Karol VI Carlos Luís Maria Fernando Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-Spain (urodzony w Madrycie 31 stycznia 1818 roku, zmarł w Trieście 13 stycznia 1861 roku) herb

Syn Karola (V) Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-Spain hrabiego de Molina i Marii Franciszki de Asyż de Maternidade de Paula de Alcántara Gonzagi Robertyng-Capet-Bourgogne-Bragança, córki Jana VI Robertyng-Capet-Bourgogne-Bragança króla Portugalii.

Infant Hiszpanii i książę Asturii od 1833 roku do 18 maja 1845 roku. Hrabia de Montemolin od 1833 roku do 18 maja 1845 roku. Karlistowski król Hiszpanii od 18 maja 1845 roku do 2 czerwca 1860 roku jako Karol VI de Borbón y Braganza.

W Caserta 10 lipca 1850 roku poślubił Karolinę Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-Spain-Two Sicilies (urodzona w Palazzo Portici, Campania 27 kwietnia 1806 roku, zmarła w Le Havre, Seine-Maritime, Francja 22 sierpnia 1878 roku), córkę Franciszka I Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-Spain-Two Sicilies króla Obojga Sycylii i Marii Izabeli Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-Spain.

Urodził się w Pałacu Królewskim, w Madrycie jako najstarszy syn Karola Marii Izydora Burbona i jego pierwszej żony - Marii Franciszki Braganzy. Podczas jego rządów miała miejsce druga wojna karlistowska (1847-1849).

"Karol V" 18 maja 1845 roku abdykował na rzecz swojego syna, w nadziei, iż jego usunięcie się oraz przedstawiony przez J.L. Balmesa plan rozwiązania sporu dynastycznego przez małżeństwo Izabeli z Don Karlosem młodszym pozwoli zakończyć wojnę cywilną. Plan ten został jednak zniweczony przez dyplomację króla Francuzów, Ludwika-Filipa, obawiającego się, iż przywrócenie zasady legitymistycznej w Hiszpanii postawi na porządku dziennym tę samą kwestię we Francji.

Teatrem drugiego powstania była wyłącznie Katalonia. Zyskało ono sobie miano "wojny wstających rano" - czyli idących codziennie na poranną mszę. Rozpoczął je jesienią 1847 roku ksiądz-gerylas - Benet Tristany, zwany Mosén Benet (Ojciec Benet), który wkrótce wpadł w ręce generała Pavíi i został rozstrzelany. Dowództwo powstania objął wówczas Cabrera, który zjawił się w Katalonii i walczył przez prawie 3 lata, a w marcu 1849 roku wezwał "Karola VI" do przybycia na zdobyty przez niego teren. Władze francuskie internowały jednak księcia, a Cabrera, pobity i ranny pod Pastoral w czerwcu 1849 roku, musiał znów emigrować. W 1850 roku sondował jeszcze możliwość interwencji Burbonów neapolitańskich, a następnie wyjechał ponownie do Anglii, zachowując szefostwo Wspólnoty. Pod wpływem żony-protestantki z burżuazyjnej rodziny, zobojętniał jednak na sprawę legitymistyczną. W 1870 roku odmówił poparcia planom wojennym "Karola VII", a kiedy karliści zaczęli przegrywać, publicznie uznał syna Izabeli (Alfonsa XII) za prawowitego władcę.

Lokalne powstania karlistowskie wybuchały następnie w Nawarze, Starej Kastylii i Katalonii na przełomie 1855-1856 roku, kiedy okazało się, że sfery liberalnej zniweczyły kolejną szansę zakończenia sporu dynastycznego, jaką był zawarty 10 lutego 1855 roku układ, stanowiący że: 1. Izabela II i jej król-małżonek Franciszek de Asís zachowują tytuły i honory monarsze; 2. władzę przejmuje Karol VI; 3. córka pary monarszej (także Izabela) poślubia syna Karola - hrabiego Montizon; 4. po upływie 20 lat Karol VI abdykuje na rzecz syna i synowej; 5. Kortezy regulują definitywnie zasady sukcesji.

Katalońskich gerylasów: Josepa Estartúsa, Josepa Borgesa, Marca Gónfausa (Marsal), Josepa Ponsa (Pep de l`Oli) i czterech bratanków Moséna Beneta rozbił w kwietniu 1856 roku marszałek polny Bassols.

"Karol VI" próbował raz jeszcze zbrojnie dochodzić swoich praw, lądując (wraz z bratem Fernandem) wiosną 1860 roku w Sant Carles de la Rapita, powstanie zostało jednak stłumione w zarodku. Kapitan generalny Balearów - Jaime Ortega, który opowiedział się po stronie Karola, został pochwycony i rozstrzelany, a obaj książęta aresztowani i wydaleni. Wkrótce w 1861 roku obaj umarli na dżumę.

W 1861 roku nagle i niespodziewanie, Don Carlos i jego żona Maria Karolina oraz jego brat - Don Fernando zmarli na dur plamisty w kilku godzinach od siebie. Cała trójka została pochowana Trieście, w kaplicy świętego Karola Borromeo - w Basilica di San Giusto. Politykę Carlosa kontynuował jego drugi brat - Don Juan, hrabia Montizon.


Żródła:

KARLIZM


Karol (VI) Burbon "w Wikipedii"