Joaquín de Mosquera y Figueroa (urodzony w Popayan, w Kolumbii 29 stycznia 1748 roku, zmarł w Madrycie 4 kwietnia 1830 roku) herb

Syn Jose Patricio de Mosquera Prieto i Maria Teresa de Abroleda y Vergara, córki Jose Francisco Hurtado de Arboleda.

Członek Rady Regencyjnej od 22 stycznia 1812 roku do 8 marca 1814 roku.

Należał do jednego z najbardziej arystokratycznych rodzin Nowej Granady. Studiował w Royal College Seminary i uzyskał tytuł licencjata 25 lipca 1765 roku. Tytuł magistra otrzymał 29 kwietnia 1767 roku. Zrobił karierę w administracji kolonialnej, zostając gubernatore Kartaginy w 1785 roku i królewskim sędzią w Santa Fe, w Quito, w Meksyku i w Caracas aż do 1809 roku.

10 lipca 1809 roku został wybrany członkiem Najwyższej Rady Gubernatorów Hiszpanii, w czasie niewoli Ferdynanda VII jako kapitan generalny Wenezueli i pełnił urząd do 12 sierpnia 1810 roku. Został wybrany na posła do Cortesów de Cádiz w 1810 roku. W dniu 22 stycznia 1812 roku wszedł do Rady Regencyjnej Królestwa i został jej przewodniczącym. W okresie jego kadencji ogłoszono Konstytucję w 1812 roku (La Pepa).

Za swoją lojalności wobec króla Ferdynanda VII, otrzymał Order Izabeli Katolickiej.

Niewiele wiadomo o jego życiu prywatnym. Miał brata który był ziemianiem Jose Maria Figueroa y Mosquera Arboleda, który miał dwóch synów, obaj byli prezydentami Kolumbii: Joaquin i Tomás Cipriano de Mosquera y Arboleda .


Żródła:

Joaquín de Mosquera y Figueroa w "WikipediA" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Joaquín de Mosquera y Figueroa tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk