Luis Miguel Limia Ponte y Manso de Zúniga (urodzony w Vitoria-Gasteiz w 1882 roku, zmarł w Mahon na Minorce w 1952 roku)

Syn Juana de Ponte y Ruy-Suarez i Marii de la Soledad Manso de Zúniga y Garcia Echevarria, córki Miguela Manso de Zúniga y Ezpeleta.

X markiz de Bóveda de Limia, VIII markiz de Limia Vault. Członek Rady Regencyjnej od 22 do 27 października 1949 roku.

Poślubił w Madrycie w 1909 roku Maríę del Pilar Manera y Ladico, córkę Honorato Manera y Bayo i Antonii Ladico y Olives.

Hiszpański wojskowym uczestniczący w wojskowym puczu przeciw II Republice, który doprowadził do wojna domowa. Członk Obrony Narodowej od 24 lipca do 3 października 1936 roku w stopniu generała broni.

Arystokrata i ziemianin. Wstąpił do Akademii w 1895 roku i wyłoniony w 1897 roku jako oficer. Awansowany na dowódcę w 1912 roku za zasługi uzyskane w wojnie w Afryce. W 1922 roku awansowany do stopnia pułkownika i w 1927 roku do stopnia generała brygady. Jako inicjator II Republiki w 1931 roku, otrzymał stopień generała brygady. Zaczął konspirować przeciwko Republice, za co został deportowany. Udał się do Francji, na północ od Loary. W 1936 roku powrócił do Hiszpanii, przyczyniając się do sukcesu wojskowego buntu w Valladolid. Później objął dowództwo V Dywizji, a następnie przeniósł się do V Korpusu. 10 sierpnia 1932 roku wziął udział w puczu generała José Sanjurjo (znane jako Sanjurjada). W wyniku nieudanego puczu uciekł do Portugalia.

Od 17 do 18 lipca 1936 roku współpracował generałem Andrew Saliquet w organizowaniu Dywizji w Valladolid.

W czasie wojny domowej był szefem 5 Dywizja Piechoty, a następnie dowódca V Korpusu I Armii, która zbuntowała się.

8 sierpnia 1939 roku został mianowany Dowódcy na Balearach, które piastował tylko 9 dni, zastępując Alfreda Kindelan. Następnie zajmował stanowiska Komendanta Głównego Siły zbrojne w Maroku.

W latach 1943-1949 był zastępcą przewodniczącego Kongresu Deputowanych Hiszpanii, jak również przewodniczył Najwyższej Rady Sprawiedliwości Wojskowego. Był jedenym z siedemnastu adwokatów, którzy mieli podpisać Manifiesto de los Veintisiete, z nadzieją na przywrócenie monarchii w osobie Don Juan. W grudniu 1951 roku otrzymał tytuł honorowego mieszkańca miasta Mahon, gdzie ożenił się i stacjonował przez kilka lat.

Śmierć zaskoczyła go na początku 1952 roku w Mahon (Minorka), gdzie spędzał nieco czasu, wkrótce po przejściu do rezerwy.


Żródła:

Miguel Ponte "w Wikipedii" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Miguel Ponte Manso de Zúniga w "Geneall" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk


Miguel Ponte Manso de Zúniga tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk