José Mońino y Redondo (urodzony w Murcji 21 października 1728 roku, zmarł w Sewilli 30 grudnia 1808 roku) herb

Syn José Mońino y Gómez i Francisci Redondo y Bermejo.

I hrabia de Floridablanca od 7 listopada 1773 roku do 30 grudnia 1808 roku. I minister Hiszpanii od 1777 roku do 1792 roku. Przewodniczący Rady Gubernatorów 25 września 1808 roku do 30 grudnia 1808 roku.

Urodzony w Murcji jako syn emerytowanego oficera.

Studiował prawo na uniwersytecie w Salamance i zyskał sławę jako adwokat. W 1766 roku został głównym prokuratorem Kastylii. Powierzono mu śledztwo w sprawie zamieszek wybuchłych w czasie rządów ministra Esquilache w tym samym roku i zyskał sobie opinię protagonisty polityki oświeconego króla Karola III. Monino był zwolennikiem wypędzenia Jezuitów w 1767 roku. Esquilache, uczynił Monino hiszpańskim ambasadorem przy papieżu Klemensa XIV w 1772 roku. W 1773 roku za obronę interesów hiszpańskich przeciw Jezuitom (przekonał papieża o "nieodzowności" tego kroku) uzyskał tytuł hrabiego Floridablanca.

Od 1777 roku do roku 1792 kierował nawą państwa, wspierając powstanie kolonistów amerykańskich przeciwko Wielkiej Brytanii.


Żródła:

José Mońino y Redondo "w Wikipedii"


José Mońino y Redondo