Juan Carlos Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-Spain [Juan Carlos Teresa Silvestre Alfonso de Borbón y Battenberg] (urodzony w San Ildefonso, 20 czerwca 1913 roku, zmarł w Pamplonie, 1 kwietnia 1993 roku) herb

Syn Alfonsa XIII "Pogrobowiec" Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-Spain, króla Hiszpanii i Wiktorii Eugenii Battenberg, córki Henryka Maurycego Księcia Battenberg.

Książę Asturii i nasępca tronu od 1933 roku do 8 marca 1941 roku , hrabia Barcelony od 8 marca 1941 roku do 1 kwietnia 1993 roku, Wielki Mistrz Orderu Złotego Runa, Wielki Mistrz Orderu Karola III , Wielki Mistrz Orderu Izabeli Katolickiej, Wielki Mistrz Orderu Świętego Ferdynanda i Wielki Mistrz Orderu Świętego Hermenegilda od 15 stycznia 1941 roku do 14 maja 1977 roku, Wielki Mistrz Orderu Montesy, Wielki Mistrz Orderu Alcántara, Wielki Mistrz Orderu Calatrava i Wielki Mistrz Orderu Santiago od 15 stycznia 1941 roku do 1 kwietnia 1993 roku, pretendent do tronu hiszpańskiego i tytularny król Hiszpanii od 15 stycznia 1941 roku do 14 maja 1977 roku, szef Królewskiego Domu Hiszpanii od 15 stycznia 1941 roku do 14 maja 1977 roku.

W Rzymie, 12 października 1935 roku poślubił Marię de las Mercedes Cristina Genara Isabel Luísa Carolina Victoria Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-Spain-Two Sicilies (Dona María de las Mercedes de Bórbon-Dos Sicilias y Orléans) (urodzona w Madrycie, 23 grudnia 1910 roku, zmarłą w Lonzarote, 2 stycznia 2000 roku), córkę Karola Tankreda Marii Franciszka d'Asyż Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-Spain-Two Sicilies, Infanta Hiszpanii i Ludwiki Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-Orleans, córki Filipa VII Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-Orleans, hrabiego Paryża.

Był piątym dzieckiem króla Alfonsa XIII i królowej Wiktorii Eugenii de Battenberg. Jego ojciec został obalony i zmuszony do udania się na wygnanie - 14 kwietnia 1931 w Hiszpanii proklamowano republikę. Ojciec ex-króla Hiszpanii Juana Carlosa I. Urodził się 20 czerwca 1913 roku. Młodość spędził w Hiszpanii. W 1930 roku ukończył szkołę średnią i 1 września wstąpił do szkoły morskiej w Kadyksie. Jednak już w kwietniu następnego roku - po upadku dyktatury generała Miguela Primo de Rivery - musiał wraz z rodzicami udać się na emigrację. Ukończył szkołę morską w Dartmouth w Wielkiej Brytanii i służył jako oficer w brytyjskiej marynarce wojennej. Potem uczęszczał na uniwersytet we Florencji.

Został wyznaczony na następcę ojca w miejsce starszych braci: najstarszy - następca tronu Don Alfonso zmarł na hemofilię po wypadku samochodowym, podobnie jak najmłodszy - Gonzalo, drugi syn - Don Jaime był głuchoniemy. W 1933 roku został następcą tronu, a w 1941 roku szefem domu królewskiego i hrabią Barcelony. Na. początku wojny domowej przedostał się potajemnie do Hiszpanii, by walczyć razem z monarchistami, ale zbuntowani przeciw Republice generałowie uznali, że następca tronu nie może brać czynnego udziału w walkach między Hiszpanami, i książę musiał opuścić kraj (generała Franco wolał nie mieć obok siebie potencjalnego rywala).

Służył w brytyjskiej Royal Navy w Bombaju. W marcu 1935 roku zdał egzaminy z uzbrojenia i nawigacji, i otrzymałby rangę porucznika brytyjskiej floty, gdyby tylko zrzekł się hiszpańskiego obywatelstwa - czego odmówił.

Po wybuchu II wojny światowej rodzina przeniosła się do Lozanny, gdzie mieszkała królowa Ena (Wiktoria Eugenia), potem długo mieszkali w Estoril w Portugalii. Dążył do restauracji monarchii, występował przeciw generalissimusowi, a zarazem zgodził się, by jego syn Juan Carlos sposobił się pod okiem dyktatora do objęcia tronu. 14 maja 1977 roku hrabia Barcelony - nazywany przez monarchistów królem ojcem - zrzekł się swych uprawnień szefa domu królewskiego na rzecz Juana Carlosa I.

Był zapalonym żeglarzem oraz honorowym admirałem floty hiszpańskiej i marynarki brytyjskiej. Wrócił do kraju po objęciu tronu przez syna w 1975 roku.

Swoją przyszłą żonę, Marię de las Mercedes, poznał 14 stycznia 1935 roku, na przyjęciu u króla Włoch - Wiktora Emanuela III, dzień przed ślubem swojej siostry infantki Beatriz. 12 października 1935 roku poślubił w Rzymie Marię de las Mercedes de Borbón y Orleans, królewską księżniczkę Obojga Sycylii.

Tuż przed narodzinami swojego najstarszego syna, Jan udał się na polowanie, ponieważ lekarz opiekujący się jego żoną twierdził, że dziecko urodzi się dopiero za kilka tygodni. Kiedy Jan dowiedział się o narodzinach syna, tak spieszył się do szpitala, że złamał w samochodzie oś.

Hrabia Barcelony cieszył się powszechnym szacunkiem.

Zmarł 1 kwietnia 1993 roku w Pampelunie. Zgotowano mu iście królewski pogrzeb i pochowano w krypcie rodziny królewskiej.


Żródła:

"Monarcie świata - Poczet rowodów królewskich i książęcych" - autor: Tadeusz Pasierbiński; Wydawnictwo: ISKRY; Warszawa.


Jan Burbon w "Wikipedii"

24-04-2022