Zénaide Letycja Julia Bonaparte (urodzona w Paryżu 8 lipca 1801 roku, zmarła w Neapolu 8 sierpnia 1854) herb

Najstarsza córka Józefa Bonaparte księcia Cesarstwa Francuzów, króla Neapolu i Sycylii, króla Hiszpanii i Indii, tytularnego hrabiego de Survilliers i Marii Julii Clary, córki Franciszka Clary i Franciszki Somis.

Księżna Cesarstwa Francuzów od 1804 roku. Infantka Hiszpanii od 1808 roku do 1813 roku, księżna Bonaparte od 1852 roku.

W Brukseli 29 czerwca 1822 roku poślubiła Juliusza Laurenta Lucjana Bonapartego (znany jako Karol Lucjan Bonaparte) (urodzony w Paryżu 24 maja 1803 roku, zmarł w Paryżu 29 lipca 1857 roku) II księcia Canino i Musignano, księcia Cesarstwa Francuzów, księcia Bonaparte, dziedzica tytułów książąt Bonaparte.

Po wygnaniu ojca, zamieszkała z nim w Bordentown, New Jersey.

Poślubiła swojego kuzyna, Charles Lucien Bonaparte. Jej ojciec zasugerował to małżeństwo, gdy Zénaide miała pięć lat, z myślą o napoleońskiej sukcesji (o powrocie do władzy). Zénaide w posagu wniosła mężowi 730.000 franków, co nie było dużym posagiem, gdż Lucjan za willę w Rzymie płacił miesięcznie 150.000 franków.

Karol był ornitolog, a Zenaidę nazywał "Gołąbką". Mieli dwanaścioro dzieci, w tym kardynała Lucjana Bonaparte.


Żródła:

Zénaide Laetitia Julie Bonaparte "w Wikipedii" tłumaczenie: Bogdan Pietrzyk