José Ramón Rodil y Campillo (urodzony w Lugo, Santa María de Trobo 5 lutego 1789 roku, zmarł w Madrycie 20 lutego 1853 roku) herb

I markiz de Rodil od 1831 roku do 20 lutego 1853 roku, III wicehrabia de Trobo od 1799 roku do 20 lutego 1853 roku. Prezes Rady Ministrów (premier) Hiszpanii i minister wojny od 27 kwietnia do 15 maja 1836 roku, od 20 sierpnia do 26 listopada 1836 roku, od 17 czerwca 1842 roku do 9 maja 1843 roku. Przewodniczący Rady Regencyjnej od 17 czerwca 1842 roku do 9 maja 1843 roku. Wicekról Nawarry.

Studia rozpoczął na filozofii w seminarium w Mondonedo. Następnie został studentem prawa na Uniwersytecie w Santiago de Compostela. Później zaciągnął się do armii hiszpańskiej i w 1817 roku wyjechał do Peru, jako część armii ekspedycyjnej, w walce przeciwko niepodległościowym siłom nacjonalistycznym Simóna Bolívar. W 1823 roku zostanie podniesiony do rangi brygadiera.

W 1824 roku objął dowództwo ostatniej hiszpańskiej twierdzy na terytorium peruwiańskiej, miasta portowego Callao oraz został wojskowym gubernator prowincji Guamanga (obecnie Lima). Wkrótce zostanie wyniesiony do urzędu komendanta generalnego tej samej prowincji. Po klęsce pod Ayacucho, Rodil nie przyjął kapitulacji i rozpoczął obronę miasta. Po ciężkim, heroicznej i rozpaczliwej obrony przez piętnaście miesięcy, za pomoca tylko 400 obrońców. Oblegany przez siły nacjonalistyczne poparte przez Simóna Bolívar, Rodil odmówił poddania się, mimo chorób - szkorbut i głód, które siały i pustoszyły mieszkańców fortu, którzy zaczęli zwraca się przeciwko markizowi Rodil. Przeciwników markiz nakazał rozstrzelać.

Opór Hiszpanów, zagrożonymi represjami wobec obrońców Callao, zostały skomentowane przez Bolivara: "Heroizm nie zasługuje na karę. Jak będziemy oklaskiwać markiza Rodil gdyby był patriotą!". Niemniej jednak, w dłuższej perspektywie, opor okazał się daremny; dwaj z zaufanych towarzyszy Rodil'a odmówiło dalszej walki i poddało fort i ujawniło plan obrony fortu. 22 stycznia 1826 roku Rodil podpisuje rozejm z siłami oblegającymi fort i wraca do Hiszpanii.

Powrót do Hiszpanii Rodil'a odbył sie z honorami, w przeciwieństwie do José de la Serna i José de Canterac, którzy zostali pokonani w bitwie pod Ayacucho. Awansowany do stopnia generała porucznika w 1833 roku i został mianowany naczelnym dowódcą armii stacjonującej w Portugalii. 11 marca 1835 roku został mianowany generalnym Inspektorem Piechoty. Po śmierci Ferdynanda VII udzielił poparcia następczyni tronu, królowej Izabelli II i wziął udział w wojnie domowej przeciwko karlistam. Za swoje zasługi królowa Izabella II nadała markizowi tytuł wicekróla Nawarry i generalnym kapitanem w prowincjach baskijskich. Później został mianowany ministrem wojny w rządzie Mendizabala i Calatrava w 1836 roku. W 1836 roku został mianowany kapitanem generalny Aragonii i szefa armii Środkowej. Od 29 października 1840 roku do 17 czerwca 1842 roku był generalnym Inspektora Piechoty w Armii Północnej. W 1841 roku osiągnął rangę kapitana generalnego.

W czasie pełnienia obowiązku premiera Hiszpanii rywalizował z Baldomero Espartero, hrabim Luchana, który próbował pozbawić markiza jego honorych tytułów wojskowych. Rodil po porażkach w 1843 roku wycofał się z polityki. Zmarł w wieku 64 lat.


Żródła:

José Ramón Rodil w "WikipediA" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


José Ramón Rodil w "TRIPOD" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


José Ramón Rodil i Campillo w "Geneall" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk