Carlo VII/XI/VIII (Carlos María de los Dolores Juan Isidro José Francisco Quirin Antonio Miguel Gabriel Rafael de Borbón y Austria-Este) Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-Spain y Austria-Este (urodzony w Laibach [Ljubljana] 30 marca 1848 roku, zmarł w Varese, Włochy 18 lipca 1909 roku) herb

Syn Jana Karola (I) Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-Spain pretendenta do tronu hiszpańskiego i Marii Beatrix Habsburg-Baudemont-Vaudemont-Lotaryński-d'Este, córki Franciszka IV Habsburg-Baudemont-Vaudemont-Lotaryński-d'Este księcia Modeny, Reggio, Mirandoli.

Infant Hiszpanii i hrabia de Alcaria od 1848 roku do 1868 roku. I książę Madrytu od 1868 roku do 18 lipca 1909 roku. Karlistowski król Hiszpanii od 3 października 1868 roku do 18 lipca 1909 roku do jako Karol VII de Borbón y de Absburgo. Głowa Królewskiego Domu Francji i legitymistyczny król Francji jako Karol XI od 21 listopada 1887 roku do 18 lipca 1909 roku. Tytularny król Nawarry jako Karol VIII od 21 listopada 1887 roku do 18 lipca 1909 roku.

Na zamku Frohsdorf w Wiedniu 4 lutego 1867 roku poślubił Małgorzatę Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-Spain-Parma (urodzona w Lucca 1 stycznia 1847 roku, zmarła w Viareggio 29 stycznia 1893 roku), córkę Karola III Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-Spain księcia Parmy i Ludwiki Marii Teresy Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme, córki Karola Ferdynanda Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme księcia de Berry. W Pradze 28 kwietnia 1894 roku poślubił Maria Berta de Rohan (urodzona w Teplitz 21 maja 1860 roku, zmarła w Wiedniu 12 stycznia 1945), córkę Artura księcia de Rohan i Gabrieli hrabiny von Waldstein, hrabina von Wartenberg.

Karol urodził się w Ljubljanie, stolicy Krainy, w obecnej Słowenii. Był pierwszym synem pretendenta Jana (III) Burbona i jego żony arcyksiężniczki Marii Beatrycza Habsburg-Este. Jako dziecko mieszkał krótko w Londynie, gdzie też urodził się jego młodszy brat - Alfons Karol. Cała rodzina Karola od strony ojca oraz jego matka mieli poglądy konserwatywne; jedynie Jan (III) był liberałem i zostawił Marię Beatrycze. Matka Karola wróciła do rodzinnej Modeny i tam sama wychowywała dwóch synów. Za ich edukację odpowiadał jej brat - Franciszek V, książę Modeny, który miał również ogromny wpływ na całe wychowanie siostrzeńców. Karol w dorosłym życiu zasłynął jako konserwatysta, co odróżniało go od ojca.

3 października 1868 roku karlistom udało się nakłonić liberalnego "Jana III" do rezygnacji z praw dynastycznych na rzecz 20-letniego syna (Karola), przygotowanego wybornie do zadań monarchy katolickiego przez babkę - portugalską księżniczkę Marię Teresę de Beira, która w Karcie dla Hiszpanów (Carta de la Princessa de Beira a los espanoles, z 25 wrzęśnia 1864 roku) wprowadziła jako pierwsza oficjalnie "lemat" karlistowski: "Bóg - Ojczyzna - Stare Prawa - Król".

22 października 1868 roku "Karol VII" afirmował swoje prawa do korony w proklamacji rozesłanej do wszystkich suwerenów europejskich (Comunicación a los soberanos de Europa). Nawet wrogowie karlistowscy przyznają, że ów "olbrzym z przyciętą w kwadrat brodą" i "marzyciel" był "nieprawdopodobnie odważny" i uosabiał najpełniej polityczny romantyzm karlistów.

Formalną decyzję (Acta de la Junta de Vevey) o wystąpieniu zbrojnym Junta Centralna Wspólnoty (której po dezercji Cabrery przewodniczył Francisco Javier markiz de Villadorias) podjęła 18 kwietnia 1870 roku na konferencji w Vevey. Jednak legitymiści wstrzymywali się jeszcze przez 2 lata z podjęciem walki, w nadziei osiągnięcia celu środkami politycznymi w Kortezach. Za taktyką pokojową opowiadali się zwłaszcza przyłączeni ostatecznie do karlistów neocatólicos z Nocedalem na czele, którego Don Karlos mianował nawet w 1872 roku delegatem-szefem Junty. Dopiero kiedy wyczerpały się możliwości akcji parlamentarnej, a prezydentem został fanatyczny wróg Kościoła - Pi y Margall, karliści przeszli do akcji zbrojnej.

Rozkaz do walki (Manifiesto en la Frontiera) Don Karlos wydał 21 kwietnia 1872 roku. Powstanie rozpoczęło się w Nawarze, a "Karol VII" osobiście objął dowództwo nad 20 tys. ochotników. Pierwszy zryw zakończył się jednak porażką: karliści zostali wciągnięci w zasadzkę przez generała Morionesa i pokonani 4 maja pod Oroquietą. Po upływie terminu zawieszenia broni ("ugoda z Amorebieta") powstanie wybuchło ponownie 27 grudnia 1872 roku w Kraju Basków pod wodzą kolejnego księdza-gerylasa - Manuela Ignacia Santa Cruz, rozprzestrzeniając się na całą północ oraz na Katalonię, gdzie 31 grudnia naczelne dowództwo objął brat "Karola VII", Alfons-Karol, już wsławiony bohaterską służbą papieską "żuawa" w obronie Państwa Kościelnego, ranny przy Porta Pia podczas szturmu Garibaldiego na Rzym 23 września 1870 roku. Pośród karlistowskich generałów szczególną brawurą wyróżniał się kapitan generalny Aragonii, Murcji i Walencji Manuel Salvador Palacíos (żył w latach 1810-1885). 15 lipca 1873 roku Don Karlos zajął twierdzę Estella, która stała się jego tymczasową stolicą; na odzyskanych obszarach Nawarry, Baskonii i Katalonii karlistom udało się zorganizować zalążek państwa z normalnie funkcjonującą administrację publicznej. Niezwyczajna była tylko armia, której żołnierze co wieczór odmawiali chóralnie różaniec.

O krok od ostatecznego powodzenia akcja karlistów zaczęła się załamywać, kiedy 30 grudnia 1874 roku nieudolna Republika została "rozwiązana" bez jednego wystrzału przez generała A. Martíneza Camposa, a zręcznemu przywódcy alfonsinos (zwolenników syna Izabeli - Alfonsa XII), liberalnemu konserwatyście A. Cánovasowi udało się przekonać większość klasy politycznej, generalicję oraz dwory zagraniczne, że korzystniejsza dla interesów ich wszystkich będzie restauracja monarchii konstytucyjno-liberalnej, zamiast tradycyjnej. Odtąd, zaopatrywane z Niemiec i Anglii, wojska rządowe, odzyskiwały przewagę, choć jeszcze 2 lutego 1875 roku Alfons XII o mały włos nie dostał się do niewoli u karlistów; jednak Don Karlos zamiast konsekwentnie dążyć do opanowania stolicy, zaangażował się w niepotrzebne oblężenie prowincjonalnego Bilbao, podczas gdy Martínez Campos zmusił generała Antonia Dorregaraya do wycofania się z Katalonii do Nawarry, a 26 sierpnia 1875 roku, po zaciętym oporze, generał Antonio Lizárraga skapitulował w ostatnim punkcie oporu na froncie katalońskim - Seu d`Urgell. Od 7 do 9 listopada 1875 roku doszło do nierozstrzygniętej bitwy pod Montejurra, lecz po bitwie pod Tolosą 9 lutego 1876 roku załamał się także front baskijski i Don Karlos utracił Estellę. 28 lutego 1876 roku "Karol VII" przekroczył granicę z Francją na moście Valcarlos-Arneguy, wypowiadając przy tym legendarne odtąd: "Wrócę!" (Volvere), które jednak nigdy się nie ziściło. Po zgonie jego ojca, hrabiego de Montizon 14 grudnia 1887 roku, został natomiast prawowitym, lecz także symbolicznym, dziedzicem drugiej korony - francuskiej, jako "Karol XI".

Po kolejnej klęsce karliści ponownie skoncentrowali się na ideologii walce o zachowanie katolickiej jedności Hiszpanii, podkopywanej inwazją laicyzmu, pozytywizmu oraz rozkładającego Kościół od wewnątrz modernizmu. Wkrótce głównym aktorem karlistów został - (syn Cándida) Ramón Nocedaly Rómea (żył w latach 1844-1907) - spowodował swoim nieprzejednaniem również rozłam w samej Wspólnocie; podejrzewając, iż "Karol VII" gotów byłby dopuścić jakąś formą tolerancji religijnej w zamian za przywrócenie mu tronu wypowiedział (Manifiesto integrista, z 28 czerwca 1889 roku) posłuszeństwo "Karolowi VII" i założył Partię Integrystyczną (Partido Integrista).

W styczniu 1893 roku Małgorzata zmarła. W rok później Karol postanowił ożenić się ponownie. Razem ze swoją matka wybrał dwie kandydatki: księżniczkę Teresę z Liechtensteinu (córkę księcia Alfreda z Liechtensteinu) i księżniczkę Marię Bertę de Rohan (jedyną córkę księcia Alana de Rohan-Guémené i jego żony hrabiny Gabrielle de Waldstein). Karol osobiście poznał obie panie i wybrał drugą z nich.

W 1894 roku w prywatnej kaplicy w Pradze ożenił się z Bertą de Rohan. Ślubu udzielił im kardynał Franz von Schönborn. Berta chciała zdominować męża, co uczyniło jej małżeństwo z Karolem niepopularne wśród karlistów.

Karol zmarł w Varese, w Lombardii, w 1909 roku. Został pochowany w Bazylice di San Giusto w Trieście. Jego jedyny syn odziedziczył po nim pretensje do tronów Hiszpanii i Francji jako Jakub III.


Żródła:

KARLIZM


Karol (VII) Burbon "w Wikipedii"