdykował" 17 stycznia 1965 roku (Acto de Puchheim).

Poślubiony bez zgody niderlandzkiego parlamentu, co wykluczyło księżniczkę Irenę i jej potomstwo z sukcesji niderlandzkiego tronu. W 1979 roku zrzekł sie z pretensji do karlikowskiego tronu Hiszpanii, ale ponownie zgłosił pretensji i przyjął tytuł hrabiego Montemolin 28 września 2003 roku), głowa Parmeńskiej Rodziny Książęcej od 1977 roku. Ekscentryczny pretendent - wydalony przez Franco z Hiszpanii w 1968 roku - okazał się zwolennikiem "demokracji ludowej", "uspołecznienia środków produkcji" oraz "społeczeństwa alternatywnego" i założycielem przez siebie w 1976 roku Partię Karlistowską (Partido Carlista) wprowadził do antyfrankistowskiej opozycji demokratycznej i przypisał jej program "monarchii socjalistycznej". Będący aż nazbyt oryginalną reinterpretacją doktryny karlistowskiej, którą ideolog tej partii - Josep Carles Clemente nazwał "politycznym przejściem" (transición política) w kierunku karlistowskim "ludowej" i "społecznej", zrzucającego balast karlizmu "integrystycznego" i "arystokratycznego", a stającego w awangardzie ogólnoświatowego ruchu "wyzwoleńczego" pod 3 przewodnimi hasłami: 1. "samostanowienia" (autodeterminación); 2. "konfederacji" (confederación); 3. "socjalizmu samorządowego" (socialismo autogéstión).

"Tradycjonalistyczny inaczej" pretendent zrzekł się jednak w 1977 roku aspiracji do korony na audiencji pojednawczej u Jana Karola I, a w 1980 roku zrezygnował z kierowania partią, która też wkrótce zniknęła ze sceny politycznej.

Najmniejszej cechy legitymizmu nie ma w oczach karlistów również (legalna jedynie pozytywnie) władza Jana Karola I, który nie jest królem katolickim (el Rey Católico), skoro zatwierdził laicką konstytucję. Jego królestwo nie jest "prawdziwą monarchią" (monarquía verdadera), a jedynie "ukoronowaną republiką partiokratyczną" (república partitocrática coronada).

W powstałej sytuacji karliści uznali, że "na tronie" panuje wakans, co umożliwiło im ponowne zjednoczenie Wspólnoty podczas zorganizowanego w Eskurialu Kongresu Jedności w maju 1986 roku.

W 1977 roku, po śmierci swojego ojca, Karol Hugo odziedziczył pretensje do książęcego tronu Parmy. Wcześniej, 28 czerwca 1963 roku wyrokiem sądu we francuskim La Seine, zmienił imię na Charles Hugues i został obywatelem Francji. Od 1980 roku jest również naturalizowanym obywatelem Hiszpanii.

20 maja 1952 roku karliści oficjalnie ogłosili ojca Karola Hugona, Ksawerego, królem Hiszpanii. W praktyce Ksawery został kolejnym karlistowskim pretendentem do hiszpańskiego tronu pod imieniem Javier I i znalazł się w opozycji do generała Franco, który na tronie Hiszpanii widział Jana Karola Burbona, wnuka króla Alfonsa XIII. W 1956 roku rząd hiszpański wygnał Ksawerego z kraju. 5 maja 1957 roku Ksawery ogłosił Karola Hugona, księciem Asturii i diukiem San Jaime, a w lutym 1964 roku księciem Madrytu.

W 1972 roku Ksawery został ranny w wypadku samochodowym, a Karol Hugo został przywódcą karlistów i zainicjował powstanie nowej odmiany karlizmu - przekształcając go w ruch socjalistyczny. Pozyskał również nowych zwolenników (i sponsorów) dla socjalistycznego karlizmu, ale też zraził do niego wieli starych karlistów. Jego matka i młodszy brat Sykstus Henryk odcięli się od niego i pozostali przy starym ruchu karlistowskim.

W sierpniu 1975 roku ojciec Ksawery abdykował na korzyść Karola Hugona. Po śmierci generała Franco karliści trwale się podzielili się i nie potrafili już zainteresować opinii publicznej swoją sprawą. W maju 1976 roku dwóch karlistów zostało zastrzelonych przez prawicowych zamachowców, incident nazwano Masakrą w Montejurra. W pierwszych demokratycznych wyborach, 15 czerwca 1977 roku, do senatu dostał sie tylko jeden karlista - niezrzeszony dziennikarz i pisarz Fidel Carazo z Sorii. W wyborach parlamentarnych w 1979 roku, karliści w koalicji z Unión Nacional zdobyli jedno miejsce w kongresie madryckim. Od tego czasu, karliści nie mieli już swojej reprezentacji w parlamencie, a jedynie w radach miejskich. Karol Hugo w 1979 roku zrzekł się karlistowskich pretensji i na mocy dekretu króla Jana Karola I został naturalizowanym obywatelem Hiszpanii jako Carlos-Hugo de Borbón-Parma y Borbón-Busset. W 1980 roku wycofał się w polityki I opuścił nową partię Partido Carlista, którą wcześniej sam utworzył. Partia ta weszła do Zjednoczonej Lewicy. W 2002 roku Karol Hugo podarował archiwa swojej rodziny Narodowemu Archiwum Historycznemu Hiszpanii. Przeciwko podarunkowi zaprotestował brat Karola Hugona - Sykstus Henryk.

28 września 2003 roku we francuskim Arbonne, Karol Hugo ponownie ogłosił się karlistowskim pretendentemi ogłosił, że od tej pory będzie używać tytułu hrabiego Montemolin (hiszp. conde de Montemolín), a trojgu ze swoich dzieci nadał karlistowskie tytuły; księcia Madrytu (duque de Madrid), księcia San Jaime (duque de San Jaime) i księżnej Gernika (duquesa de Gernika).

Zaręczyny Karola Hugona z Ireną, księżniczką holenderską, córką królowej Juliany, spowodowały kryzys konstytucjonalny w Holandii. Irena poprzez zamążpójście straciła prawo do sukcesji tronu, ponieważ rząd odmówił uchwalenia prawa pozwalającego na małżeństwo i jej matka nie mogła udać się do Rzymu , aby skonsultować z Ireną sprawę jej małżeństwa i przejścia na katolicyzm. Rząd nie uchwalił prawa z powodu karlistowskich pretensji do tronu Hiszpanii Karola Hugona. Następczyni tronu Holandii nie mogła jednocześnie nosić kontrowersyjnego tytułu pretendentki do tronu innego państwa, a w razie gdyby Irena została królową Holandii - konstytucja Holandii nie pozwala monarsze holenderskiemu na noszenie korony innego państwa.

Karol Hugo i Irena pobrali się w Bazylice Santa Maria Maggiore. Ślubu udzielił im kardynał Paolo Giobbe, były nuncjusz apostolski w Holandii. Na ślubie nie było żadnego członka holenderskiej rodziny królewskiej, rodzice panny młodej oglądali ceremonię w telewizji. Karol Hugo i Irena udali się na prywatną audiencję do papieża Pawła VI. Miesiąc miodowy spędzili w Las Palmas de Gran Canaria, a następnie zamieszkali w Madrycie. Rozwiedli się w 1981 roku, a po rozwidzie wyjechał do satnów Zjednoczonych.


Żródła:

KARLIZM


Karol Hugo Parmeński "w Wikipedii"


Carlo Ugo of Bourbon w "Geneall" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk