Juan III Carlos María de los Dolores Juan Isidro Francisco Quirino Antonio Miguel Gabriel Rafael Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-Spain (urodzony w Aranjuez 15 maja 1822 roku, zmarł w Brighton, Suxess 21 listopada 1887 roku) herb

Syn Karol (VI) Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-Spain, infanta Hiszpanii, hrabiego de Montemolin, pretendent do tronu hiszpańskiego i Karoliny Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-Spein-Two Sicilies, córki Franciszka I Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-Spein-Two Sicilies króla Obojga Sycylii.

Infant Hiszpanii, hrabia de Montizón od 1861 roku do 2 czerwca 1860 roku. Karlistowski król Hiszpanii od 2 czerwca 1860 roku do 3 października 1868 roku jako Juan III de Borbón y Barganza. Po śmierci Henryka V de Bourbon hrabiego de Chambord 24 sierpnia 1883 roku, stał się, zgodnie z zasadą primogenitury został głową Królewskiego Domu Francji i legitymistycznym król Francji jako Juan III de Borbón y Barganza i tytuł utrzymał do swojej śmierci 21 listopada 1887 roku.

W Modenie 6 lutego 1847 roku poślubił Marię Beatrix Habsburg-Baudemont-Vaudemont-Lotaryński-d'Este (urodzona w Modenie 13 lutego 1824 roku, zmarła w Görz 18 marca 1906 roku), córkę Franciszka IV Habsburg-Baudemont-Vaudemont-Lotaryński-d'Este księcia Modeny, Reggio, Mirandoli i Marii Beatrice Sabaudzkiej.

Na mocy testamentu króla Henryka V króla Francji, został następcą tronu francuskiego.

Jan urodził się w Pałacu Królewskim w Aranjuez jako młodszy syn infanta Karola Izydora Hiszpańskiego (młodszego brata króla Ferdynanda VII).

W 1833 roku rodzina Jana przeniosła się do Portugalii. W tym samym roku, we wrześniu zmarł wuj Jana - król Ferdynand VII, a królową została jego starsza córka - Izabela. Ojciec Jana, który nie uznał sankcji pragmatycznej, zgłosił pretensje do tronu Hiszpanii jako Karol V powołując się na prawo salickie. W czerwcu 1834 roku Jan razem z rodziną przeniósł się do Anglii, gdzie zamieszkał w Gloucester Lodge, w Brompton, a następnie Alverstoke w Hampshire. Kiedy w Hiszpanii wybuchła I wojna karlistowska między zwolennikami Izabeli II a zwolennikami Karola V, Jan pozostał w Hiszpanii i nie odegrał w wojnie żadnej roli.

15 stycznia 1837 roku Kortezy kontrolowane przez królową Izabelę II, przyjęły ustawę, którą następnie ratyfikowała królowa-regentka Maria Krystyna Sycylijska, która wykluczyła Jana, jego ojca, braci i ewentualnych potomków z sukcesji hiszpańskiej. Jednocześnie rodzinie Jana odebrano prawo do posługiwania się tytułem infantów Hiszpanii. Karliści nie uznali tego prawa za obowiązujące i nie podporządkowali się do niego.

W 1847 roku Jan poślubił Marię Beatrycze Habsburg-Este, arcyksiężniczkę Austrii. Para miała dwóch synów:

Karola, księcia Madrytu,

Alfonsa Karola, księcia San Jaime.

Jan i Beatrycze najpierw zamieszkali w Modenie, ale opuścili ją podczas rewolucji 1848 roku. Po krótkim okresie, który spędzili w Austrii, przenieśli się do Londynu, gdzie urodził się ich młodszy syn. Mimo że rodzina Jana i jego żona byli konserwatywni i niezwykle religijni, sam Jan miał poglądy liberalne. Rozstał się z żoną, która wróciła do Modeny i tam sama wychowywał ich dwóch synów.

Karliści po śmierci "Karola VI" w kwestii personalno-dynastycznej kolejnego króla de iure w osobie - "Jana III", który przynosił im wstyd swoim ostentacyjnym wolnomyślicielstwem i lekceważeniem własnych praw do tronu.

Jan nie odegrał żadnej roli w 1860 roku, podczas powstania karlistów, dowodzonego przez jego starszego brata - Karola Ludwika, hrabiego Montemolín. 21 kwietnia Karol Ludwik został pojmany przez oddziały Izabeli II i zmuszony do zrzeczenia się swoich praw do korony. 2 czerwca Jan wydał deklarację, w której ogłosił się królem Hiszpanii jako Jan III (Juan III), mimo że dotychczas nosił tytuł hrabiego Montizón (conde de Montizón). W deklaracji Jan wspomniał o postępie, co zniechęciło do niego wielu konserwatywnych karlistów, którzy odmówili wspierania go.

Pronunciamento generałów Prima i Serrano, którzy 29 września 1868 roku obalili i wygnali Izabelę II, otworzyło okres "sześciolecia demokratycznego" (Sexenio Democrático), które miało 3 etapy: dyktatury skłóconych puczystów; groteskowej, demokratycznej monarchii "z konkursu", ogłoszonego przez Kortezy w 1870 roku, który "wygrał" brat króla Włoch, Amadeusz Sabaudzki, panujący od 2 stycznia 1871 roku do abdykacji 11 lutego 1873 roku; wreszcie I Republiki, zdominowanej przez anarchistów, socjalistów i separatystów. W ciągu niespełna 2 lat dokonała się czterokrotna wymiana prezydentów; wobec kompromitacji monarchii liberalnej z jednej strony, a anarchii republikańskiej, znaczonej już "tradycyjnie" mordowaniem księży i podpalaniem kościołów, z drugiej strony, szanse karlistów znacznie wzrosły. Zwiększało je jeszcze to, że 3 października 1868 roku karlistom udało się wreszcie nakłonić liberalnego "Jana III" do rezygnacji z praw dynastycznych na rzecz 20-letniego syna (Karola), przygotowanego wybornie do zadań monarchy katolickiego przez babkę - portugalską księżniczkę Marię Teresę de Beira, która w Karcie dla Hiszpanów (Carta de la Princessa de Beira a los espanoles, 25 wrzęśnia 1864 roku) wprowadziła jako pierwsza oficjalnie "lemat" karlistowski: "Bóg - Ojczyzna - Stare Prawa - Król".

Kiedy Jan opuścił Hiszpanię, jego brat Karol Ludwik stwierdził, że jego abdykacja jest nieważna. 15 czerwca Karol Ludwik oświadczył, że podpisał abdykację wbrew swojej woli. Jan odmówił uznania deklaracji brata i zanim Karol Ludwik zmarł w styczniu 1861 roku, było jednocześnie dwóch karlistowskich pretendentów do tronu Hiszpanii. W latach 60. popularność królowej Izabeli II ciągle malała, a Jan ze względu na liberalne poglądy nie był dla karlistów odpowiednim pretendentem. W 1866 roku starszy syn Jana, Karol (wtedy osiemnastoletni), poprosił ojca, aby abdykował na jego rzecz, ale Jan odmówił. 3 października 1868 roku Jan podpisał akt abdykacji w Paryżu. Pozostał aktywnym zwolennikiem swojego syna i nieustannie zabiegał o "odzyskanie" tronu Hiszpanii przez Karola (trzecia wojna karlistowska). Po abdykacji Jan mieszkał głównie w Anglii, w miasteczku Hove, niedaleko Brighton. Używał imienia Mr. Montagu. Mieszkał z Angielką, z którą miał syna i córkę.

24 sierpnia 1883 roku, zmarł bezdzietnie daleki kuzyn Jana, Henryk, hrabia Chambord. Henryk był ostatnim legitymistycznym pretendentem do tronu Francji. Wdowa po Henryku i mniejszość z jego zwolenników opowiedziała się za Janem jako następcą Henryka, ponieważ był najstarszym męskim potomkiem króla Ludwika XIV Burbona. Nazwali Jana Janem III (Jean III), królem Francji i Nawarry. Jan wydał deklarację, w której przyjął nowe tytuły, ale nigdy nie był aktywnym pretendentem, poświęcił się raczej sprawie hiszpańskiej.

Jan zmarł w swoim domu przy 25 Seafield Road, w Hove, w 1887 roku. Jego pogrzeb odbył się 24 listopada w kościele Świętego Serca w Hove, w obecności dwóch synów Jana. Jego ciało zostało zabrane do Triestu, gdzie pochowano je w kaplicy świętego Karola Borromeo w Bazylice di San Giusto.


Żródła:

KARLIZM


Jan (III) Burbon "w Wikipedii"