Maria Ludwika Teresa Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-Spain-Parma (urodzona w Parmie, 9 grudnia 1751 roku, zmarła w Rzymie, 2 stycznia 1819 roku) herb

Córka Filipa I Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme-Sapin, księcia Parmy, Piacenzy, Guastally i Elżbiety Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme, córki Ludwika XV Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme, króla Francji i Nawarry.

W San Ildefonso 4 września 1765 roku poślubiła Karol IV Robertyng-Capet-Bourbon-Vendôme (urodzony w Portici w Królestwie Neapolu, z 11 na 12 listopada 1748 roku, zmarł w Rzymie, 20 stycznia 1819 roku), króla Hiszpanii.

W 1788 roku Manuel Godoy y Álvarez de Faria Sanchez Ríos Zarzosa (zmarł w Paryżu, 4 października 1851 roku) spotkał ówczesnego następcę tronu, który w przyszłości został królem Karolem IV. Godoy szybko został ulubieńcem Karola IV i jego żony - Marii Ludwiki. 30 grudnia 1788 roku otrzymał urząd pałacowego Cadete supernumerario. W maju 1789 roku awansował na pułkownika. W listopadzie 1789 roku został kawalerem Orderu św. Jakuba. W lutym 1791 otrzymał urząd mariscal de campo, w marcu - gentilhombre de cámara, a w lipcu został kawalerem Wielkiego Krzyża Orderu Karola III. W 1792 roku został pierwszym ministrem. Wewnątrz kraju kontynuował politykę "światłego absolutyzmu" króla Karola III. Na zewnątrz został zmuszony do wojny z Francją - w 1795 roku zawarł pokój w Bazylei i odnowił dobre stosunki z Paryżem. Popadł w pozorną niełaskę i w 1797 roku stracił urząd pierwszego ministra. Dzieki kochance, królowej Marii Ludwice dalej pozostał nadal cichym kierownikiem polityki hiszpańskiej. Drugą jego kochanką była Pepita Tudó. W 1797 roku królowa Maria Ludwika zaaranżowała małżeństwo Godoya i miała nadzieję, że to odciągnie jego uwagę od Pepity. 2 października 1797 roku w Escorial, Godoy ożenił się z Marią Teresą de Borbón y Vallabriga, siostrą stryjeczną Karola IV, córką z morganatycznego małżeństwa jego wuja wygnanego z dworu Ludwika Antoniego. Godoy żył dalej w jednym domu z kochanką i żoną.

W 1808 roku pod presją cesarza Napoleona I, który później na pustym tronie osadził swojego brata - Józefa - po abdykacji jej męża, Maria Ludwika opuściła Hiszpanię i trafiła do Francji, gdzie została uwięziona. Maria Ludwika, premier Godoy i jej mąż wiedli dalej życie na wygnaniu - królowa i król zmarli oboje w 1819 roku.

Królowa Maria Ludwika Burbon-Parmeńska, sprawowała w państwie faktyczną władzę i potrafiła naginać wolę męża do swojej woli. Zdradzała króla z premierem Manuelem Godoyem.

W wieku 48 lat była już matką dwanaściorga dzieci:

Karol Klemens (urodzony w 1771 roku, zmarł w 1774 roku),

Karolina Joachima (urodzona 25 kwietnia lub 25 maja 1775 roku, zmarła 6 lub 7 stycznia 1830 roku), żona Jana VI (urodzony 13 maja 1767 roku, zmarł 10 marca 1826 roku), króla Portugalii i Brazylii,

Maria Ludwika (urodzona w 1777 roku, zmarła w 1782 roku),

Maria Amelia (urodzona 10 stycznia 1779 roku, zm. 22 lipca 1798 roku), poślubiła Antonio Pascual de Borbón y Sajonia (urodzony 31 grudnia 1755 roku, zmarł 20 kwietnia 1817 roku), Infant Hiszpanii, przewodniczący Rady Regencyjnej,

Karol Dominik (urodzony w 1780 roku, zmarła w 1783 roku),

Maria Ludwika (urodzony 6 lipca 1782 roku, zmarł 13 marca 1824 roku), poślubiła Ludwik I de Bourbon (urodzony 5 lipca 1773 roku, zmarł 27 maja 1803 roku), książę Parmy, król Etrurii,

Karol Franciszek (urodzony w 1783 roku, zmarł w 1784 roku),

Filip Franciszek (urodzony w 1783 roku, zmarł w 1784 roku),

Ferdynand VII (urodzony 13 października 1784 roku, zmarł 29 września 1833 roku), król Hiszpanii, po nim potomstwo,

Karol (V) Maria Izydor (urodzony 29 marca 1788 roku, zmarł 10 marca 1855 roku), hrabia Molina, pretendent do tronu, po nim potomstwo,

Maria Izabela (urodzona 6 lipca 1789 roku, zmarł 13 września 1848 roku), Franciszka I (urodzony 19 sierpnia 1777 roku, zmarł 8 listopada 1830 roku), król Sycylii, króla Obojga Sycylii,

Maria Teresa (urodzona w 1791 roku, zmarła w 1794 roku),

Filip Maria (urodzona w 1792 roku, zmarła w 1794 roku),

Franciszek Antoni (urodzony 10 marca 1794 roku, zmarł 13 sierpnia 1865 roku), po nim potomstwo.


Żródła:

Maria Ludwika Burbon-Parmeńska "w Wikipedii"


Maria Ludwika Burbon-Parmeńska