Jaime (Jakub) I/III (Jaime Pío Juan Carlos Bienvenido Sansón Pelayo Hermenegildo Recaredo Álvaro Fernando Gonzalo Alfonso María de los Dolores Enrique Luis Roberto Francisco Ramiro José Joaquín Isidro Leandro Miguel Gabriel Rafael Pedro Benito Felipe de Borbón y de Borbón-Parma) Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-Spain (urodzony w Vevey, Szwajcaria 27 czerwca 1870 roku, zmarł w Paryżu 2 października 1931 roku) herb

Syn Karola (VII) Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-Spain pretendenta do tronu hiszpańskiego i Małgorzaty Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-Spain-Parma, córki Karola III Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-Spain księcia Parmy i Ludwiki Marii Teresy Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme, córki Karola Ferdynanda Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme księcia de Berry

Infant hiszpański. II książę Madrytu i Anjou od 1901 roku do 1931 roku. Karlistowski król Kastylii jako Jaime I de Borbón y Borbón, karlistowski król Aragonii jako Jaime III de Borbón y Borbón, karlistowski król Hiszpanii jako Jaime III de Borbón y Borbón od 18 lipca 1909 roku do 2 października 1931 roku, głowa Królewskiego Domu Francji i legitymistyczny król Francji jako Jacques I de Borbón y Borbón od 18 lipca 1909 roku do 2 października 1931 roku. Książę Andegawenii jako Jacques de Borbón y Borbón od 1918 roku do 2 października 1931 roku.

Został ochrzony w La Tour-de-Peilz 30 czerwca 1870 roku. 2 sierpnia został przez ojca proklamowany karlistowskim księciem Asturii. Don Jaime odebrał wykształcenie w jezuickich szkołach College de Vaugirard w Paryżu oraz Beaumont College w Old Windsor. Od 1890 roku uczęszczał do Terezjańskiej Akademii Wojskowej Wiener Neustadt. Po śmierci swojego dziadka, Don Juana, został 18 sierpnia 1887 roku ogłoszony przez legitymistów delfinem Francji.

W 1896 roku otrzymał przydział do armii rosyjskiej. Szybko osiągnął rangę podpułkownika regimentu gwardii grodzieńskich huzarów. W latach 1900-1901 brał udział w ekspedycji przeciwko powstaniu bokserów w Chinach, walcząc w bitwie pod Beitang. W latach 1904-1905 brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej. Walczył m.in. w bitwach pod Liaoyang i Vafangon. W międzyczasie odbył podróż do Indochin, gdzie zawarł znajomość z tamtejszym gubernatorem generalnym Paulem Doumerem, późniejszym prezydentem Francji.

Don Jaime wystąpił w 19091 roku z rosyjskiej armii i przez następne lata mieszkał głównie w swoim majątku Schloss Frohsdorf w Lanzenkirchen w Austrii oraz w swoim apartamencie przy Avenue Hoche w Paryżu. Często odwiedział Hiszpanię. Był również właścicielem majątku ziemskiego Villa dei Borbone w Tenuta Reale we Włoszech, który odziedziczył po swojej matce. Podczas I wojny światowej, jako były oficer rosyjskiej armii, znajdował się w areszcie domowym w Schloss Frohsdorf.

Po śmierci 4 listopada 1909 roku w Varese we Włoszech "Karola VII" dziedzicem praw sukcesyjnych dwu koron burbońskich: hiszpańskiej i francuskiej został Don Jaime ("Jakub III"), który pod koniec XIX wieku służył w rosyjskim pułku huzarów grodzieńskich w Warszawie. Nowym delegatem-szefem Wspólnoty został profesor Bartolomé Feliú y Pérez (żył w latach1843-1918), który powołał młodzieżowe oddziały paramilitarne Requeté (w wolnym przekładzie: "super"), które chrzest bojowy przeszły 28 maja 1911 roku podczas starć z policją antykościelnego rządu Canalejasa. W 1913 roku Don Jaime przeprowadził (wzorując się na strukturze Action Française) reorganizację Wspólnoty, nazwanej teraz Comunión Legitimista Carlista. Powołane zostały Wydziały: Propagandy, Organizacyjny, Młodzieżowy - z sekcją chłopięcą: pelayos (od imienia pierwszego bohatera rekonkwisty, zwycięzcy spod Cavadongi w 718 roku, króla Pelayo) i dziewczęcą: margaritas, Sportowy, Bojowy (requeté), Skarbu, Tradycji, Prasy, Wyborczy, Akcji Społecznej, Duchowieństwa oraz Obrony Praw Legitymistycznych. Wspólnota zwiększyła także swój stan posiadania w Kortezach do 4 senatorów i kilkunastu deputowanych.

Nabrany za "Jakuba III" rozpęd organizacyjny został jednak wkrótce wyhamowany 2 kolejnymi kryzysami; pierwszy spór rozgorzał wokół problemu ewolucji regionalizmu katalońskiego w kierunku nacjonalistycznym. Jeden z wybitnych teoretyków karlistowskim w pokoleniu jaimistos, i sam Katalończyk - Salvador Minguijón y Adrián (żył w latach 1874-1959), jako próbę wyjścia z impasu pomiędzy centralizmem a separatyzmem, przedstawił koncepcję (La crisis del Tradicionalismo en Espana, z 1914 roku) sojuszu z siłami ideowo pokrewnymi, choć ignorującymi legitymizm, tj. "integrystami" Nocedala, umiarkowanie nacjonalistyczne Regionalistyczną Ligą Katalońską oraz frakcją Antonia Maury w Partii Konserwatywnej. Wymagało to jednak zarówno zgody na postulat pełnej autonomii administracyjnej Katalonii, jak ponownego odłożenia na bok kwestii dynastycznej. "Jakub III" pozwolił na swobodną dyskusję w prasie karlistowskiej, ale w 1915 roku odrzucił propozycję Minguijóna.

Formalny rozłam we Wspólnocie nastąpił jednak dopiero na tle sporu "orientacyjnego" wobec stron walczących w I wojnie światowej. Don Jaime, sympatyzujący z Domem Romanowów i z Francją, opowiadał się po stronie Ententy, natomiast główny teoretyk karlistowski - Vázquez de Mella uważał, że Niemcy i Austro-Węgry bronią w tej wojnie zasady monarchicznej przed masońskim demoliberalizmem. Kiedy już w czasie Konferencji Wersalskiej Don Jaime podtrzymał stanowisko antyniemieckie (Manifiesto y desautorización, z 30 stycznia 1919 roku), zostało ono oprotestowane przez Mellę, które pociągnęło za sobą wykluczenie go ze Wspólnoty (Manifiesto de Biarritz, z 15 lutego 1919 roku). Mella założył wówczas Partię Tradycjonalistyczną (Partido Tradicionalista), do której przeniosła się znacząca większość karlistów, w tym dyrektor oficjalnego organu Wspólnoty: "El Correo Espanol" - Miguel Fernández Penaflor (żył w latach 1877-1935), uznając, iż wykluczenie Melli było aktem arbitralnego "cezaryzmu". Z wybitniejszych działaczy przy "Jakubie III" pozostali: promotor proalianckich deklaracji - Francisco Martín Melgar (żył w latach 1849-1926) oraz szef Wspólnoty w Katalonii - Miguel Junyent Rovira (żył w latach 1871-1936).

Kolejna zmiana na legitymistycznym "tronie" zbiegła się znowu w czasie z wygnaniem 14 kwietnia 1931 roku realnie panującego władcy konstytucyjnego - Alfonsa XIII oraz proklamowaniem II Republiki, od początku zdominowanej przez elementy lewicowe i fanatycznie antykatolickie. Po bezpotomnej śmierci "Jakuba III" sukcesja przypadła jego 82-letniemu stryjowi - jako "Alfonsowi-Karolowi I" w Hiszpanii, i "Karolowi XII" we Francji;

23 września 1931 roku Don Jaime przyjął Alfonsa XIII w swoim paryskim apartamencie. 25 września Don Jaime złożył Alfonsowi i jego żonie, królowej Wiktorii Eugenii, wizytę w Hotel Savoy d'Avon niedaleko Fontainebleau. Alfons otrzymał wówczas od Don Jaime wstęgę Orderu Świętego Ducha. Don Jaime zmarł kilka dni po spotkaniu z Alfonsem.


Żródła:

KARLIZM