Joaquín Blake y Joyes (urodzony w Vélez-Málaga, 19 sierpnia 1759 roku, zmarł w Valladolid, 27 April 1827 roku) herb

Członek Rady Regencyjnej Królestwa od 8 grudnia 1810 roku do 22 stycznia 1812 roku.

Był potomkiem szlachetny irlandzkiej. Wstąpił do armii jako kadet w América Infantry Regiment 10 stycznia 1774 roku, mając piętnaście lat. 18 wrzesień 1775 roku został promowany na młodszego porucznika.

Hiszpański oficer, który brał udział we francuskiej rewolucji w latach 1792-1802 i w wojnie na Półwyspie Iberyjskim w latach 1807-1814.

Częściowo irlandzkie desydent. Jego matka pochodziła z Galicji a ojciec Irishman. Urodził się w Vélez-Málaga w arystokratycznej rodzinie. W młodości wziął udział w stopniu podporucznika grenadierów w amerykańskiej wojnie o niepodległość, biorąc udział w nieudanym oblężeniu Gibraltaru w 1783 roku.

W następnych latach Blake wziął udział w oblężeniu Gibraltaru i okupacji portu Mahon. 13 lipca 1781 roku awansował do stopnia grand porucznika, a wkrótce potem - 1 marca 1782 roku podporucznika. Po pokoju w Wersalu (1783) wrócił do Półwyspu Iberyjskiego, gdzie 27 czerwca 1784 roku został przeniesiony do Kadet Akademii w Puerto de Santa María, niedaleko Kadiz w randze "vivo" poruczniku. W następnych latach został promowany do rangi:

- grenadier porucznik - 9 czerwca 1787 roku,

- kapitana - 12 sierpień 1791 roku.

W chwili wybuchu wojny z Francją w 1793 roku, jako kapitan wziął udział w inwazji na Roussillon, w walkach pod Sare (25 kwietnia) i pod Urrugne (5 maja) - oba położone we francuskim departmencie Zachodnich Pirenejów. W trakcie bitwy został ranny w San-Lorenzo-de-la-Muga w 1794 roku.

W Kastylijskim Regimencie został awansowany na majora, za szyblie przygotowanie żołnierzy i uzyskanie gotowości ich w działaniach armii w rejonie Roussillon. 19 sierpnia 1794 roku w bitwie został ranny podczas ataku na Mugę.

W 1795 roku został mianowany na stopień porucznika-pułkownika. 4 września otrzymał stopień pułkownika. W 1802 roku został generałem, a wkrótce w czasie wojny z Francją, w czerwecu 1808 roku awansował do stopnie lieutenant-general.

W 1808 roku został generałem broni. Nastepnie został mianowany szefem armii Galicji, podczas francuskiej inwazji i walczył przeciwko napoleońskiej armii.

14 lipca 1808 roku został pokonany w bitwie pod Medina del Rio Seco. W czasie francuskiego odwrótu po przegranej bitwie pod Bailén, Blake zajął pozycje naprzeciwko wroga nad brzegiem rzeki Ebro. 31 października marszałek Lefebvre stojacy na czele IV Korpusu najechał na Blake'a z 19.000 żołnierzy w Pancorbo. Szybki manewr Blake zapobiegł unicestwieniu hiszpańskiej armii.

Cesarz Napoleon wysyłał Lefebvre i Victor w pościg. Francuzi byli nieostrożni i pozostawienie rozproszonych sił podczas pościgu, spowodowało iż 5 listopada Blake znowu zaskoczył swoich wrogów. W bitwie pod Valmaseda, nagły odwrót Blake spowodował odwrócenie ról i w konsekwencji śmiały atak na francuską awangardę, zadając klęskę dywizji generała Vilatte. Jednak kolejny francuski korpus który dołączył do pościgu, zmusił Blake do ucieczki na zachód, uniknąjąc okrążenia.

Blake postanowił dokonać kolejnego ataku i w bitwie pod Espinoza de los Monteros w Górach Kantabryjskich w dniach 10-11 listopada 1808 roku starł się z wojskami francuskimi. Marszałek Victor, chcąc pomścić za swoje wcześniejsze upokorzenia z rąk Blake rzucił wszystkie swoje oddziały przeciwko Hiszpanom. Następnego dnia jednak dobrze skoordynowany atak francuski i rozbił wojska Blake'a.

Chociaż Blake stracił tylko 3001 ludzi na polu bitwy, tysiące innych żołnierzy było w rozproszeniu. Armia Galicji został nieodwracalnie zniszczona. Blake na czele rzoproszonego wojska w wyczerpującym marszu na zachód w kierunku wzgórza, wyprzedził swoich prześladowców Jean-de-Dieu Soult. 23 listopada osiągnął Léon tylko z 10.000 ludźmi. Armia Galicji została przekazana pod dowództwo generała Pedra Caro y Sureda, III markiza de La Romana.

W grudniu 1810 roku został wyznaczony regentem, a w 1811 roku awansował na kapitána-generalnego. Od 1812 roku został uwięziony w Walencji i osadzony we francuskim zamku Vincennes, gdzie przebywał do 1814 roku. 28 kwietniu 1815 roku został mianowany głównym inżynierem.

W 1810 roku, Blake uczestniczył w tworzeniu hiszpańskiego Sztabu Generalnego, który w ostatnich latach wojny zaczął przywracać spójność wojska w kraju. Przyczyną słabej wydajność w bitwach wojsk hiszpańskich została spowodowana przez letarg dowódctwa, niegospodarności i braku koordynacji administracji wojskowej w Hiszpanii.

16 maja 1811 roku Blake walczyli z Francuzami w bitwie pod Albuera obok William Beresforda w angielsko-portugalskiej armii. Za pomyślnie przeprowadzone ataki na siły francuskie, zdobył awans na kapitana generalnego - wysoki stopień wojskowy generała i tytuł gubernatora.

Blake został następnie przeniesiony do wschodniej części Hiszpanii w celu zwalczania marszałka Louis-Gabriel Suchet. Blake, po kilku porażkach, został uwięziony w mieście z jego armią, i zmuszony do kapitulacji w dniu 8 stycznia 1812 roku z jego 16.000 armią.

W 1815 roku Blake został głównym inżynierem hiszpańskiej Królewskiej Armii. Zmarł w 1827 roku w Valladolid, północno-zachodniej Hiszpanii.


Żródła:

Joaquín Blake w "Wikipedia" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Joaquín Blake "w Wikipedii": tłumaczenie - Bogdan Pietrzyk